สัญญาที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นหอมเย็นของชาเอิร์ลเกรย์เจือจางอยู่ในอากาศ แต่มันไม่สามารถดับความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ได้เลยแม้แต่น้อย รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามสะ้างกำแพงความแข็ง ฃกร้าวขึ้นมาปกป้องตัวเองจากสายตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงขัง แผ่นกระดาษสีขาวนวลสามแผ่นบนโต๊ะกระจกใสสะท้อนภาพอนาคตที่กำลังพังทลายของเธอลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี มันคือเอกสารลับที่สามารถลากคนในครอบครัวของเธอลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตาเดียว และคนที่กุมมันไว้ก็คือนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังพราวระยับด้วยความสะใจ "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะพริมา!" เสียงหวานตวาดลอดไรฟัน ร่างเพรียวบางสั่นเทด้วยความโกรธจัดจนแทบจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด "ไม่มีสิทธิ์เหรอคะ?" พริมาเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากนั้นช่างกรีดแทงหัวใจคนมองให้เจ็บแปลบ ทายาทมาเฟียสาวขยับกายเข้าใกล้รินรดาช้าๆ ปลายส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบแต่มั่นคง ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ "ตระกูลของคุณกำลังจะล้มละลาย หนี้สินก้อนโตที่พ่อคุณทิ้งไว้... ถ้าไม่มีเงินจากฉันป่านนี้พวกท่านคงไปนอนในคุกกันหมดแล้ว คิดว่าตัวเองมีทางเลือกมากนักหรือคะ รินรดา" ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่เย้ายวนและอันตรายของพริมาโชยเข้าจมูกจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความเสน่หา แต่เป็นเพราะความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดที่อีกฝ่ายถือครองต่างหาก "คุณมันปีศาจ... เอาแต่ใจตัวเอง บงการชีวิตคนอื่น คิดว่าเงินจะซื้อได้ทุกอย่างเลยหรือไง!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่ออิสรภาพ แต่สุดท้ายกลับเดินเข้ามาติดกับดักที่ลึกและร้ายกาจยิ่งกว่าเดิม "ฉันอาจจะเป็นปีศาจในสายตาคุณ..." พริมายื่นมือเรียวสวยที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตขึ้นมา ไล้นิ้วแผ่วเบาไปตามกรอบหน้าของรินรดาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นเย็นเยียบแต่กลับสร้างรอยไหม้ราวกระแสไฟไปทั่วผิวเนื้อ รินรดาผวากลืนน้ำลายลงคอ แต่ถูกสายตาดุดันคู่นั้นตรึงไว้จนขยับหนีไม่ได้ "...แต่จำไว้นะคะว่า คุณต่างหากที่เป็นคนเดินมาเสนอตัวให้ปีศาจตนนี้ขย้ำเอง" "ปล่อยนะ!" รินรดาปัดมือคู่นั้นออกอย่างแรง ถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือจนขวดโหลแก้วสั่นสะเทือน ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาจุกอก เธอเกลียดรอยยิ้มเหนือกว่าของพริมา เกลียดแววตาท้าทายคู่นั้น และที่สำคัญที่สุด... เกลียดหัวใจตัวเองที่ดันเต้นผิดจังหวะให้กับความใกล้ชิดอันตรายนี้ พริมาไม่ได้โกรธกับการกระทำนั้น ตรงกันข้าม... รอยยิ้มบนเรียวปากสีแดงสดกลับยิ่งกว้างขึ้น แววตาฉายประกายความสนุกสนานราวกับแมวหยอกหนู ทายาทสาวก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกครั้ง ใช้แขนเรียวค้ำยันชั้นวางหนังสือไว้สองข้าง ขังร่างของรินรดาให้อยู่ในอาณัติของเธอโดยสมบูรณ์ "ทางเลือกมีแค่นี้ค่ะ รินรดา... เซ็นสัญญาฉบับนี้แล้วครอบครัวของคุณจะปลอดภัย หรือจะฉีกมันทิ้งแล้วปล่อยให้คนที่คุณรักล่มจมไปพร้อมกับคุณ เลือกเอาค่ะว่าจะเอายังไง" เอกสารสัญญาทาสฉบับนั้นระบุเงื่อนไขที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือสัญญาที่เธอต้องตกเป็นเบี้ยล่าง คอยอยู่เคียงข้างและทำตามคำสั่งของพริมาในทุกๆ เรื่อง ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม... หนึ่งปีที่เธอต้องยอมจำนนต่อผู้หญิงใจร้ายคนนี้ "คุณมันเลือดเย็นที่สุด..." รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความลังเลฉายชัดในแววตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยว "ชมเกินไปแล้วค่ะ... สำหรับฉัน ถ้าอยากได้อะไรต้องได้ และคุณ... ก็คือสิ่งที่ฉันอยากได้มากที่สุดในตอนนี้" พริมากระซิบเสียงแผ่วพร่าข้างใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินรดาขนลุกซู่ สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากความเย้ายวนอันตรายที่โอบล้อมรอบตัว นิ้วเรียวยื่นปากกาหมึกซึมด้ามหรูมาตรงหน้า รอดสายตาคาดคั้นที่ไม่มีวันยอมรับคำปฏิเสธ รินรดามองปากกานั้นสลับกับใบหน้าสวยเฉี่ยวที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันจนแทบเป็น It เดียวกัน ความอึดอัดและแรงดึงดูดประหลาดกำลังโหมกระหน่ำซัดเข้าใส่หัวใจจนแทบทนไม่ไหว มือเรียวสั่นเทาเอื้อมไปรับปากกามาถือไว้ สัมผัสเย็นเฉียบของโลหะตอกย้ำความจริงว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้ายที่พร้อมจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ทว่า... ก่อนที่หมึกหยดแรกจะทันได้ขีดเขียนลงบนกระดาษ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พริมา! ลูกอยู่ในนี้รึเปล่า... แขกผู้ใหญ่ข้างล่างเขาถามหา—" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งสุดตัว พริมาผละตัวออกห่างจากรินรดาในเสี้ยววินาที ใบหน้าเรียบเฉยกลับมาเย่อหยิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ชัดเจน นั่นมัน... พี่ชายแท้ๆ ของเธอเองไม่ใช่หรือ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดินแดนแห่งความดาร์กและเย้ายวนนี้นะคะ