กฎเหล็กของพริมา

เสียงประตูห้องทำงานชั้นล่างที่กระแทกปิดลงอย่างแรง ยังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ทว่าเธอกลับไม่ได้สนใจไยดีโลกใบหวาดระแวงของมาเฟียสาวแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวอย่างถือดี ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองห้องรับแขกสุดหรูที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็น 'กรงขังชั่วคราว' ด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนท้าทาย แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของพริมา ทายาทตระกูลมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เจ้าของเรือนร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปที่สลัดความเนี้ยบออกไปบ้าง เหลือเพียงความเย้ายวนอันตรายและแววตาดุดั่งพญาเสือโคร่งที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองผู้บุกรุกที่ไม่ยอมหลับยอมนอนด้วยความหงุดหงิดที่ระSABซ่านอยู่ใต้ผิวเผิน "คิดจะทำอะไรในอาณาเขตของฉันกันแน่ รินรดา" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ทว่ารobกวนโสตประสาทของคนฟังเพียงน้อยนิด หญิงสาวผมยาวสลวยหันกลับมาสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากอิ่มยกยิ้มหยันพ่วงด้วยความกวนประสาทที่ถูกงัดขึ้นมาใช้เป็นเกราะป้องกัน "เปล่าสักหน่อย ฉันแค่สำรวจรสนิยมของคุณ... พริมา" รินรดาจงใจลากเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ "ไม่นึกเลยนะคะว่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพล จะมีรสนิยมในการตกแต่งห้องที่ไร้ชีวิตชีวาได้ขนาดนี้ เหมือนห้องดับจิตมากกว่าเพนต์เฮาส์หรูเสียอีก" พริมาย่างสามขุมเข้าไปหาด้วยจังหวะก้าวที่เงียบเชียบและทรงพลัง รัศมีกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอากาศรอบกายคล้ายจะเบาบางลง ร่างสูงโปร่งหยุดยืนตรงหน้าโซฟาโน้มตัวลงเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงเป่ารดพวงแก้มเนียน "ปากเก่งนักนะ... อยากลองพิสูจน์ไหมล่ะคะว่าห้องนี้มันจะให้ความรู้สึกเหมือนห้องดับจิตจริงอย่างที่ปากเธอว่าหรือเปล่า" พริสมาแค่นหัวE-ยิ้มเยาะ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการค้นหาความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ ทว่ารินรดาไม่มีวันยอมแพ้ เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาววับด้วยประกายท้าทาย ไม่ยอมถอยร่นแม้แต่เซนติเมตรเดียว "เชิญตามสบายค่ะ ถ้าคุณคิดว่าความรุนแรงมันจะช่วยเยียวยาปมในใจของคุณได้นะ... คุณมาเฟีย" คำพูดนั้นทำเอาพริมาสะดุดกึ่งชะงัก ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจระคนแปลกใจ รังสีอำมหิตพุ่งวาบขึ้นมาครู่หนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นความรู้สึกที่แท้จริง มาเฟียสาวผละตัวออกยืนตรงอย่างสง่างาม ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ม้วนไว้อย่างเป็นระเบียบออกจากกระเป๋าเสื้อสูท แล้วโยนมันลงบนตักของรินรดาอย่างไม่ไยดี "นี่คือ 'กฎเหล็ก' ของที่นี่ ตั้งใจอ่านให้ขึ้นใจซะ เพราะถ้าเธอฝ่าฝืนแม้แต่ข้อเดียว... ฉันไม่รับประกันว่าพรุ่งนี้เธอจะได้ตื่นมาเจอแสงตะวันอีกรึเปล่า" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาคลี่ออก ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวอักษรที่ถูกพิมพ์ไว้อย่างเป็นทางการทีละบรรทัด ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเลือดลมสูบฉีด "นี่คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" รินรดาเด้งตัวลุกขึ้นยืนเผชิญหน้า กระดาษในมือถูกขยำจนยับยู่ยี่ "ข้อหนึ่ง: ห้ามเดินออกนอกเขตห้องชุดนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต? ข้อสอง: ห้ามใช้โทรศัพท์ส่วนตัวติดต่อนอกเหนือจากที่ฉันอนุญาต? และข้อสาม... ห้ามปฏิเสธคำสั่งของฉันในทุกกรณี บ้าไปแล้วชัดๆ!" "ฉันไม่ได้บ้า และนี่ไม่ใช่การขอร้อง... แต่มันคือคำสั่ง" พริมาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล "เธอเป็นคนวิ่งเข้ามาหาปัญหาเอง รินรดา เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาต่อรองกับคนที่ถือชีวิตของเธอไว้ในมือฮึ?" "ฉันไม่ใช่ทาส! และไม่มีวันยอมก้มหัวให้มาเฟียเผด็จการอย่างคุณเด็ดขาด!" รินรดาตะคอกกลับด้วยความเหลืออด ดวงตาสั่นระริกด้วยความโกรธ "คุณไม่มีสิทธิ์มาจำกัดอิสรภาพของฉันแบบนี้!" "อิสรภาพงั้นเหรอ?" พริมาแค่นหัวเราะเสียงต่ำ ก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาอีกครั้งอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางแล้วดึงเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "ในโลกของฉัน ไม่มีคำว่าอิสรภาพสำหรับเชลย... จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอไว้ซะ!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดที่พุ่งชนกันอย่างรุนแรงจนน่าหงุดหงิด เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่พริมากลับยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้น ร่างทั้งสองแนบชิดกันจนรับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะในอกของกันและกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศที่ร้อนระอุขึ้นทุกที พริมาจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงไม่หยุดด้วยสายตาวาววับที่เปลี่ยนความหมายไปทีละน้อย จากความโกรธเกรี้ยว... กลายเป็นความปรารถนาอันลึกซึ้งที่เจ้าตัวพยายามกดขี่เอาไว้ "ปล่อยฉันนะ..." เสียงของรินรดาเริ่มแผ่วเบaลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วเรียวของอีกฝ่ายเริ่มไล้ขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบาราวกับจะสะกดจิต พริมาไม่ตอบ เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ริมฝีปากนุ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนเรียกความซ่านสยิวแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังของรินรดา สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่กำลังแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ที่พริมาเพิ่งจะร่างขึ้นมาด้วยมือตัวเอง ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมโลหิตให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที "คุณพริมาครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชั้นใต้ดินแล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทดังทะลุบานประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังกรูขึ้นมาบนชั้นเพนต์เฮาส์! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความแซ่บนี้ด้วยนะคะ!