ความจริงประจักษ์

"ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่เปื้อนเลือดคนอื่น จะทำให้ท่านนอนหลับได้อย่างเป็นสุข?" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงท้องพระโรง ศิลาไม่ได้หันไปมองร่างที่นั่งสง่านิ่งอยู่เบื้องบน เขาทำเพียงหยิบม้วนคัมภีร์เก่าคร่ำคร่าที่ขอบกระดาษเปรอะไปด้วยคราบสีน้ำตาลเข้มขึ้นมา ปลายเท้าของเขาย่ำลงบนพรมแดงที่ปูทับรอยร้าวของพื้นหินซึ่งสั่นสะเทือนอยู่เป็นระยะ มิติกำลังบิดเบี้ยว รอยแยกของกาลเวลาปรากฏให้เห็นเป็นเส้นแสงสีม่วงเรืองรองพาดผ่านกลางอากาศราวกับรอยแผลเป็นบนใบหน้าของโลกใบนี้ บนบัลลังก์ทองคำ ร่างของ 'ศิลาอีกคน' ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาคู่นั้นเย็นชาและปราศจากความเป็นมนุษย์พอๆ กับที่พยัคฆ์เคยแสดงออกในวันที่เขาแทงศิลาจากด้านหลังในชาติภพก่อน รอยยิ้มมุมปากของร่างจำลองนั้นช่างน่าสะอิดสะเอียน มันคือภาพสะท้อนของความทะเยอทะยานที่ถูกบิดเบือนจนกลายเป็นปีศาจ "ความสุขหรือ? เจ้าถามหาความสุขจากผู้ที่ถือครองอำนาจเหนือกระแสเวลาอย่างข้าเนี่ยนะ ศิลา... เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่เดินหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่ข้าเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง" ร่างบนบัลลังก์หัวเราะเบาๆ เสียงนั้นกังวานและซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับเสียงของวิญญาณนับร้อยที่ถูกกักขัง รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างศิลาขยับกายเล็กน้อย มือของเธอเอื้อมไปจับด้ามมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ สายตาของเธอจดจ้องไปที่แท่นหินด้านข้างบัลลังก์ ที่นั่นมีอุปกรณ์บันทึกความทรงจำแบบโบราณที่ศิลาใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อตามหา มันคือสิ่งที่สามารถดึงเอา 'ความจริง' ออกมาตีแผ่ต่อหน้าธารกำนัลที่กำลังรอคอยอยู่หลังประตูบานยักษ์เบื้องหน้า "พยัคฆ์... หรือไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครก็ตาม" ศิลาเอ่ยเรียบๆ ขณะก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น "การวางแผนซ้อนแผนของเจ้ามันจบลงตรงนี้แล้ว สิ่งที่ข้าถืออยู่ในมือไม่ใช่แค่คัมภีร์ แต่มันคือตราประทับแห่งการล่มสลายของเจ้า" "เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือ?" ร่างบนบัลลังก์ลุกขึ้นยืน กลิ่นอายของพลังงานสีดำพวยพุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบข้างหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าเจ้าเปิดมันออก โลกใบนี้ก็จะพังทลายลงไปพร้อมกับความลับที่เจ้าพยายามปกป้อง เจ้าพร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อความสะใจเพียงชั่วคราวหรือ?" ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสบตากับรินรดา หญิงสาวพยักหน้าหนักแน่น แววตาของเธอไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปิดฉากโศกนาฏกรรมนี้ลง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม "โลกที่บิดเบี้ยวด้วยความเท็จของเจ้า ไม่สมควรมีอยู่ต่อไปแต่แรกแล้ว" ศิลาตัดสินใจในเสี้ยววินาทีนั้น เขาฉีกกระชากม้วนคัมภีร์ออก พลังงานมหาศาลไหลทะลักออกมาจากแผ่นหนังโบราณ แสงสว่างจ้ากระจายตัวไปทั่วโถงท้องพระโรง ภาพเหตุการณ์ในอดีต—วันที่พยัคฆ์วางยาพิษในจอกสุรา, วันที่ตระกูลของศิลาถูกสังหารอย่างเลือดเย็น, และภาพของตัวเขาเองที่ถูกผลักให้ตกลงไปในห้วงเหวแห่งกาลเวลา—ทุกอย่างถูกฉายชัดบนผนังห้องให้เหล่าขุนนางและประชาชนที่พังประตูเข้ามาเห็นด้วยตาตนเอง เสียงอื้ออึงของฝูงชนดั่งเสียงคลื่นกระทบฝั่ง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงก่นด่า ทุกสายตาจ้องมองไปยังร่างบนบัลลังก์ด้วยความรังเกียจ พยัคฆ์ในร่างเงาเริ่มสั่นสะท้าน ภาพลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างสวยหรูพังทลายลงในชั่วพริบตา "เจ้าทำลายทุกอย่าง..." พยัคฆ์คำราม เสียงของเขาเริ่มบิดเบี้ยวกลายเป็นเสียงอสูร "ไม่ใช่ข้าที่ทำลาย แต่เป็นความจริงที่เจ้าพยายามเหยียบย่ำมันต่างหาก" ศิลาตอบกลับอย่างเยือกเย็น ขณะที่พื้นดินเริ่มแยกตัวออกจากกัน มิติที่กำลังพังทลายเริ่มดูดกลืนร่างของพยัคฆ์เข้าไป ทว่า ในขณะที่ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม มือที่มองไม่เห็นกลับคว้าหมับเข้าที่คอของศิลาจากเงามืดด้านหลัง แรงบีบนั้นมหาศาลจนเขาแทบขาดใจ ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างบัลลังก์—เงาในกระจกไม่ใช่ศิลา แต่เป็น 'คนอีกคน' ที่มีใบหน้าเดียวกับเขาแต่ไร้ซึ่งดวงตา และคนผู้นั้นกำลังถือมีดเล่มเดียวกับที่ศิลาเคยใช้ปลิดชีพพยัคฆ์ในชาติก่อนเตรียมแทงลงมาที่กลางหลังของเขา! "หมากตัวที่สาม... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเกมนี้ไม่ได้เล่นกันแค่สองคน?" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นข้างหูศิลา ก่อนที่ปลายมีดจะปักลงกลางหลังของเขาอย่างจัง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของรินรดาที่พุ่งตัวเข้ามาเพื่อช่วย แต่ทว่า... ร่างของศิลาที่ถูกแทงกลับเริ่มกลายเป็นละอองทรายและสลายไปทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่ทำเอาทุกคนในห้องหยุดหายใจ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดเปลือกนะคะ หวังว่าจะยังคงติดตามบทสรุปของเกมนี้ไปด้วยกันค่ะ