กับดักความหวาน

"ถ้าคุณยังดื้อดึงจะเอาชนะฉันด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้ เกรงว่ารอยแผลเป็นบนไหล่ของคุณเมื่อคืนคงไม่ได้แค่แสบร้อนธรรมดาแล้วล่ะค่ะ รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าทุ้มต่ำดังอยู่ข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่จงใจลากผ่านลาดไหล่บอบบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งอย่างอ้อยอิ่ง บรรยากาศภายในห้องนอนสไตล์วินเทจของคฤหาสน์ตระกูลพริมาตระการตาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความดาร์กเย้ายวนและอันตรายที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น รินรดาตวัดสายตาดุดันกลับไปมองหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นทั้งคู่ปรับตัวฉกาจและเจ้าหนี้จำยอม ร่างเพรียวบางถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ หล่อนพยายามรักษามามาดสาวมั่นปากกล้าไม่ยอมก้มหัวให้ใครไว้ให้มั่น แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม "ถอยไปนะพริมา! อย่ามาใช้ลูกไม้ตื้นๆ นี้กับฉัน... ฉันบอกแล้วไงว่าเอกสารชุดนั้นไม่ได้อยู่ที่ฉัน!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววพยศท้าทาย แม้เรียวปากอิบอิ่มจะเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรงเพื่อซ่อนความประหม่า พริมาไม่ถอยหนี กลับก้าวเข้าประชิดตัวมากขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ทายาทมาเฟียผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่งยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบที่ซ่อนความโดดเดี่ยวและโหยหาการควบคุมเอาไว้ภายใต้หน้ากากเยקטเยือก "ปากเก่งเสียจริงนะคะ..." พริมาเอ่ยเสียงแผ่ว ปลายนิ้วที่เคยลากไล่เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายประคองกรอบหน้าเรียวได้รูปของรินรดาเอาไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ ความอ่อนโยนที่ถูกหยิบยื่นมาในรูปแบบนี้ช่างอันตรายและชวนให้หลงใหลเสียจนคนถูกกระทำต้องกลั้นหายใจ รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หล่อนคุ้นชินกับการปะทะคารม การฟาดฟันด้วยสายตา และการเอาชนะกันด้วยเล่ห์เหลี่ยม แต่พริมาในโหมดนี้... โหมดที่ใช้ความอ่อนโยนหลอกล่อให้ตายใจ กำลังทำให้เกราะป้องกันที่หล่อนสร้างขึ้นมาพังทลายลงทีละน้อย "คุณ... เล่นเกมอะไรของคุณอีก" เสียงของรินรดาลดความแข็งกร้าวลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเริ่มเกลี่ยปัดปอยผมที่ระข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสที่แฝงไปด้วยความทะนุถนอมประหลาดทำให้ความตื่นตัวในสัญชาตญาณเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวลึกซึ้ง "ไม่ได้เล่นเกมค่ะ... ฉันแค่กำลังพิสูจน์ให้คุณเห็น" พริมาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดาสัมผัสได้ทำให้สติสตางค์ที่เคยกระเจิดกระเจิงกลับยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ "ว่าภายใต้ท่าทางอวดดีของคุณ... หัวใจดวงนี้มันกำลังเต้นแรงเพราะใคร" "หลงตัวเอง..." รินรดาพึมพำเสียงเบา หันหน้าหนีเพื่อหลบสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะทานทน แต่มือเรียวของพริมากลับรั้งคางของหล่อนให้หันกลับมาสบตากันตรงๆ อีกครั้ง "ถ้าหลงตัวเอง... แล้วทำไมตัวคุณถึงสั่นล่ะคะ รินรดา" คำถามยอกย้อนที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ายวนใจทำให้รินรดาแทบสำลักลมหายใจตัวเอง หล่อนอยากจะอ้าปากเถียง อยากจะด่าทอความหลงตัวเองของทายาทมาเฟียสาวคนนี้ให้สาสม แต่ทว่า... ไดอะล็อกเชือดเฉือนที่เคยเตรียมไว้ในหัวกลับมลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อริมฝีปากอิ่มสวยของพริมาโน้มต่ำลงมาใกล้จนแทบจะแนบชิดกับริมฝีปากของหล่อน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ความดาร์กเย้ายวนของบรรยากาศรอบตัวผสมผสานเข้ากับความหวานล้ำที่พริมาจงใจป้อนให้ทีละนิด ชวนให้เคลิบเคลิ้มและหลงใหลจนวางไม่ลง รินรดาหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อสัมผัสที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำชายเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นขึ้นเพื่อยึดเหนี่ยว พริมาคลี่ยิ้มด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นเหยื่อสาวสุดพยศเริ่มติดกับดักความหวานที่นางพญาเช่นหล่อนเป็นคนวางไว้เอง ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกันเพื่อปิดฉากเกมแห่งความเร้าใจนี้... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องนอนชั้นนอกดังขึ้นแทรกบรรยากาศที่กำลังฟินทะลุปรอท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ และน้ำเสียงคุ้นเคยที่ตะโกนก้องเข้ามาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียง "คุณพริมาครับ! แผนกบัญชีส่งรายงานด่วนมาบอกว่า... เฮ้ย! พวกคุณกำลังทำอะไรกันวะ!" พริมาและรินรดาผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อหันไปสบตากับร่างสูงของผู้ช่วยหนุ่มที่ยืนค้างเติ่งอยู่หน้าประตู พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่ร่วงหล่นลงพื้นดัง *ตุ้บ*! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้เสมอนะคะ