ข้อพิสูจน์ความอดทน

"เธอ... กลับมาทำไมที่นี่?" เสียงพึมพำที่สั่นพร่าลอดผ่านริมฝีปากของรินรดา ร่างกายของเธอเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความกดดันอันหนักอึ้ง พริมายืนอยู่ตรงนั้น... แสงไฟสลัวจากโคมไฟคริสตัลสาดกระทบโครงหน้าคมคาย รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคนมอง ทายาทมาเฟียผู้เพียบพร้อมและเย่อหยิ่งคนนี้ไม่เคยปล่อยให้อะไรหลุดรอดไปจากมือ และตอนนี้ เธอกำลังก้าวเข้าประชิดตัวรินรดาอย่างช้าๆ ราวกับเสือสาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "ทำไมเหรอคะ รินรดา..." พริมาเอ่ยเสียงกระซิบพร่าข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตรายและแรงกดดันที่ทำเอาหายใจไม่ทั่วท้อง "ตกใจมากเหรอที่เห็นฉัน หรือว่า... กลัวว่าความลับที่เธอพยายามปกปิดมันไว้ จะถูกฉันขุดคุ้ยขึ้นมาตีแผ่กันแน่ล่ะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวระทึกด้วยความหวาดหวั่น แต่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววดื้อรั้นและท้าทายกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่มีอะไรต้องกลัวคุณค่ะ คุณพริมา" รินรดาเชิดหน้าขึ้น สบตากับอีกฝ่ายตรงๆ แม้ระยะห่างระหว่างพวกเธอจะเหลือเพียงแค่คืบเดียว "ที่นี่คือบริษัทของฉัน หน้าที่การงานของฉัน คุณไม่มีสิทธิเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องงาน... และที่สำคัญที่สุด ฉันไม่ใช่ลูกน้องที่คุณจะมาชี้นิ้วสั่งได้ตามอำเภอใจ" พริมาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าหลงใหลแต่กลับแฝงไปด้วยความเยียบเย็น เธอยื่นมือเรียวสวยออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวไล้เบาๆ บริเวณกรอบหน้าของรินรดาอย่างถือวิสาสะ แม้รินรดาจะพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่พริมากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวบางไว้แน่น บังคับให้ร่างของรินรดาแนบชิดติดกับตัวเธอโดยไม่มีทางหลบเลี่ยง "ปากเก่งเสียจริงนะคะ..." พริมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่ปรับตัวร้าย นัยน์ตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความท้าทายและแรงปรารถนาที่ยากจะหยั่งถึง "คิดเหรอว่าการที่เธอทำเป็นเข้มแข็ง แล้วฉันจะมองไม่เห็นความสั่นเทาในแววตานั้นน่ะ รินรดา?" "ปล่อยฉันนะคะ!" รินรดาตวัดเสียงกร้าว พร้อมกับใช้มือดันแผงอกของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่พริมากลับยิ่งกระชับวงแขนแน่นขึ้น ราวกับต้องการพิสูจน์ให้เห็นถึงความต่างชั้นทางอำนาจที่รินรดาไม่มีวันหนีพ้น "ถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ เธอจะทำไม?" พริมายื่นใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บนผิวแก้มทำให้สมองของรินรดาปั่นป่วนจนแทบคิดอะไรไม่ออก "กล้าดียังไงถึงมาท้าทายอำนาจฉัน รู้ไหมว่าผลลัพธ์ของการเล่นกับไฟมันเป็นยังไง?" "ไฟเหรอคะ..." รินรดายิ้มหยันออกมาบ้าง แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทาน เธอกลับเลือกที่จะเดิมพันด้วยการท้าทายขีดจำกัดของพริมา "ฉันไม่เคยกลัวไฟหรอกค่ะคุณพริมา... เพราะถ้าไฟดวงนี้มันจะแผดเผาเราทั้งคู่ให้มอดไหม้ ฉันก็ยินดีจะดูว่าระหว่างคุณกับฉัน ใครกันแน่ที่จะทนความร้อนรุ่มนี้ไม่ไหวเป็นคนแรก!" คำพูดที่เฉียบคมและแววตาดุดันคู่นั้นทำให้พริมาถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าสวยเฉียบเลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยประกายตาแห่งความเร่าร้อนที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างกะทันหัน เคมีที่ปะทะกันระหว่างพวกเธอมันรุนแรงและร้อนแรงเสียยิ่งกว่าเปลวเพลิง ความโกรธ ความถือดี และความเย้ายวนหลอมรวมกันจนแทบจะระเบิด พริมาจ้องมองริมฝีปากที่กำลังต่อปากต่อคำกับเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของผู้ล่ากับเหยื่ออีกต่อไปแล้ว แต่มันคือสายตาของคนที่อยากจะบดขยี้และครอบครองให้แหลกคราบคามือ "เธอท้าทายฉันเองนะ รินรดา..." พริมากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากของเธอเคลื่อนเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มของรินรดามากขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสกัน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงราวกับจะหลุดออกมานอกอก สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังว่าเธอกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ลึกที่สุด แต่เธอกลับไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของเยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพริมา เป็นเชิงท้าทายครั้งสุดท้ายว่าแน่จริงก็ทำสิ! บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ พริมาขยับเข้าไปใกล้จนเรียวปากของพวกเธอเกือบจะแนบสนิทกันอยู่แล้ว รินรดากำหมัดแน่นโดยอัตโนมัติ หลับตาลงครึ่งหนึ่งเพื่อเตรียมรับมือกับสัมผัสที่เธอรู้ดีว่ามันจะสั่นคลอนหัวใจของเธอไปตลอดกาล ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะยานจนปรอทแตกให้ขาดผึ่งลงในเสี้ยววินาที พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะผละตัวออกจากรินรดาช้าๆ แต่ยังคงใช้สายตาคาดโทษไว้อย่างชัดเจน ส่วนรินรดาก็รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อตั้งสติ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ "เข้ามาค่ะ" พริมาตวัดเสียงห้วนสั่งออกไป ประตูกลุ่มไม้เนื้อดีค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ซึ่งทำให้ทั้งพริมาและรินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ขอโทษทีนะคะที่ขัดจังหวะความสนุก..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "พอดีฉันมีเรื่องด่วน... ที่คิดว่าคุณพริมาและคุณรินรดา น่าจะอยากฟังร่วมกันค่ะ" --- ขอบคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนบลัดดี้แมรี่เสมอนะคะ