ความลับเริ่มเผย

"ถ้าคุณยังก้าวถอยหลังอีกแค่ก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณยอมแพ้... รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าหยวนจงใจกระซิบชิดริมใบหู ขณะที่แผ่นหลังของดิฉันชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งของห้องทำงานเข้าอย่างจัง ปลายจมูกโด่งรั้นของพริมาอยู่ห่างจากแก้มของดิฉันแค่เพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าแม่แห่งวงการธุรกิจสีเทาแผ่ซ่านจนหัวใจดวงนี้เต้นรำด้วยจังหวะที่ปั่นป่วนเกินกว่าจะควบคุม ทว่า วินาทีที่ความเร่าร้อนกำลังจะละลายขีดความั้นทั้งหมด เสียงกระแอมไอที่จงใจดังขึ้นจากทางด้านหลังก็ทำให้โลกทั้งใบกระชากกลับสู่ความเป็นจริง "อะแฮ่ม! ดิฉัน... ดิฉันขอประทานโทษค่ะท่านประธาน พอดีเอกสารด่วนจากฝ่ายกฎหมาย..." เลขานุการส่วนตัวที่ยืนหน้าตาตื่นอยู่ตรงธรณีประตูรีบเบือนหน้าหนีทันคุด ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ราวกับเพิ่งเห็นฉากเรทเอ็กซ์ในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ พริมาไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ร่างระหงผละออกจากระยะประชิดอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีนิลคู่สวยราวกับเหยี่ยวหันไปปะทะกับผู้มาใหม่ด้วยความเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจจนคนตัวสั่นเทา "วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไป" พริมาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังพอกดให้คนฟังแทบอยากจะละลายหายไปกับพื้นห้อง "ค่ะ ท่านประธาน!" เลขานุการสาวรีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานด้วยความเร็วแสง ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีออกไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาปกคลุมบรรยากาศในห้องอีกครั้ง ดิฉันผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นจัดเสื้อสูทสีเข้มให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยความสั่นไหวในแววตา พริมาหันกลับมามองดิฉันด้วยรอยยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะและประกายระยับในดวงตาที่ดิฉันเกลียดนักเกลียดหนา... แต่มันกลับดึงดูดสายตาเสียจนละไปไม่ได้ "ตกใจเหรอคะ คุณรินรดา? หรือว่าเสียดายที่เมื่อกี้เรายังคุยกันไม่จบดี" "คุณพริมานี่มัน... ไร้ยางอายสิ้นดีค่ะ" ดิฉันกัดฟันกรอด เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบนั้น "นี่มันเวลางาน และฉันก็มาในฐานะที่ปรึกษา ไม่ใช่..." "ไม่ใช่คู่ขาของคุณเหรอคะ?" พริมาต่อประโยคให้หน้าตาเฉย พร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนดิฉันต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ "จำไว้นะคะรินรดา คนอย่างพริมาอยากได้อะไรก็ต้องได้ และคุณ... ก็อยู่ในลิสต์ที่ฉันอยากได้มานานแล้วเหมือนกัน" คำพูดที่ตรงไปตรงมาอย่างไร้ความเกรงใจทำเอาเลือดในกายสูบฉีดพุ่งพล่าน ดิฉันจ้องมองนัยน์ตาคู่คมที่ซ่อนความดาร์กและความเย้ายวนเอาไว้ภายใต้หน้ากากของนักบริหารสาวมืออาชีพ สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางเอาคืน ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ เย่อหยิ่ง และควบคุมทุกอย่างไว้ในมือคนนี้... จะต้องมีจุดอ่อนบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะเหล็กนั้นอย่างแน่นอน และแล้ว สายตาก็เหลือบไปเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ บนโต๊ะทำงานของหล่อน กรอบรูปไม้ราคาแพงที่คว่ำหน้าลง... ไม่ใช่ตั้งโชว์เหมือนโต๊ะทำงานของผู้บริหารทั่วไป และมือเรียวสวยที่มักจะเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเวลาที่กำลังคิดงาน... มันมักจะสั่นน้อยๆ ทุกครั้งที่โทรศัพท์มือถือเครื่องส่วนตัวสั่นเตือนด้วยเบอร์โทรจากต่างประเทศ ดิฉันหรี่ตาลงทันที สมองซีกที่เฉียบคมเริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกัน "มองอะไรคะ หน้าฉันมีรอยลิปสติกของคุณติดอยู่หรือไง" พริมาเลิกคิ้วสูง เอียงคอมองด้วยท่าทีท้าทาย "เปล่าค่ะ..." ดิฉันยิ้มหวาน เย็นชา และจงใจส่งสายตาวิเคราะห์เจาะลึกไปยังจุดที่หล่อนพยายามซ่อนเร้น "ฉันแค่กำลังคิดว่า... คนที่กุมอำนาจเหนือทุกคนในตระกูลใหญ่โตอย่างคุณ ทำไมถึงยังต้องเก็บตัวเลขานุการเก่าแก่คนนั้นไว้ข้างกาย ทั้งที่หล่อนรู้ความลับเรื่องที่คุณเกลียด 'เสียงโทรศัพท์ตอนเที่ยงคืน' มากกว่าใคร" รอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่มของพริมาแข็งค้างไปในเสี้ยววินาที ดวงตาสีนิลไหววูบอย่างรุนแรงจนคนช่างสังเกตอย่างดิฉันจับพิรุธได้ทันที Bingo... ดิฉันเจอเข้าแล้ว "คุณพูดเรื่องอะไร..." พริมาเสียงดร็อปลงเล็กน้อย ความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกำแพงความระแวดระวังที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว "ฉันพูดเรื่องความจริงค่ะ คุณพริมา" ดิฉันก้าวเข้าไปประชิดตัวหล่อนบ้าง เป็นฝ่ายรุกกลับด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของทายาทมาเฟียสาว "ความลับที่ว่า... คุณไม่ได้เกลียดเสียงโทรศัพท์ แต่คุณกำลัง 'กลัว' เสียงปลายสายที่โทรมาจากโรงพยาบาลจิตเวชทางตอนเหนือต่างหากล่ะคะ" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงจนแทบหยุดหายใจ พริมานิ่งงิ่งสนิท ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งถอดสีลงเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยแข็งกร้าวขึ้นมาทันที มือเรียวคว้าข้อมือดิฉันไว้แน่นด้วยแรงบีบที่เกือบจะเจ็บ แต่ดิฉันไม่คิดจะถอยร่ายอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเกมนี้... ดิฉันเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า "คุณรู้..." พริมากัดฟันกรอด เสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง!" "ถ้าไม่อยากให้ฉันขุดคุ้ยเรื่องนี้ไปมากกว่านี้ วันนี้... คุณต้องเซ็นสัญญาอนุมัติโปรเจกต์ของฉันทันทีค่ะ" ดิฉันยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ทว่า ในจังหวะที่เกมกำลังพลิกผันและชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอีกครั้ง—สามครั้งติดกันด้วยน้ำหนักที่หนักหน่วง และก่อนที่พริมาจะทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก สายตาคมปลาบกวาดมองดิฉันและพริหาที่ยืนแนบชิดกันด้วยความสนอกสนใจ "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันเร่าร้อนนะครับ... ท่านประธาน พอดีผมมีเรื่องด่วนจะแจ้งให้ทราบ ว่าผู้ถือหุ้นใหญ่เพิ่งบินกลับมาถึงประเทศแล้ว และเขา... กำลังเดินตรงมาที่นี่ครับ" พริมาเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีเมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาในเกมนี้ บลัดดี้แมรี่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ