การกลับมาของมาเฟียสาว

ร่างของเลขาหนุ่มหน้าตาตื่นที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับตะโกนเสียงหลง ชะงักกึกค้างเติ่งอยู่กลางห้องทำงานหรูหราทันที ภาพเบื้องหน้าคือรินรดาที่กำลังถูกตรึงไว้กับพนักเก้าอี้หนังแท้โดยมีร่างระหงของพริมาโน้มตัวทับลงมาอย่างหมิ่นเหม่ ปลายนิ้วเรียวยาวของทายาทมาเฟียสาวกำลังเกลี่ยปอยผมที่หลุดรุ่ยออกจากกรอบหน้าคมเฉี่ยวของคู่ปรับคนสำคัญอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ รินรดากัดฟันกรอด ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความกรุ่นโกรธระคนกระดากอาย เธอกระแทกศอกหมายจะผลักคนฉวยโอกาสออกไปให้พ้นทาง แต่พริมากลับไวกว่า ร่างเพรียวบางพลิ้วกายหลบได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากเย้ายวนที่ส่งตรงมาทำลายระบบประสาทของเธอให้รวนเร "ถ้าไม่อยากให้เอกสารกองนี้ไปกองอยู่บนถังขยะหน้าตึกพรุ่งนี้เช้า... เชิญออกไปก่อนค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันไปมอง เลขาหนุ่มหน้าซีดเผือด รีบก้มหัวรับคำสั่งแล้วถอยหลังกรูดออกจากห้อง ปิดประตูเสียงดังคลิกอย่างรู้ความทันที รินรดาตวัดสายตากลับมามองเจ้าของเรือนร่างระหงที่ยังคงยืนค้ำหัวเธอด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงระยับลอยวนอยู่รอบปลายจมูก ยิ่งทำให้เธอนึกหงุดหงิดระคนปั่นป่วนในท้องอย่างประหลาด "เล่นบ้าอะไรของคุณพริมา!" รินรดาดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "นี่มันบริษัทฉัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของตระกูลมาเฟียที่คุณจะอยากทำอะไรก็ได้!" พริมาไม่ถอยหลังหนีสักนิด เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นอกแทบจะแนบชิดกัน ดวงตาคมกริบใต้แพขนตางอนงามหรี่มองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและอันตรายยิ่งกว่าเดิม "สนามเด็กเล่นเหรอคะ..." พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเจือความเย้าหยอก "ฉันไม่ได้มาเล่นค่ะ... แต่ฉันมาทวงของของฉันคืน" "ของอะไรของคุณ ฉันไม่เคยเป็นของใคร!" "ปากดีจังนะคะ" นิ้วเรียวเอื้อมไปแตะปลายคางมนแล้วเชิดขึ้นบังคับให้รินรดาต้องสบตา "แต่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นปฏิเสธฉันแบบนี้เลยนี่คะ หรือว่าที่พูดจาหาเรื่องอยู่ทุกวันนี้... เป็นเพราะกลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหวกันแน่ล่ะคะ รินรดา" ความร้อนแล่นพล่านขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน รินรดาใจกระตุกวูบแต่ยังคงรักษาฟอร์มเชิดหน้าสู้ "หลงตัวเองที่สุด! ถอยไปนะ" พริมาหัวسเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก ความดาร์กและเย้ายวนแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของทายาทมาเฟียสาวอย่างชัดเจน การกลับมาครั้งนี้ของเธอไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่เธอมาเพื่อครอบครองทุกตารางนิ้วในชีวิตของยัยคู่ปรับตัวร้ายคนนี้ให้ราบคาบ "กลับมาครั้งนี้ ฉันไม่ได้แค่มาทวงหนี้เก่าหรอกนะคะ..." พริมาจงใจเว้นจังหวะ ปลายนิ้วลากไล้ลงมาตามแนวปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกระแสไฟอ่อนๆ ที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง "แต่ฉันจะทำให้คุณดิ้นไม่หลุดจากมือฉันเลยล่ะค่ะ... เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แม้สมองจะสั่งให้ผลักไส แต่อารมณ์เบื้องลึกกลับถูกแรงดึงดูดประหลาดตรึงไว้กับดวงตาคู่นั้นอย่างไม่น่าเชื่อ ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจและเคมีที่พุ่งทะยานจนแทบระเบิด ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณพริมาคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่โกดังใหญ่แล้ว!" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาขัดจังหวะ พริมาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดเคือง ดวงตาคมกริบละจากใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างเสียดาย ก่อนจะหันไปตวัดสายตาพิฆาตใส่ผู้มาใหม่ทันที "เรื่องอะไร ทำไมต้องเสียงดัง" พริมาถามเสียงเย็นเยียบ "มีคนบุกรุกเข้าไปในเขตหวงห้าม... และพวกมันกำลังเผชิญหน้ากับ 'คนของคุณพ่อ' ค่ะ!" รินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในหัวเมื่อรู้ว่าสถานการณ์กำลังจะลุกลามใหญ่โต พริมาหันกลับมามองเธออีกครั้ง แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดดุดันในพริบตา "ดูเหมือนเกมของเราจะต้องพักไว้แค่นี้ก่อนนะคะคนสวย..." พริมายกยิ้มมุมปาก มือเรียวคว้าหยิบเสื้อสูทพาดบ่าอย่างไม่สะทกสะท้าน "สนใจไปดูความบันเทิงรอบดึกกับฉันสักหน่อยไหมล่ะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนบลัดดี้แมรี่เสมอนะคะ