จะไปหรือจะอยู่

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว แขค้างราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว รินรดายืนตัวเกร็งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานกระจกนิรสาย สองมือจิกเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วปรากฏรอยขาวซีด ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเอกสารฉบับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่ต้องการเชื่อสายตาตัวเองว่าตัวหนังสือภาษาอังกฤษบนกระดาษแผ่นบาง จะมีอำนาจทำลายล้างความสัมพันธ์ที่สั่งสมมานับปีได้พริบตาเดียว "คุณทำบ้าอะไรลงไป... พริมา" เสียงแหบพร่าหลุดรอดจากริมฝีปากที่สั่นระริกของรินรดา มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือเสียงกระซิบที่เจือความผิดหวังและร้าวรานจนน่าใจหาย พริมาไม่ได้ขยับตัวหนี เธอทิ้งน้ำหนักตัวพิงสะโพกับขอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ด้านหลังคือวิวระฟ้าของมหานครยามค่ำคืนที่ประดับประดาด้วยแสงไฟระยิบระยับ ทว่าดวงตาสีนิลกาฬของทายาทมาเฟียสาวกลับมืดบอดและว่างเปล่า เธอยกเรียวขาขึ้นไขว่ห้างอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กรีดแทะบรรยากาศรอบตัวให้พังทลายลงทีละน้อย "ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำตั้งนานแล้วค่ะ... ริน" พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และบาดลึก "ในเมื่อเธอเลือกที่จะเดินออกไปจากกรงของฉันด้วยวิธีสกปรกๆ แบบนั้น ก็อย่าหวังว่าจะมีแผ่นดินกลบหน้าในโลกธุรกิจนี้อีกเลย" "คุณมันบ้า อำนาจครอบงำจนทำให้คุณตาบอดไปหมดแล้วสินะ!" รินรดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาคู่สวยลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ เธอพุ่งตัวเข้ามาประชิดร่างสูงโปร่งของอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืดที่พริมาถือครองอยู่แม้แต่น้อย "สัญญาบ้าๆ นี่มันหมายความว่าฉันถูกบล็อกทุกเส้นทาง ถูกยึดทุกโปรเจกต์ แม้แต่บริษัทเล็กๆ ของเพื่อนฉัน... คุณก็ยังตามไปทำลายมันจนย่อยยับ! คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ให้ฉันก้มกราบแทบเท้าคุณเลยไหม ถึงจะพอใจ!" พริมาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย ทว่าแววตากลับไหววูบอย่างรวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้ มือเรียวยาวเอื้อมขึ้นคว้าคางคางมนของรินรดาเอาไว้ด้วยแรงบีบที่พอเหมาะ บังคับให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตากันตรงๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความดาร์กของมัสก์โชยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเธอน่าอึดอัดและเร้าอารมณ์ในเวลาเดียวกัน "กราบเหรอคะ?" พริมาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากของรินรดา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียนจนคนถูกคุกคามสะท้านเฮือก "ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอก้มกราบ... ฉันต้องการแค่ให้เธอ 'อยู่' อยู่ตรงนี้ ใต้สายตาของฉัน ใต้ร่างของฉัน และเป็นของฉันคนเดียว หูหนวกตาบอดกับโลกภายนอกซะ... แค่นั้นมันยากนักหรือไง รินรดา" "คนเห็นแก่ตัว!" รินรดาตอกกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่อีกฝ่ายจงใจแผ่ซ่านออกมา "ความรักของคุณมันไม่ใช่ความรัก! มันคือการล่าล่ามโซ่! ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในกรงทองของคุณนะพริมา! และวันนี้... ฉันจะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว" ดวงตาของพริมาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันเลือนหายไปจากใบหน้าทันทีเมื่อได้ยินคำประกาศิตนั้น บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง ทว่าภายใต้ความนิ่งงันนั้น กลับมีคลื่นใต้น้ำแห่งความหวาดกลัวพวยพุ่งขึ้นมาในอกของหญิงสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "เธอหมายความว่ายังไง... 'ไม่ทน'?" พริลมาเค้นเสียงถาม ร่องรอยความมั่นอกมั่นใจเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในดวงตาของคนตรงหน้า "ฉันจะไป..." รินรดาเอ่ยทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ ราวกับใช้มีดกรีดลงบนหัวใจของตัวเอง "ฉันจะไปจากที่นี่ และจากชีวิตคุณ... ตลอดกาล" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันระดับวิกฤตก็เข้าปกคลุมห้องทำงานทันที พริมายืนนิ่งสนิท ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางกระดูกดำ มือที่เคยบีบคางอีกฝ่ายค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่งมาตลอดชีวิต "เธอคิดว่าตัวเองจะเดินออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ เหรอคะ รินรดา?" พริมาแค่นยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอหน่วยในดวงตาสีนิล "ลองก้าวขาออกจากประตูห้องนี้ดูสิคะ แล้วเธอจะได้เห็นศพของคนที่เธอรักทยอยส่งมาให้ดูทีละคน... เริ่มจากเพื่อนสนิทของเธอก่อนดีไหม?" "คุณมันปีศาจ!" รินรดากรกรีดเสียงร้องด้วยความเหลืออด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนใจร้ายให้หายแค้น ทว่าข้อมือกลับถูกพริมาคว้าเอาไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยปฏิกิริยาอันรวดเร็วราวกับสัญชาตญาณนักล่า พริมากระชากข้อมือบางให้เข้ามาประชิดตัว ร่างทั้งสองร่างแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ความโกรธเกรี้ยว ความเย้ายวน และความโหยหาปะปนกันจนกลายเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ "ใช่ค่ะ... ฉันมันปีศาจ" พริมากัดฟันกรวด ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา "แต่ถ้าฉันต้องเป็นปีศาจเพื่อรั้งเธอไว้... ฉันก็จะลากเธอลงนรกไปกับฉันด้วย!" ใบหน้าของพริมาเคลื่อนเข้าไปใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน รินรดาผงะถอยเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนก ทว่าวงแขนแกร่งของอีกฝ่ายกลับโอบรัดเอวบางเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ปิดกั้นทุกหนทางหลบหนี ความดาร์กและเย้ายวนแผ่ซ่านปกคลุมทุกลมหายใจ ทำให้สมองของรินรดาขาวโพลนไปชั่วขณะ ปลายลิ้นร้อนชื้นแตะเบาๆ ที่มุมปากของตัวเอง ขณะที่สายตาคู่คมจดจ้องริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "จะไปหรือจะอยู่... เลือกเอาค่ะ ริน" พริมา กระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความเว้าวอนที่ซ่อนเร้นไว้อย่างแนบเนียน "ถ้าเธอเลือกไป... ศพแรกจะเริ่มตอนเที่ยงคืนนี้ แต่ถ้าเธอเลือกอยู่... ฉันจะมอบทั้งชีวิตและอาณาจักรนี้ให้เธอเป็นทาสรับใช้" รินรดาหอบหายใจถี่กระชั้น สมองตีกันยุ่งเหยิงระหว่างศักดิ์ศรีที่ค้ำคอ กับความปลอดภัยของคนรอบข้างที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคนเจ้าเล่ห์ ปากบางอ้าออกเตรียมจะเอ่ยคำตอบที่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศตึงเครียดและชวนวาบหวิวให้ขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาที พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจ ดวงตาคมตวัดมองไปยังบานประตูสีทึบด้วยความดุร้าย ใครหน้าไหนกล้าอาจหาญมารบกวนเวลาความเป็นความตายของเธอกับรินรดาในเวลานี้ ก่อนที่พวกเธอจะได้ทันตั้งตัว กลอนประตูกลับถูกบิดเปิดออกอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับร่างสูงโปรಢของใครบางคนก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของพริมาเย็นเฉียบลงทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะคะ... พอดีฉันมี 'ข่าวดี' ที่คิดว่าคุณน่าจะอยากฟังด่วนที่สุดค่ะ, คุณพริมา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!