กฎแห่งกรรม

“เสียดายเหลือเกินที่เจ้ามัวแต่จดจ้องร่างเงา... จนลืมไปว่าศัตรูที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่คนที่ถือมีดอยู่ตรงหน้า แต่เป็นคนที่ยืนดูเจ้าตายโดยไม่กะพริบตาต่างหาก” เสียงที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งกัดกินขั้วหัวใจดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังพยัคฆ์ ร่างที่เพิ่งสลายไปเป็นละอองทรายของศิลาในตอนแรกนั้น เป็นเพียง ‘ภาพลวงตา’ ที่เขาสร้างขึ้นจากกลไกสะท้อนแสงและก๊าซเคมีที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องโถงแห่งนี้ พยัคฆ์ชะงักกึก มีดในมือที่ควรจะปักลงบนร่างของศิลา กลับปักลงบนที่ว่างเปล่า ก่อนที่ความเย็นวาบจะแล่นผ่านต้นคอของเขาไปพร้อมกับปลายกระบอกปืนที่กดแนบแน่น รินรดาที่ยืนอยู่ตรงข้ามก้าวออกมาจากมุมมืด แววตาของเธอว่างเปล่าดุจหลุมศพ แต่มีประกายแห่งความสะใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ “ตกใจหรือคะ พยัคฆ์? การแสดงที่พวกเราเตรียมไว้ให้นาย... หวังว่าจะถูกใจจนลืมหายใจเลยนะคะ” พยัคฆ์กัดฟันกรอด สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นจากการขบเคี้ยว “ศิลา! แกมันพวกเล่นตลก! คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ตัวฉันไปงั้นเหรอ? นายก็รู้ว่าลูกน้องฉันล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว!” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้อารมณ์ขันและเต็มไปด้วยแรงอาฆาต เขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าคมคายฉายแววเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด “ลูกน้องงั้นหรือคะ? ลองกดวิทยุสื่อสารดูสิ... หรือจะลองโทรหาใครสักคนที่นายคิดว่าไว้ใจที่สุดดูไหมล่ะ” พยัคฆ์รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา แต่สิ่งที่ได้ยินกลับไม่ใช่เสียงรายงานสถานการณ์ของคนสนิท แต่เป็นเสียงสัญญาณแทรกสลับกับเสียงร้องขอชีวิตที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ก่อนจะถูกตัดสายไปอย่างถาวร “นายทำอะไร!” พยัคฆ์คำราม ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน “ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นค่ะ” ศิลาตอบพลางจัดปกเสื้อเชิ้ตอย่างใจเย็น “ฉันแค่คืน ‘ของขวัญ’ ที่นายเคยส่งมาให้ฉันในชาติก่อน... นายจำได้ไหมคะ? ตอนที่นายปล่อยให้คนของฉันถูกหักหลังกลางป่า ทิ้งให้พวกเขาตายโดยไม่มีทางสู้ ตอนนี้ คนของนายก็กำลังได้รับ ‘สิทธิพิเศษ’ เดียวกันนั้น” รินรดาเดินเข้าใกล้พยัคฆ์ เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาแล้วแปะลงบนหน้าอกของเขา “นี่คือรายชื่อคนที่นายเคยทรยศค่ะ พยัคฆ์ ทั้งหมดที่ยืนอยู่ด้านนอกนั่น... ไม่ใช่ลูกน้องนายอีกต่อไป แต่พวกเขาคือ ‘เจ้าหนี้’ ที่มาทวงแค้นแทนครอบครัวที่ถูกนายฆ่าทิ้ง” พยัคฆ์หน้าถอดสี ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งเริ่มสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เป็นความกลัวต่อ ‘ความพ่ายแพ้’ ที่ไร้ทางสู้ ทุกย่างก้าวที่เขาวางแผนมาตลอดชีวิตกำลังพังทลายลงเหมือนปราสาททรายเมื่อถูกคลื่นซัด “แกมันปีศาจ ศิลา!” พยัคฆ์ตวาดลั่น “ฉันก็แค่กระจกบานหนึ่งค่ะ” ศิลาขยับเข้าไปใกล้ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มฉายแววสับสนของอีกฝ่าย “นายส่องกระจกบานนี้แล้วเห็นอะไร? เห็นความทะเยอทะยานที่เน่าเฟะ หรือเห็นความอำมหิตที่นายสร้างขึ้นมากับมือ? วันนี้คือกฎแห่งกรรมที่นายเป็นคนเลือกเส้นทางเอง ฉันแค่คนจัดฉากให้มันสมบูรณ์แบบที่สุดเท่านั้น” จังหวะนั้นเอง เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงระเบิดกัมปนาทที่ทำให้ตัวอาคารสั่นสะเทือน รินรดากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปมองหน้าต่าง พยัคฆ์ถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะทำงานหรูหรา สิ่งของบนนั้นร่วงหล่นลงมาแตกกระจายไม่ต่างจากจิตใจของเขา “จบเกมแล้วค่ะ พยัคฆ์” รินรดากล่าวเสียงเรียบ “แต่ความทรมานของนาย... มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้น” ศิลาหยิบมีดเล่มเดิมที่พยัคฆ์ใช้พยายามสังหารเขาขึ้นมา แล้ววางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะถอยหลังออกมา “เชิญค่ะ... เลือกเอาว่าจะจบชีวิตด้วยเกียรติของคนขี้แพ้ หรือจะรอให้ ‘เจ้าหนี้’ ของนายบุกเข้ามาลากคอไปทรมานให้สมกับที่นายเคยทำกับคนอื่นไว้” พยัคฆ์มองมีดสลับกับใบหน้าของศิลา ลมหายใจของเขาหอบถี่ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วแผ่นหลัง เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ต่อให้เขารอดไปจากห้องนี้ได้ เขาก็ไม่เหลือที่ยืนในโลกใบนี้อีกต่อไป แผนการที่เขาทุ่มเทมาตลอดชีวิตถูกทำลายด้วยความใจเย็นเพียงชั่วข้ามคืนของคนที่เขาเคยเหยียบย่ำ ศิลาหันหลังเดินไปที่ประตู โดยมีรินรดาเดินตามไปติดๆ ทิ้งให้พยัคฆ์เผชิญหน้ากับความว่างเปล่าและความผิดบาปที่กำลังจะกลืนกินเขา ทว่า ขณะที่ศิลากำลังจะเอื้อมมือเปิดประตู เสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากลำโพงที่ติดอยู่บนเพดานห้องก็ดังขึ้น ทำให้ศิลาหยุดชะงักทันที “นึกว่าจะจบง่ายๆ แบบนี้เหรอคะ ศิลา... นายลืมไปแล้วหรือเปล่า ว่าฉันยังมี ‘คนสุดท้าย’ ที่นายคาดไม่ถึงอยู่ในกำมือ?” ศิลาหันกลับมามองพยัคฆ์ที่เริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับที่หน้าจอโปรเจกเตอร์บนผนังห้องสว่างขึ้น เผยให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของศิลาแทบหยุดเต้น... ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่เขาพยายามปกป้องมาตลอด ถูกมัดไว้อยู่บนเพดานของคลังแสงที่มีระเบิดเวลานับถอยหลังเหลือเพียงไม่ถึงหนึ่งนาที! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของความแค้นครั้งนี้นะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนกับศิลาค่ะ!