รูมเมตจอมเผด็จการ

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศเกรดพรีเมียมในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนสองคนเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย "ยืนเป็นหุ่นทื่อๆ แบบนั้น คิดจะให้ฉันช่วยยกกระเป๋าให้ด้วยหรือคะ คุณรินรดา" น้ำเสียงเยعหยิ่งติดจะรำคาญใจดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของพริมาที่ทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองผู้หญิงอีกคนที่ยังคงยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตูราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน รินรดากะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ภาพสะท้อนของพี่ชายแท้ๆ ที่เพิ่งเดินลับหายไปทางระเบียบห้องวีไอพีเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในม่านตา มันไม่ใช่ภาพลวงตา... นภัทร พี่ชายตัวดีของเธออยู่ที่นี่ และดูเหมือนจะมีส่วนพัวพันกับเจ้าของเพนต์เฮาส์ราคาแปดหลักแห่งนี้ด้วย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่ากับการที่เธอกำลังจะต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับ 'ยัยคู่ปรับตัวร้าย' อย่างพริมา—ผู้หญิงที่จ้องจะเอาชนะเธอตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย จนกระทั่งโชคชะตาอันบิดเบี้ยวผลักไสให้พวกเธอต้องมาเป็นรูมเมตกันในโปรเจกต์ลับนี้ "หูหนาตาบอดหรือไงคะ ถึงไม่ได้ยินที่ฉันพูด" พริมาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวระหงก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะทะเข้ากับปลายจมูก ชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มพอๆ กับความอึดอัดที่แผ่ซ่าน "ใครหูหนาตาบอดกันคะคุณพริมา" รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันควัน ความถือดีในสายเลือดพุ่งพล่านจนลืมความตกใจเมื่อครู่ไปชั่วขณะ เธอปรายตามองกระเป๋าเดินทางใบโตของตัวเองที่วางเกะกะขวางทางเดิน ก่อนจะยิ้มมุมปาก "ของแค่นี้ ฉันไม่รบกวนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ให้ออกแรงหรอกค่ะ กลัวว่าเล็บเจลราคาแพงของคุณจะหักเสียก่อน" "ปากเก่งไม่เปลี่ยน..." พริมาหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ "หวังว่าปากเก่งๆ แบบนี้ จะเก่งได้ตลอดรอดฝากนะ เพราะกฎของที่นี่... คนแพ้ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเลือกห้องนอนค่ะ" พูดจบ พริมาก็คว้ากระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้วหมุนตัวเดินนำไปยังโซนห้องนอนด้านใน ปล่อยให้รินรดากัดฟันกรอดด้วยความโมโห ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่การมาอยู่ร่วมกันวันแรก แต่มันคือการประกาศสงครามชัดๆ! รินรดากระชากกระเป๋าเดินทางของตัวเองตามเข้าไปด้วยแรงอารมณ์ เพนต์เฮาส์นี่กว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีโมเดิร์นทว่าเย้ายวน ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตอยู่รอบตัว พื้นที่ส่วนกลางเชื่อมต่อกับห้องครัวแบบเปิดโล่ง และมีห้องนอนใหญ่สองห้องประกบอยู่ซ้ายขวา "ห้องซ้ายคืออาณาจักรของฉัน ส่วนห้องขวา... เชิญคุณตามสบายค่ะ แม้ว่าฉันจะไม่อยากใช้พื้นที่หายใจร่วมกับคุณสักเท่าไหร่ก็เถอะ" พริมาโยนกุญแจห้องอีกดอกลงบนเคาน์เตอร์ครัว เสียงโลหะกระทบพื้นผิวดังเคร้ง สะท้อนความไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน "คิดว่าฉันอยากอยู่ใกล้คุณนักหรือไงคะ" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววไหววับชั่วขณะ "ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของบอร์ดบริหาร ฉันยอมนอนข้างถนนยังจะดีเสียกว่ามาหายใจร่วมกับคนอย่างคุณ" พริมาไม่ถอยหนี กลับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนผิวแก้ม สัมผัสได้ถึงความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมาจากตัวของรินรดา มันทั้งอันตรายและ... น่าค้นหาอย่างประหลาด "ปากดีแบบนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ..." พริมากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเย้ายวนที่จงใจยั่วเย้า "เพราะคนอย่างฉัน... ไม่ชอบเป็นฝ่ายแพ้ และยิ่งเกลียดพวกอวดดีเป็นพิเศษ" "เชิญตามสบายค่ะ เพราะฉันเองก็..." ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูกะทันหันดังขึ้นขัดจังหวะการปะทะคารมที่กำลังร้อนระอุ รินรดาผละถอยหลังออกมาทันทีด้วยความหงุดหงิด ขณะที่พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ "ใครมาตอนนี้..." พริมาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ประตูหน้า รินรดายืนกอดอกมองตามด้วยความสงสัย หรือจะเป็นพี่ชายของเธอที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่? แต่ทว่า... เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างไร้การระแวดระวัง ร่างสูงโปรดของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาใหม่กลับทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงทันที ไม่ใช่แค่นภัทร... แต่เป็นบุคคลที่พวกเธอไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลาวิกาลแบบนี้! พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน ก่อนที่รอยยิ้มเย็นเยียบจะปรากฏขึ้นบนมุมปาก ขณะที่รินรดาถึงกับพูดไม่ออก มือเรียวที่กอดอกอยู่เผลอจิกเข้ากับต้นแขนตัวเองแน่นเมื่อได้ยินประโยคแรกที่อีกฝ่ายเอ่ยขึ้น "หวังว่าฉันคงไม่มารบกวน... ช่วงเวลาฮันนีมูนรอบแรกของรูมเมตคู่นี้หรอกนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนสำหรับการติดตามตอนที่ 3 นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ