ความมืดมิดที่เข้ามาเยือน

กระดาษยับยู่ยี่แผ่นนั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนจดหมายรัก แต่มันคือประกาศิตแห่งความตายในโลกธุรกิจ—หรืออย่างน้อยที่สุด ก็คือสิ่งที่พริมาไม่อยากเห็นมากที่สุดในชีวิต ตราประทับขี้ผึ้งสีแดงฉานรูปกางเขนกลับหัวบนซองจดหมาย เป็นสัญลักษณ์เด่นชัดของ 'คาร์ลอส เฉิน' ศัตรูตัวฉกาจผู้ยืนอยู่เบื้องหลังการลอบกัดและพยายามฮุบอาณาจักรธุรกิจของตระกูลเธอมาตลอดหลายปี พริมาขยำกระดาษในมือแน่นจนข้อต่องอเกร็ง ดวงตาคู่คมกริบตวัดมองคนตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่งให้เป็นจุล "เธอคิดจะเล่นเกมอะไรกันแน่, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของพริมาไม่ได้มีความหวาดกลัว เจืออยู่แต่ความกรุ่นโกรธและระแวงแคลงใจ เธอก้าวเข้าประชิดร่างบางที่ยืนพิงขอบหน้าต่าง ปิดกั้นทางหนีทีไล่จนรินรดาตกอยู่ในวงแขนแกร่งที่กักขังไว้อย่างแนบชิด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำปะปนกับความตึงเครียดในอากาศ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงล้อมรอบ รินรดาไม่ถอยหนี เธอกลับเชิดคางขึ้นสู้ ปล่อยให้ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทายาทมาเฟียผู้เย่อหยิ่งอย่างไร้ความเกรงกลัว ริมฝีปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีเข้มแย้มยิ้มเยาะหยัน "เกมที่ฉันอาจจะรอด... แต่คุณอาจจะล่มจมทั้งเป็นไงคะ, คุณพริมา" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือนทุกอณูความรู้สึก "คิดว่าตัวเองฉลาดนัก กุมอำนาจไว้ทุกอย่างในมือ แต่กลับมองไม่เห็นเลยสินะคะว่าเกลือเป็นหนอนมันอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก" พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับวับวามด้วยความเจ็บแปลบที่ถูกทิ่มแทง มือเรียวยาวยื่นไปบีบคางฉัตรของรินรดาไว้แน่นพอให้เจ็บ แต่นุ่มนวลพอไม่ให้เกิดรอยช้ำ บังคับให้คนปากเก่งต้องแหงนเงยขึ้นมารับสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย "ปากเก่งนักนะ... กล้าดียังไงถึงเอาตัวเข้าไปพัวพันกับมัน รู้ไหมว่าไอ้สารเลวนั่นมันจ้องจะเด็ดหัวฉันอยู่!" พริมาคำรามเสียงต่ำชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนแทบจะกลืนกินพื้นที่ระหว่างกัน "หรือว่าเธอเบื่อที่จะเป็นคู่ปรับกับฉันแล้ว... อยากเปลี่ยนไปซบตักมันแทนว่างั้นเถอะ?" คำพูดประชดประชันที่แฝงความหึงหวงลึกๆ ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าพริมาไม่ได้เกลียดเธอจริง ๆ แต่วิธีการแสดงออกของอีกฝ่ายมันช่างพยศและทำร้ายความรู้สึกเก่งเสียเหลือเกิน "ถ้าฉันอยากไปซบตักใคร ฉันคงไม่เอาหลักฐานเป็นๆ มายื่นใส่คามือคุณหรอกค่ะ" รินรดาปัดมือที่บีบคางออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่แผงอกด้านซ้ายของพริมา ตรงจุดที่หัวใจกำลังเต้นระรัว "ตื่นซะทีเถอะค่ะพริมา... คาร์ลอสไม่ได้แค่จ้องจะเล่นงานคุณในทางธุรกิจ แต่มันกำลังส่งคนเข้ามาประชิดตัวคุณ และเป้าหมายต่อไปของมัน... คือการทำลายทุกอย่างที่คุณรัก รวมถึงตัวฉันด้วย" คำพูดนั้นทำให้พริมานิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ความเย่อหยิ่งทะนงตนถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้บางอย่างที่น่ากลัวกว่า มือที่เคยบีบคางเปลี่ยนเป็นคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น ลากจูงร่างบางให้เดินตามไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดทึบ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันและจริงจังขึ้นทันที พริมาโยนซองจดหมายลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระดาษกระทบพื้นผิววัตถุดังก้องในความเงียบ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำสนิท กอดอกมองพริหน้าที่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ "เธอรู้รายละเอียดอะไรอีกบ้าง?" พริมาเอ่ยถาม น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความเล่นหัวเหมือนทุกครั้ง "มันรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างของบริษัทเราค่ะ และที่สำคัญที่สุด..." รินรดาเว้นจังหวะ เลื่อนสายตาไปยังประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะโน้มตัวกระซิบเสียงแผ่วเบา "มันมีหนอนอยู่ในบอร์ดบริหารของคุณ... คนที่ไว้ใจที่สุดนี่แหละค่ะ คือคนที่ถือมีดรอแทงข้างหลังคุณอยู่" พริมาหยุดเดิน เธอกวาดสายตามองหน้าคู่ปรับตัวร้ายที่มักจะหาเรื่องปะทะคารมกันอยู่เสมอ แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ รินรดากลับเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างและหยิบยื่นหนทางรอดมาให้ ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ความเกลียดชังกำลังตีรวนขึ้นมาในอก ความอบอุ่นแปลกประหลาดแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่ด้านชามานาน พริมาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าโซฟาที่รินรดานั่งอยู่ เงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวเอื้อมไปกุมมือบางของรินรดาไว้แน่นสัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้รินรดารู้สึกใจสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ "ทำไมถึงช่วยฉัน..." พริมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ "เราเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ... เธอน่าจะปล่อยให้ฉันพังไปสิ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน สายตาที่พริมามองมาในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความเปราะบางที่หาดูได้ยากเหลือเกิน ซึ่งมันมีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอมากกว่าคมมีดเล่มไหนๆ ในโลก "เพราะฉันเกลียดที่คุณต้องพังด้วยน้ำมือของคนอื่นค่ะ..." รินรดากลั้นใจตอบออกไป ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย "ถ้าใครจะทำลายคุณ... คนๆ นั้นต้องเป็นฉันเท่านั้น" รอยยิ้มบางเบาแต่ทรงเสน่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากของพริมา เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงความเงียบงันที่มีแค่เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ทำให้สติของรินรดาเริ่มพร่าเลือน พริมาเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือข้างที่ว่างเลื่อนขึ้นประคองแก้มนุ่ม ปลายนิ้วโป้งลูบไล้เบาๆ ที่โหนกแก้มอย่างหลงใหล หัวใจของรินรดากระหน่ำเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงกลอง เธอกำลังจะหลับตาลงเพื่อยอมรับสัมผัสที่รอคอย แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกระจกห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน พร้อมกับเสียงหอบหายใจและน้ำเสียงตื่นตระหนกที่ตะโกนก้องเข้ามา ทำลายช่วงเวลาอันแสนวาบหวิวให้แตกกระจายในเสี้ยววินาที "คุณพริมาครับ! แย่แล้วครับ! ระบบความปลอดภัยชั้นใต้ดินถูกแฮก... และตอนนี้พวกมันกำลังบุกเข้ามาในตึกแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ เจอกันตอนหน้านะคะ