เกมไล่ล่า

กลิ่นอายของชาดำผสมเบอร์กามอตยังคงลอยวนอยู่ในบรรยากาศอึมครึมของห้องรับแขกสไตล์โกธิค แต่สิ่งที่คมกริบยิ่งกว่ากลิ่นหอมนั้น คือประกายตาของพริมาที่กำลังจ้องเขม็งมายังรินรดา "เธอคิดจะเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ รินรดา" น้ำเสียงของทายาทมาเฟียสาวไม่ได้เกรี้ยวกราด แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันชนิดที่สามารถบดขยี้ความมั่นใจของคนตรงข้ามให้แหลکคาที่ได้ทันที ทว่า... รินรดากลับเป็นข้อยกเว้น รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวผู้รักอิสระถูกจุดขึ้นอย่างท้าทาย ราวกับกำลังสนุกสนานกับการเห็นอีกฝ่ายหลุดจากฟอร์มอันเย่อหยิ่ง "เกมที่ฉันกำลังเล่นอยู่... มันก็น่าตื่นเต้นไม่แพ้เกมที่เธอกำลังปิดบังใครบางคนไว้หรอกค่ะ คุณพริมา" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนอีกฝ่ายต้องชะงัก พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาในเกมนี้ ชื่อที่ควรจะเป็นความลับสุดยอด... ชื่อที่ถูกเก็บไว้ใต้พรมแห่งความมืดมิดของตระกูลใหญ่ กลับหลุดออกมาจากริมฝีปากของคนที่เธอเคยประเมินไว้แค่ว่าเป็น "แมวป่าไร้พิษสง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดังแข่งกันในความสลัว พริมาขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาว ร่างสูงระหงก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ผู้ถูกคุกคามแทบไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยแตะจมูก พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่เอื้อมขึ้นมาเชยคางมนของรินรดาไว้แน่น บังคับให้ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ "ปากเก่งนักนะ... รู้ตัวไหมคะว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับไฟ" พริตรกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงคืบ ความเย้ายวนที่แฝงไว้ด้วยความอันตรายแผ่ซ่านจนผิวหนังกายลุกชัน รินรดาไม่หลบสายตา หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่ระหว่างพวกเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความเผด็จการของอีกฝ่าย แต่ร่างกายและความรู้สึกกลับซื่อตรงกว่านั้น เธอยกยิ้มท้าทายแม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด "ไฟเหรอคะ? น่าแปลกจัง... ฉันนึกว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับลูกแมวขี้เหงาเสียอีก" พริมาขบกรามแน่น ดวงตาคู่สวยวับวับด้วยโทสะที่ผสมผสานกับความปรารถนาอันลึกซึ้ง ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเกินกว่าที่คนทั้งคู่จะควบคุมเกมได้อีกต่อไปแล้ว พริมาขยับเข้าใกล้จนแผ่นหลังของรินรดาแนบชิดติดกับผนังห้องเย็นเยียบ ไอร้อนจากร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก "งั้นฉันจะแสดงให้ดูค่ะ ว่าลูกแมวตัวนี้... ข่วนคนอื่นเจ็บแค่ไหน" พริมาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะลงโทษริมฝีปากอวดดีนั่นให้หลาบจำ แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแตะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับบานประตูห้องที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาทก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนั้นทันที "คุณพริมาครับ! แผนที่เราวางไว้... มีคนจู่โจมฐานข้อมูลแล้วครับ!" เสียงของลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนแทรกเข้ามาทำให้พริมาต้องผละถอดถอนริมฝีปากออกอย่างหงุดหงิด เธอหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนนี้ถอยห่างออกมา พร้อมกับกวาดสายตาไปยังหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของพริมา ซึ่งตอนนี้... หน้าจอนั้นกำลังแสดงภาพสตรีมมิ่งสดจากกล้องวงจรปิดในห้องลับที่ไม่มีใครควรล่วงรู้ และบุคคลที่ปรากฏตัวอยู่บนหน้าจอนั้น... กำลังยืนอยู่หน้าตู้เซฟที่เก็บความลับทั้งหมดของตระกูลพริมา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่ส่งตรงมายังกล้อง ราวกับกำลังรอคอยให้พวกเธอดูลมหายใจสุดท้ายของเกมนี้อยู่พอดี ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ