ก้าวสู่อำนาจ

“วางมีดลงเถอะค่ะท่านรัฐมนตรี การสั่นของมือท่านมันสะท้อนถึงความกลัวที่ท่านพยายามซ่อนอยู่ใต้สูทราคาแพงนั่นได้ชัดเจนเหลือเกิน” ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยของเขาไม่ได้มีร่องรอยของความตื่นตระหนก แม้ว่าปลายมีดสั้นของท่านรัฐมนตรีวีระจะจ่ออยู่ที่ลำคอของเขาเพียงไม่กี่มิลลิเมตรก็ตาม รินรดายืนเยื้องไปทางด้านหลังของประตู ห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของชายวัยกลางคนตรงหน้า วีระกัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายบนหน้าผาก “แก... แกไปเอาข้อมูลลับนั่นมาจากไหน ศิลา! ถ้าฉันจบเห่ แกก็ไม่รอดเหมือนกัน!” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวถึงกระดูก “ท่านเข้าใจผิดแล้วค่ะ ข้อมูลชุดนี้ไม่ได้อยู่ในมือผมแต่มันอยู่ในมือของ ‘พยัคฆ์’ ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว และถ้าท่านไม่ลดมีดลงล่ะก็... ผมเกรงว่ารูปถ่ายที่ท่านกำลังแอบโอนเงินเข้าบัญชีลับในสวิสจะไปปรากฏบนโต๊ะทำงานของเขาภายในพริบตา” วีระชะงัก มีดในมือสั่นระริกจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ เขารู้ดีว่าพยัคฆ์ไม่ใช่คนที่จะยอมปล่อยให้ใครมาโกงเงินกองทุนส่วนตัวได้ หากข้อมูลนี้หลุดไป มือของพยัคฆ์จะเด็ดหัวเขาก่อนที่เขาจะได้แก้ตัวด้วยซ้ำ “แกต้องการอะไร?” วีระถามเสียงเครือ ลดมีดลงอย่างจำนน ศิลายันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทีผ่อนคลายเหมือนกำลังเดินเล่นในสวน แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับ “ผมต้องการที่นั่งในสภาบริหารเขตตะวันออก รวมถึงเอกสารสิทธิ์ในการดูแลโครงการฟื้นฟูเมืองใหม่ทั้งหมด... ไม่ใช่ในฐานะที่ปรึกษา แต่ในฐานะ 'ผู้ตัดสินใจ' เพียงผู้เดียวค่ะ” “นั่นมันเกินไป! นายคิดว่านายเป็นใครกัน!” รินรดาก้าวออกมาจากเงามืด เธอยกกระบอกเก็บเสียงจ่อไปที่ขมับของวีระอย่างเงียบเชียบ “เขาก็คือคนที่จะช่วยให้ท่านรอดจากการถูกพยัคฆ์กำจัดทิ้งไงคะท่านวีระ ถ้าท่านไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ วันนี้ท่านก็จะไม่มีโอกาสได้เห็นตะวันขึ้นในวันพรุ่งนี้” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะตัดขาดได้ วีระมองหน้าศิลาที่ยังคงส่งยิ้มบางๆ ให้เขา รอยยิ้มที่ไม่ต่างอะไรกับมัจจุราชที่กำลังชี้ทางรอดให้เหยื่อที่กำลังจมน้ำ หลังจากความเงียบงันที่ยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง วีระก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความหมดแรง “ได้... ฉันจะเซ็นโอนสิทธิ์ให้แก” ศิลารับเอกสารมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับชัยชนะครั้งนี้ เพราะมันเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่งที่เขาได้วางแผนไว้อย่างรอบคอบมาเนิ่นนานตั้งแต่อยู่ในอดีตชาติ ความแค้นที่ถูกหักหลังโดยพยัคฆ์เป็นดั่งไฟที่สุมอก แต่เขารู้ดีว่าหากจะล้มยักษ์ เขาต้องสร้างฐานอำนาจที่แกร่งพอจะต้านทานแรงกระแทกจากพยัคฆ์ได้ หลังจากจัดการธุระเสร็จสิ้น ศิลาและรินรดาเดินออกมาจากคฤหาสน์ของวีระ แสงไฟจากเมืองหลวงในยามค่ำคืนสะท้อนลงบนนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “แผนนี้มันเสี่ยงเกินไปนะศิลา” รินรดาเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งคู่ก้าวขึ้นรถ “ถ้าพยัคฆ์ไหวตัวทันว่าท่านวีระเปลี่ยนฝั่งเพราะคำขู่ของนาย เราจะกลายเป็นเป้าหมายรายต่อไปทันที” “นั่นแหละค่ะคือสิ่งที่ผมต้องการ” ศิลาตอบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง “ให้มันคิดว่าผมคือตัวหมากที่ก้าวร้าวและทะเยอทะยาน ยิ่งมันมองว่าผมเป็นภัยคุกคามมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งประมาทในจุดที่มันไม่เคยคิดว่าผมจะกล้าแตะต้อง” รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่เงียบสงัด แต่ทว่าทันใดนั้น รถดำสนิทอีกสองคันก็พุ่งเข้ามาปาดหน้าอย่างแรงจนรถของศิลาต้องเบรกกะทันหัน เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ร่างชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำจำนวนเกือบสิบคนก้าวลงจากรถพร้อมอาวุธครบมือ หนึ่งในนั้นเดินตรงมาที่หน้ากระจกฝั่งที่ศิลานั่งอยู่ เขาเคาะกระจกเบาๆ สองสามครั้งก่อนจะเลื่อนลงมาเผยให้เห็นใบหน้าที่ศิลาคุ้นเคยเป็นอย่างดี “คุณศิลาครับ นายพยัคฆ์ฝากเรียนเชิญคุณไปทานมื้อค่ำด้วยกันหน่อย” ชายคนนั้นกล่าวพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม “ดูเหมือนว่านายจะรู้เรื่องการย้ายถ่ายโอนอำนาจของท่านวีระก่อนใครเขาเลยนะ สนใจจะไปอธิบายเรื่องนี้ด้วยตัวเองไหม?” ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้รินรดาที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงัก เพราะเขารู้ดีว่าการถูกเรียกตัวไปในเวลานี้ ไม่ใช่การไปกินข้าวตามปกติ แต่มันคือการเผชิญหน้าในดินแดนของศัตรูที่เขาเองก็เพิ่งจะได้ก้าวเท้าเข้าไปเหยียบ “ได้สิคะ” ศิลาตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ฝากบอกคุณพยัคฆ์ด้วยนะคะว่า... ผมเองก็กำลังรอเวลาที่จะ 'กินมื้อค่ำ' กับเขาอยู่พอดี” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานนี้ไปกับศิลาและรินรดานะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ