การตายของหนอนบ่อนไส้

“ถ้านายคิดว่าความเงียบจะช่วยให้รอดพ้นจากนรกได้ นายก็คิดผิดถนัด” เสียงของศิลาดังแผ่วเบา แต่ทรงพลังราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องใต้ดินอันมืดมิด กลิ่นอับชื้นและคาวสนิมจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ‘เดช’ หนอนบ่อนไส้คนสนิทที่พยัคฆ์ไว้วางใจที่สุดในชาติก่อน บัดนี้กำลังถูกล่ามโซ่ตรึงไว้กับผนังหิน ร่างกายของเขาสั่นเทาไม่ใช่อากาศที่หนาวเหน็บ หากแต่เป็นแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มเบื้องหน้า ศิลาขยับเนกไทให้เข้าที่อย่างใจเย็น สายตาที่เขามองไปยังเดชนั้นราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับกำลังมองดูซากศพที่เดินได้ “จำได้ไหมว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่?” ศิลาเอ่ยถามพลางหยิบมีดสั้นขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แสงไฟสลัวสะท้อนคมมีดวาบเข้าตาเดช “ห้าปีก่อน นายเป็นคนส่งตำแหน่งที่อยู่ของฉันให้พยัคฆ์... จนฉันต้องสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งลมหายใจ” เดชเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่บวมช้ำจ้องมองศิลาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “แก... แกตายไปแล้ว! ฉันเห็นกับตาว่าแกถูกฝังอยู่ในดิน!” ศิลาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาก้าวเข้าไปใกล้จนลมหายใจรดใบหน้าของอีกฝ่าย “ความตายมันเป็นแค่จุดเริ่มต้นสำหรับคนอย่างฉันต่างหาก แต่สำหรับนาย... มันคือบทลงโทษที่สมน้ำสมเนื้อที่สุด” รินรดาที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ในมุมมืดก้าวออกมา เธอส่งแฟ้มเอกสารบางอย่างให้ศิลา สายตาของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความสะใจ “ข้อมูลในนี้ยืนยันชัดเจนค่ะศิลา เดชแอบโอนเงินเข้าบัญชีลับของพยัคฆ์ทุกสัปดาห์ เงินที่ได้จากการขายความลับของบริษัทเรา มันไม่พอซื้อชีวิตเขาหรอก” ศิลาเปิดแฟ้มอ่านเพียงครู่เดียว ก่อนจะสะบัดมันทิ้งลงพื้น เอกสารกระจายเกลื่อน “นายขายฉันแลกกับเศษเงินของพยัคฆ์ แต่นายรู้ไหมเดช... พยัคฆ์ไม่เคยเห็นนายเป็นเพื่อน เขาเห็นนายเป็นแค่สุนัขรับใช้ที่วันหนึ่งจะถูกกำจัดทิ้งเมื่อหมดประโยชน์” “โกหก! พยัคฆ์ไม่มีทางทำแบบนั้น!” เดชตะโกนสุดเสียง “งั้นลองนี่ไหมล่ะ” ศิลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่วินาที เสียงริงโทนของเดชก็ดังขึ้นในกระเป๋ากางเกงที่รินรดาเพิ่งหยิบออกมา หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้น ปรากฏข้อความจากพยัคฆ์ที่เพิ่งส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ: *‘จัดการกำจัดหลักฐานที่เหลือซะ ถ้างานนี้พลาด นายก็ไม่ต้องกลับมาให้ฉันเห็นหน้าอีก’* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เดชเบิกตากว้าง ความหวังสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวไว้พังทลายลงในพริบตา ศิลาไม่ได้ขู่ เขาเพียงแค่ทำให้เดชเห็นว่า ‘มิตร’ ที่เขาทรยศผู้อื่นเพื่อไปซบนั้น แท้จริงแล้วเห็นเขาเป็นเพียงเบี้ยที่รอเวลาถูกเขี่ยทิ้ง “นายเห็นหรือยัง?” ศิลาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู “นายพยายามทำเพื่อคนที่ไม่เคยรักนายเลยแม้แต่นิดเดียว... ในขณะที่คนอย่างฉัน กลับต้องมาเสียเวลากำจัดมดปลวกอย่างนายด้วยตัวเอง” “แกจะฆ่าฉัน?” เดชถามเสียงสั่น “เปล่าหรอก” ศิลาเก็บมีดสั้นลงในปลอกอย่างนุ่มนวล “ฉันจะให้โอกาสนาย... โอกาสที่จะเลือกได้ว่า จะตายในฐานะคนโง่ที่ซื่อสัตย์ต่อปีศาจ หรือจะเลือกมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเห็นปีศาจตัวนั้นพินาศลงด้วยมือของนายเอง” รินรดาเดินเข้ามาข้างหลังศิลา เธอวางมือลงบนไหล่ของเขาเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาต้องไปแล้ว “เราเสียเวลามามากพอแล้วค่ะศิลา ทางฝั่งพยัคฆ์เริ่มขยับตัวแล้ว” ศิลาพยักหน้า เขาทิ้งกุญแจมือไว้บนพื้นใกล้เท้าของเดชก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หนอนบ่อนไส้ที่บอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจอยู่กับความเคียดแค้นที่ศิลาเพิ่งหยิบยื่นให้ใหม่ ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องใต้ดิน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินภายนอก ศิลาชะงัก รินรดาเบิกตากว้างพร้อมชักปืนออกมาจากเอวทันที “ไม่นึกเลยว่าจะได้มาพบกันในที่อัปยศแบบนี้... ศิลา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาในแสงไฟ พยัคฆ์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ในมือของเขามีปืนกระบอกดำสนิทเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของศิลา “แผนของนายมันก็ดีนะ... แต่น่าเสียดายที่สุนัขของฉันมันเห่าดังไปหน่อยจนฉันได้ยิน” พยัคฆ์กล่าวพลางหันไปมองเดชที่อยู่ในมุมมืด “และดูเหมือนว่าวันนี้... ผมจะได้กำจัดหนอนบ่อนไส้และศัตรูตัวฉกาจไปพร้อมๆ กันเลย” นิ้วของพยัคฆ์เหนี่ยวไกปืนจนสุดแรง... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานนี้ไปกับศิลาและรินรดานะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ