รอยร้าวในสัญญา

เสียงแฟ้มเอกสารที่ร่วงกระแทกพื้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานหรู ไม่ต่างจากเสียงระฆังเตือนภัยที่ทำลายภวังค์สีชมพูหม่นของรินรดาจนกระเจิง รินรดาผลักร่างสูงโปร่งของพริมาออกอย่างแรงจนอีกฝ่ายเซถลาไปชนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอวาวโรจน์ด้วยความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความอับอาย พริมาไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับผู้ช่วยหนุ่มที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตู เธอเพียงแค่ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออกอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปตวัดสายตามองผู้มาเยือนด้วยแววตาดุจมัจจุราชที่พร้อมจะขยี้มดปลวกให้จมดิน “ฉันจำได้ว่าไม่ได้อนุญาตให้ใครเข้ามาก่อนได้รับอนุญาต... หรือกฎของบริษัทนี้มันล้าสมัยไปจนนายลืมวิธีเคาะประตูไปแล้ว” น้ำเสียงของพริมาเย็นเยียบ ทรงพลังจนผู้ช่วยหนุ่มก้มหน้าหลบสายตาแทบไม่ทัน “ขะ...ขอโทษครับคุณพริมา ผมแค่... ผมแค่จะเอาเอกสารสัญญาฉบับใหม่มาให้ตรวจทานครับ” รินรดาไม่รอฟังบทสนทนาที่เหลือ เธอคว้ากระเป๋าถือด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะพุ่งตัวออกจากมุมโต๊ะด้วยความเร็วที่ทำเอาพริมาต้องชะงัก นี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะหลุดพ้นจากกรงขังที่เรียกว่า 'สัญญา' ฉบับนี้ อิสรภาพที่เธอโหยหาอยู่ห่างออกไปแค่ประตูบานนั้น ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วเธอจะแตะถึงลูกบิดประตู แรงมหาศาลจากฝ่ามือเรียวยาวของพริมาก็กระชากร่างเธอจนหมุนกลับไปปะทะกับแผงอกอุ่นร้อนอีกครั้ง เสียงล็อคประตูอัตโนมัติดัง *กริ๊ก* กลายเป็นกำแพงหนาที่กั้นโลกภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิง “จะรีบไปไหนล่ะคะรินรดา? สัญญายังไม่จบ... และฉันก็ยังไม่ปล่อยให้เธอไปไหนทั้งนั้น” พริมากดร่างบางไว้กับบานประตู ลมหายใจอุ่นร้อนของคนเหนือกว่ารินรดราดรดอยู่ข้างใบหู มืออีกข้างของพริมาประคองท้ายทอยเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปในอากาศ รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ปล่อย... คุณมันก็แค่คนเผด็จการพริมา! คุณไม่มีสิทธิ์มากักขังฉันไว้แค่เพราะความสนุกชั่วคราวของคุณ!” รินรดาตอกกลับเสียงสั่น แววตามุ่งมั่นไม่ลดละ “ความสนุกชั่วคราว?” พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย “ถ้าแค่สนุก ฉันคงไม่ทุ่มเททำลายทุกอย่างที่ขวางทางเธอเพื่อให้เธอกลับมาอยู่ในห้องนี้หรอกนะ... อย่าสำคัญตัวผิดว่าเธอมีสิทธิ์ปฏิเสธสิ่งที่ฉันหยิบยื่นให้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน พริมาเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากเฉียดผ่านผิวแก้มใส กลิ่นอายความเย่อหยิ่งของทายาทมาเฟียนั้นช่างมีอิทธิพลจนน่ากลัว มันคือกับดักที่สวยงามที่สุดที่รินรดาเคยเจอ และเธอก็รู้ดีว่ายิ่งดิ้นรนเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งจมลงไปในห้วงลึกที่ยากจะถอนตัว “พริมา... คุณต้องการอะไรกันแน่ เงิน? อำนาจ? หรือแค่ต้องการเห็นฉันพังพินาศในกำมือคุณ?” พริมานิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาดุดันตามเดิม นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระหน้าผากของรินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอ่านออก แต่มันไม่ใช่ความเกลียดชังอย่างที่รินรดาพยายามบอกตัวเอง “ฉันต้องการสิ่งที่ไม่มีใครให้ฉันได้... และเธอก็รู้ดีว่านั่นคืออะไร” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่ตึงเครียด หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นแสดงชื่อของผู้ที่เธอไม่อยากพบที่สุดในเวลานี้... 'คุณพ่อ' พริมาเหลือบมองหน้าจอ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าจากความเย้ายวนเป็นความเย็นชาที่ทำเอาคนมองหนาวสั่น มือที่กอดรัดเอวบางกระชับแน่นขึ้นจนรินรดานิ่วหน้า “รับสายสิคะ...” พริมากระซิบเสียงต่ำ แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นประกายกร้าวอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “บอกท่านไปสิว่าคืนนี้... เธอกำลังยุ่งอยู่กับ 'ภารกิจ' ที่เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และถ้าเธอกล้าพูดอะไรที่ทำให้ฉันไม่พอใจล่ะก็... ฉันจะทำให้ตระกูลของเธอสูญสิ้นไปจากแผนที่โลกในเช้าวันพรุ่งนี้” รินรดาสบตากับคนตรงหน้า หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม นี่ไม่ใช่แค่เกมรักปั่นประสาท แต่มันคือการแลกเปลี่ยนชีวิตกับสัญญาที่ไร้ทางออก ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจเมื่อนิ้วเรียวของพริมาแตะลงบนปุ่ม 'รับสาย' บนหน้าจอด้วยตัวเอง “สวัสดีค่ะคุณอา...” พริมาเอ่ยทักทายปลายสายด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่ฟังดูน่าขนลุกที่สุด ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูรินรดาด้วยประโยคที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ “ว่าแต่... บอกท่านไปสิว่าตอนนี้ 'ว่าที่ลูกสะใภ้' ของท่าน กำลังมีความสุขอยู่กับฉันมากแค่ไหน?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมาถึงตอนนี้นะคะ บลัดดี้แมรี่จะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนด้วยใจจดจ่อค่ะ!