ศัตรูหัวใจคนแรก

กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยให้บรรยากาศในห้องสวีทหรูหราแห่งนี้ดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งของพริมาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ตรงซอกคอของรินรดา นิ้วเรียวยาวของมาเฟียสาวกดตรึงข้อมือของอีกฝ่ายไว้กับหัวเตียงแน่นหนา ทว่าแววตาของรินรดากลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่นิดเดียว มีเพียงประกายแห่งการท้าทายที่จุดไฟให้คนด้านบนอยากจะบดขยี้ให้จมเขี้ยว “กล้าดีนักนะ... รินรดา” พริมาพึมพำชิดริมฝีปากนุ่ม “คิดว่าฉันจะให้โอกาสเธอได้พูดประโยคสุดท้ายจบหรือไง?” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความเปลี่ยวเหงาไว้ภายใต้หน้ากากเย่อหยิ่ง “ถ้าอยากให้ฉันหยุดพูด ก็ลองปิดปากฉันด้วยวิธีอื่นดูสิคะ คุณพริมา... หรือว่าคุณทำได้แค่ใช้กำลังข่มขู่คนอื่นไปวันๆ?” ประโยคยั่วโมโหถูกส่งออกไปพร้อมกับสายตาที่เย้ยหยัน พริมาขบกรามแน่น แรงบีบที่ข้อมือรินรดาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่ความรุนแรง มันคือความปรารถนาที่หมุนวนจนเกือบจะควบคุมไม่ได้ ทว่าก่อนที่สถานการณ์จะเลยเถิดไปสู่จุดที่ยากจะหวนคืน เสียงเคาะประตูห้องอย่างมีจังหวะจะโคนจากด้านนอกก็ดังขัดจังหวะขึ้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* บรรยากาศที่กำลังร้อนแรงดั่งไฟสุมกลับชะงักงัน พริมาถอนหายใจออกมาอย่างขัดใจ เธอละสายตาออกจากใบหน้าของรินรดาอย่างเสียดาย ก่อนจะผละออกแล้วจัดชุดสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีมาดมั่นตามนิสัย “ใคร?” “คุณพริมาคะ... พอดีว่าแขกคนสำคัญของคุณรออยู่ที่ห้องรับรองด้านล่างแล้วค่ะ บอกว่าเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน” เสียงของเลขาส่วนตัวดังผ่านบานประตูเข้ามา คำว่า ‘เพื่อนเก่า’ ทำให้พริมาขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอปรายตามองรินรดาที่กำลังจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน “เพื่อนเก่า? ฉันไม่มีเพื่อนเก่าที่กล้าบุกมาหาถึงที่นี่โดยไม่นัดหมายหรอกนะ” “ดูเหมือนเขาจะบอกว่า... คุณจะไม่อยากให้เขาต้องรอนานนะคะ” รินรดาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนไหล่ตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับพริมาที่ดูจะอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด “ดูเหมือน ‘ศัตรูหัวใจ’ หรือ ‘เพื่อนเก่า’ ของคุณจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะคะ ไปจัดการธุระเถอะค่ะ เดี๋ยวคนสำคัญจะรอจนพาลเกลียดขี้หน้าฉันไปด้วย” พริมาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่จ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้รินรดายืนอยู่เพียงลำพังในความเงียบที่ดูจะหนักอึ้งกว่าเดิม --- สิบนาทีต่อมา พริมาเดินเข้ามาในห้องรับรองด้วยมาดนางพญา แววตาคมกริบกวาดมองร่างที่นั่งรออยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงสด อีกฝ่ายสวมชุดเดรสเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าโฉบเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนเข้ม ดูเย้ายวนและมีเสน่ห์เหลือร้าย “มาเร็วเหมือนกันนี่คะ พริมา” เสียงหวานหยดเอ่ยทักทายพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประดิษฐ์ประดอย “ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ยังมีนิสัยชอบเก็บตัวไว้ในกรงทองเหมือนเดิมเลยนะ” พริมานั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ไขว้ห้างอย่างสง่างาม “ฉันไม่ได้มีเวลามานั่งรำลึกความหลังกับใครที่ไหนหรอกนะ ‘เอเลน่า’ มีธุระอะไรก็รีบพูดมา ก่อนที่ฉันจะให้คนโยนเธอออกไปจากที่นี่” เอเลน่าหัวเราะร่า ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปที่พริมาด้วยความคุ้นเคยที่น่ารังเกียจ “ใจร้ายจังเลยนะคะ ทั้งที่ฉันอุตส่าห์แบกความลับเรื่อง ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ ของเธอมาบอกแท้ๆ” “อย่าได้ริอ่านมาแตะต้องคนของฉัน” พริมาขู่เสียงต่ำ “คนของเธอ? ฮ่าๆๆ... พริมาจ๋า เธอก็รู้ว่าเด็กนั่นไม่ได้เป็นของเธอจริงๆ สักหน่อย เธอเป็นแค่เหยื่อที่กำลังจะถูกหมาป่าอย่างเธอขย้ำ แต่ก็นั่นแหละนะ... ถ้าเกิดว่าเหยื่อตัวนั้นดันรู้จัก ‘ความลับ’ ที่เธอพยายามปิดตายมาตลอดล่ะ? เรื่องที่ว่าทำไมทายาทมาเฟียผู้เพียบพร้อมถึงยอมก้มหัวให้ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง... เรื่องที่ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำลายตระกูลของ ‘รินรดา’ จริงๆ” พริมานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบ เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าประตูห้องรับรองแง้มเปิดออกเพียงเล็กน้อย และมีร่างของใครบางคนที่ยืนฟังบทสนทนาทั้งหมดอยู่หน้าบานประตูนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวและโกรธเกรี้ยว รินรดาที่เพิ่งเดินตามลงมาเพื่อจะนำเอกสารมาให้พริมาถึงกับแข็งค้างไปทั้งตัว มือที่กำแฟ้มเอกสารไว้แน่นจนสั่นเทา คำว่า ‘ทำลายตระกูล’ ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทซ้ำไปซ้ำมา พริมาหันไปทางประตูด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของรินรดาที่ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น! “รินรดา!” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางไปกับความลับอันดำมืดในตอนนี้ด้วยกันนะคะ บลัดดี้แมรี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเดือดและร้อนแรงกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!