ความจริงที่เจ็บปวด

ซองเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานราคาแพงหูฉี่ ไม่ได้มีกลิ่นอายของความลับอะไรเลยค่ะ นอกจากกลิ่นความเย่อหยิ่งของพริมาที่อบอวลอยู่รอบตัว รินรดากวาดสายตามองกระดาษแผ่นนั้นด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ปลายนิ้วเรียวสวยบรรจงเปิดมันออกอย่างไร้ความเร่งรีบ ราวกับกำลังแกะห่อของขวัญวันเกิด ทั้งที่ข้างในนั้นคือมีดสั้นที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจตัวเองให้แหลกคาที่ "สัญญาว่าจ้าง... ระยะเวลาหนึ่งปี... ผลประโยชน์ตอบแทนแลกกับการแสดงละครตลกบทนี้" เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของรินรดา มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข แต่มันคือเสียงสะท้อนของความโง่เขลาในตัวเธอเองที่เคยคิดว่า... ความห่วงใยและสายตาที่ไหวระริกคู่นั้นของพริมา จะมีความหมายมากกว่าคำว่า 'ธุรกิจ' "อ่านจบแล้วสินะคะ" เจ้าของชื่อผู้ทรงอิทธิพลก้าวเท้าออกจากเงาสลัวของมุมห้อง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังความตาย พริมายืนกอดอก รอยยิ้มมุมปากที่เคยคิดว่ามันเย้ายวนในยามปกติ ตอนนี้กลับดูน่าสมเพชเสียจนรินรดาอยากจะพุ่งเข้าไปตบให้หน้าชา "สนุกมากไหมคะคุณพริมา?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา ไร้ซึ่งคราบน้ำตา มีเพียงความเย็นชาที่ถูกฉาบไว้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม "การหลอกให้คนโง่คนหนึ่งวิ่งเต้นอยู่ในกำมือ... ทำให้คุณรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นมากสินะคะ" "อย่าใช้น้ำเสียงแบบนั้นกับฉัน รินรดา" พริมาสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของอีกฝ่ายที่เคยทำให้รินรดาเคลิบเคลิ้ม ตอนนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายความอึดอัดที่ชวนให้อาเจียน มือเรียวของทายาทมาเฟียเอื้อม1มาหมายจะแตะปลายคาง แต่มันถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ "ทุกสิ่งที่ผ่านมา... สัมผัสของคุณ คำพูดของคุณ หรือแม้แต่จูบในคืนนั้น... มันก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของเอกสารฉบับนี้ด้วยใช่ไหมคะ?" พริมานิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับเป็นประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น เธอก็กลับมาตีสีหน้าเรียบเฉยตามเดิม ราวกับสิ่งที่รินรดากล่าวมาเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ "เธอฉลาดเกินไป รินรดา... แต่บางที ความฉลาดก็มักจะทำให้เจ็บปวดมากกว่าที่ควรจะเป็นนะคะ" พริมายิ้มเยาะ "เราตกลงกันตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่านี่คือเกม คุณได้เงิน คุณได้อิสรภาพจากครอบครัวที่คุณโหยหา ส่วนฉัน... ได้สิ่งที่ฉันต้องการ แค่นแฟร์ดีออก" "แฟร์เหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอ แต่เธอปฏิเสธที่จะปล่อยให้มันร่วงหล่นต่อหน้าผู้หญิงใจร้ายคนนี้ "คุณเอาความรู้สึกของฉันมาเดิมพัน เอาหัวใจของฉันมาเป็นเครื่องมือ แล้วบอกว่ามันแฟร์งั้นเหรอ คุณมันก็แค่ปีศาจเลือดเย็นคนหนึ่ง... พริมา" ชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างไร้ความเคารพ ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกราวกับติดลบ พริมาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนชัดเจน ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกกดทับไว้เริ่มปะทุออกมาทางแววตา เธอก้าวเข้าประชิดจนร่างทั้งสองแทบจะแนบชิดกัน มือข้างหนึ่งยกขึ้นรวบเอวบางไว้แน่น บังคับให้รินรดาต้องเงยหน้าสบตาโดยไม่มีทางหนี "ใช่... ฉันมันใจร้าย แล้วเธอก็รู้ดีตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมล่ะคะ? หรือว่าเผลอใจไปกับปีศาจตนนี้เข้าจริงๆ แล้วถึงได้มานั่งตีโพยตีพายอยู่แบบนี้" พริมากระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้ม แต่มันกลับสร้างความหนIวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "ยอมรับมาสิคะรินรดา ว่าเธอก็โหยหาฉันเหมือนกัน" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนหัวใจเจ้ากรรมที่ควรจะด้านชากลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง เธอเกลียดตัวเองที่ยังคงสั่นไหวไปกับสัมผัสของคนตรงหน้า เกลียดที่แม้จะรู้ความจริงอันเจ็บปวด แต่มือไม้เธอกลับไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส "ปล่อยนะ... คนสารเลว" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้จะพูดคำด่าทอแต่เสียงกลับสั่นเครืออย่างน่าสมเพช "ปากเก่งเสียจริงนะคะ... แต่ตัวเธอกำลังสั่นไปหมดแล้วนะรินรดา" พริมาหัวเราะในลำคออย่างผู้กำชัยชนะ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยไล้ริมฝีปากที่สั่นเทาของคนในอ้อมแขนอย่างหลงใหล "ไม่ว่าสัญญาบ้าบอนี่จะเขียนไว้ว่ายังไง แต่จำเอาไว้... ต่อให้เธออยากจะหนีไปให้พ้นหน้าฉันมากแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปเด็ดขาด" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองศึกเมื่อใบหน้าสวยคมโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกันจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว ความโกรธ ความเกลียดชัง และความเย้ายวนที่ตีรวนอยู่ในอก ทำให้เธอยกมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนใบหน้าของคนหลงตัวเอง ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือเรียวจะทันได้กระทบลงบนผิวแก้มนวล เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยาะ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของคู่รักข้าวใหม่ปลามันสินะคะ?" ทั้งรินรดาและพริมาผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว รินรดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าเป็นบุคคลที่เธอคาดคิดไม่ถึงที่สุดว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่ในเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ บทต่อไปเตรียมรับแรงกระแทกครั้งใหญ่ได้เลยค่ะ!