ปกป้องด้วยชีวิต

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องระรัวไปทั่วผนังกระจกนิกรีตของชั้นใต้ดิน กลิ่นอายของโอโซนผสมกับควันจางๆ จากแผงวงจรที่ถูกไวรัสมาตรการความปลอดภัยบดขยี้จนแหลکค่ายลอยคละคลุ้ง รินรดาเสยผมลวกๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังคืบคลานเข้ามา เธอไม่เคยคิดเลยว่าองค์กรเบื้องหลังที่ตามล่าตัวเธอจะกล้าบุกรุกเข้ามาถึงรังใหญ่ของตระกูลอัครเดชาโชติ—สถานที่ที่ขึ้นชื่อว่ามีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาที่สุดในเอเชีย "ยัยตัวแสบ... บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำตัวเป็นภาระให้ฉันต้องตามเช็ดตามล้าง!" น้ำเสียงเย่อหยิ่งทุบทำลายความเงียบขึ้นมากะทันหัน พร้อมกับร่างระหงของพริมาที่ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูสง่างามและอันตรายในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่คมกริบราวกับพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์รอบตัวด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของรินรดาที่แม้จะตื่นตระหนกแต่ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ "ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย คุณพริมา!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามด้วยความหวาดกลัว "ทางออกฉุกเฉินถูกล็อก... พวกมันกำลังมาทางนี้แล้ว คุณควรจะห่วงตัวเองมากกว่าจะมาสั่งฉันนะคะ!" "ปากดีให้มันตลอดเถอะน่า" พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงสด ทว่าแววตากลับไหววูบด้วยความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้มิดชิด "ถ้าเธอตายที่นี่ ศักดิ์ศรีของฉันคงป่นปี้หมดพอดี... ตามมา อย่าปล่อยให้มือฉันต้องสกปรกเพราะลากศพเธอเลย" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้สวนกลับคำพูดกวนประสาทนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินมืดทึบเบื้องหน้า เงาร่างกำยำในชุดยุทธวิธีสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือปรากฏขึ้นในระยะประชิด แสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนกราดส่องตรงมายังจุดที่พวกเธอยืนอยู่ "เจอเป้าหมายแล้ว! จัดการซะ!" เสียงคำรามต่ำทึบดังขึ้นพร้อมกับกระสุนนัดแรกที่พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่ผนังปูนข้างตัวจนเศษปูนกระจาย รินรดาหลับตาปี๋โดยสัญชาตญาณ ทว่าก่อนที่ร่างของเธอจะได้ทันรับความเจ็บปวด เอวบางกลับถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอุ่นของใครบางคน พริมาดึงเธอกลิ้งหลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กได้อย่างเฉียดฉิว กระสุนอีกหลายนัดพุ่งเจาะทะลุกระจกตู้เก็บเอกสารแตกกระจาย เสียงเศษแก้วร่วงหล่นกราวรูดเคล้ากับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ "ยัยบ้าเอ๊ย... ยืนเป็นเป้านิ่งให้พวกมันยิงเล่นอยู่หรือไง!" พริมาสบถเบาๆ ใบหน้าสวยเฉียบอยู่ใกล้แค่คืบ จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย แววตาของทายาทมาเฟียสาวเวลานี้ไม่มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันและสมาธิที่แน่วแน่ในการปกป้อง "ก็ฉันไม่ได้พกปืนเหมือนคุณนี่!" รินรดาเถียงเสียงสั่น แม้ปากจะแข็งแต่ปลายนิ้วที่กำชายเสื้อสูทของพริมาแน่นกลับสั่นเทาอย่างปิดไม่มิด "งั้นก็หุบปากแล้วเกาะฉันไว้แน่นๆ" พริมาไม่รอให้รินรดาได้เอ่ยอะoอีก มือเรียวสวยควักปืนพกสั้นเก็บเสียงกระบอกงามออกจากซองหนังใต้แขนเสื้อขึ้นมาปลดล็อกอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าในการเคลื่อนไหวของเธองดงามราวกับนักล่าผู้ช่ำชองในความมืด ดวงตาสีนิลคู่นั้นหรี่ลงเมื่อประเมินระยะห่างของศัตรูที่กำลังเดินกระจายกำลังล้อมกรอบเข้ามา ปัง! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นสองนัดติดต่อกัน ร่างของชายชุดดำสองคนที่ย่างสามัคคีเข้ามาล้มฟุบลงกับพื้นทันทีโดยไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง ทว่าจำนวนของฝ่ายตรงข้ามมีมากกว่าและกำลังระดมยิงกดดันเข้ามาอย่างหนักหน่วงจนพวกเธอไม่สามารถโผล่หัวออกไปได้ "กระสุนใกล้หมดแล้ว..." พริมาพึมพำกับตัวเองขณะเช็กแมกกาซีน สายตาคมกวาดมองหาช่องทางหลบหนีรอบด้าน ซึ่งมีเพียงท่อระบายอากาศขนาดใหญ่เหนือศีรษะเท่านั้นที่เป็นทางรอดเดียว "คุณพริมา... ข้างหลัง!" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งแอบอ้อมมาทางด้านหลังของเสาที่พวกเธอกำลังหลบอยู่ พร้อมกับลำกล้องปืนที่ยกขึ้นเล็งตรงมายังศีรษะของพริมาโดยที่อีกฝ่ายยังไม่ทันสังเกตเห็น ไม่มีเวลาให้คิดคำนวณและไม่มีเวลาให้ลังเล รินรดาพุ่งตัวเข้าใส่พริมาด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง แรงกระแทกทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้นหลบวิถีกระสุนที่เจาะเข้าใส่เสาปูนอย่างเฉียดฉิว เศษปูนแตกกระเด็นบาดเข้าที่แก้มเนียนของรินรดาจนเลือดสีสดซึมไหลออกมา "รินรดา! เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!" พริมาตบะแตกเป็นครั้งแรก น้ำเสียงที่เคยราบเรียบเยือกเย็นกลับสั่นเครือด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นรอยแผลบนใบหน้าของคนอวดดี "ฉัน... แค่ไม่อยากให้คนปากจัดอย่างคุณต้องมาตายเพราะช่วยฉันหรอกน่า..." รินรดาฝืนยิ้มเยาะทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด ลมหายใจติดขัดจากแรงกระแทก พริมามองภาพนั้น หัวใจที่เคยปิดตายมาตลอดชีวิตกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกร้อนผ่าวตีตื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้หญิงคนนี้... คนที่ชอบต่อปากต่อคำและกวนประสาทเธอในทุกวินาที กลับเอาชีวิตเข้ามาแลกเพื่อความปลอดภัยของเธออย่างไม่กลัวตาย ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าของศัตรูที่ประชิดเข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงหัวเยาะเย้ยของหัวหน้าหน่วยสังหารที่ดังทะลุความมืดเข้ามา "คิดว่าจะหนีพ้นหรือไงครับ คุณหนูพริมา... ยอมมอบตัวแต่ดีๆ เถอะครับ นายท่านรอคุณอยู่" พริมาสูดลมหายใจเข้าลึก แววตาที่เคยฉายแววหวั่นไหวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกราะและเด็ดเดี่ยว เธอดันร่างของรินรดาให้เข้าไปหลบอยู่หลังซอกตู้คอนเทนเนอร์เหล็กที่แข็งแรงที่สุด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกระชับปืนในมือมั่น "หลบอยู่ตรงนี้... อย่าแม้แต่จะส่งเสียงเด็ดขาด" พริมากดเสียงต่ำสั่งด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ขัดขืน "แล้วคุณล่ะ..." รินรดารั้งชายเสื้อของเธอไว้ แววตาไหวระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจปิดบัง "อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ... คุณพริมา!" พริมาหันกลับมามองสบตากับเธอเป็นครั้งแรกด้วยแววตาที่อ่อนแสงลงอย่างประหลาด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน ทว่าเด็ดเดี่ยวและมั่นคงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "บอกแล้วไง... ว่าไม่มีใครมีสิทธิ์รังแกเธอได้ นอกจากฉันคนเดียว" พูดจบ พริมาก็พุ่งทะยานออกไปจากที่กำบังพร้อมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงกรีดร้องของความโกลาหลทั้งหมด ทิ้งให้รินรดานั่งหัวใจแทบวายอยู่เบื้องหลังด้วยความรู้สึกที่โหมกระหน่ำอยู่ในอกอย่างไร้การควบคุม ทว่า... ในวินาทีที่เสียงปืนนัดสุดท้ายเงียบลง และความเงียบงัดเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง เสียงปรบมือช้าๆ ก้องกังวานก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ... "เก่งมาก... หลานสาวตัวน้อยของฉัน ไม่เสียแรงที่ฉันเลี้ยงเธอมาให้เติบโตมาเป็นเหยื่อที่หวานฉ่ำขนาดนี้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ