แผนซ้อนแผน (ตอนต้น)

"การแสดงเมื่อครู่นี้สมบทบาทมาก... แต่เสียดายที่ผมแอบเห็นตอนที่คุณแอบกดปุ่มส่งสัญญาณอะไรบางอย่างเข้าเครื่องเซิร์ฟเวอร์หลัก ตอนที่คุณเดินผ่านหน้าห้องควบคุมเมื่อกี้" คำพูดของพยัคฆ์ไม่ได้ทำให้ศิลาสะท้านแม้แต่น้อย มือที่ถือแก้วไวน์ราคาแพงของเขายังคงนิ่งสนิท ราวกับว่าถ้อยคำเชือดเฉือนนั้นเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านข้างหู ศิลาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดที่ยืนอยู่เบื้องหลัง นัยน์ตาของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากที่สื่อถึงความเยือกเย็นเกินหยั่งถึง "คุณตาไวใช้ได้เลยนี่ พยัคฆ์" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ ไม่ใช่เรื่องการจารกรรมข้อมูลมูลค่ามหาศาล "แต่คุณแน่ใจเหรอว่าสิ่งที่ผมทำ คือการส่งสัญญาณ?" พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบกายชายผู้นี้ "อย่าพยายามเบี่ยงเบนความสนใจเลยศิลา ผมคุมระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่มากับมือ เครื่องเซิร์ฟเวอร์หลักไม่ได้ถูกแฮ็กจากภายนอก แต่ถูก ‘เปิดประตู’ จากภายใน และคนเดียวในห้องโถงจัดเลี้ยงนี้ที่ไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้จุดนั้นก็คือคุณ" บรรยากาศรอบข้างเริ่มกดดันจนน่าอึดอัด แขกเหรื่อคนอื่นๆ ดูเหมือนจะถูกแยกออกไปอยู่ในโลกคู่ขนานด้วยดนตรีคลาสสิกที่แว่วดัง ทว่าสำหรับคนทั้งสอง นี่คือสนามรบที่ไม่มีที่ว่างสำหรับผู้แพ้ "ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น ทำไมไม่เรียกรปภ. มาจับผมเสียล่ะ?" ศิลาเลิกคิ้วท้าทาย พยัคฆ์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศิลา พยายามค้นหาพิรุธ แต่เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว "ผมจะทำแบบนั้นแน่... แต่ก่อนอื่น ผมต้องรู้ว่าคุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่" ในมุมมืดของระเบียงทางเดิน รินรดาที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ กัดริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวของเธอแตะที่หูฟังขนาดจิ๋ว "ศิลา ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ แผนการดำเนินไปถึงขั้นที่สองแล้ว อย่าแลกหมัดตรงๆ กับเขาในตอนนี้" ศิลาไม่ได้โต้ตอบผ่านอุปกรณ์สื่อสาร เขาเพียงแต่ขยับตัวเข้าใกล้พยัคฆ์อีกนิดจนไหล่แทบจะเบียดกัน "พยัคฆ์... การที่คนเราเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น มันก็ดี แต่มันอาจจะทำร้ายคุณได้ถ้าสิ่งที่เห็นนั้นคือ ‘กับดัก’" เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "ลองเช็กระบบเซิร์ฟเวอร์ที่คุณภูมิใจนักหนาดูสิ บางทีสิ่งที่ผมส่งเข้าไปอาจไม่ใช่ข้อมูลที่ถูกขโมย แต่เป็น... ของขวัญที่รอวันระเบิด" พยัคฆ์ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขารีบหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาตรวจสอบรหัสผ่านและสถานะของเซิร์ฟเวอร์หลักทันที นิ้วของเขาพิมพ์รัวเร็วด้วยความลนลานเล็กน้อยที่พยายามซ่อนไว้ ขณะเดียวกัน ศิลาหันหลังเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้พยัคฆ์ยืนอยู่กับหน้าจอที่เริ่มแสดงค่าความผิดปกติของการทำธุรกรรมในตลาดหลักทรัพย์ที่ผูกติดอยู่กับระบบของบริษัทพยัคฆ์ ตัวเลขสีแดงสดเริ่มกระพริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ แสดงถึงยอดการโอนหุ้นมหาศาลที่กำลังถูกสั่งขายทอดตลาดโดยอัตโนมัติ "เกิดอะไรขึ้น!" พยัคฆ์สบถออกมาด้วยความเดือดดาล "ใครอนุญาตให้ระบบสั่งขายหุ้นในช่วงเวลานี้!" ในขณะที่พยัคฆ์กำลังวุ่นวายกับการกู้คืนระบบที่ถูกแทรกซึมด้วยไวรัส ‘ม้าไม้โทรจัน’ ที่ศิลาวางไว้ตั้งแต่ต้นงาน รินรดาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายศิลาที่มุมหนึ่งของห้องโถง "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนค่ะ" รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสะใจ "หุ้นของบริษัทเขากำลังถูกทุบหนักมากจากการตั้งค่าอัตโนมัติที่เขาสร้างไว้เอง ตอนนี้บอร์ดบริหารกำลังเรียกประชุมด่วน" "เขายังไม่จบแค่นี้หรอก" ศิลาพูดโดยไม่หันไปมอง "พยัคฆ์เป็นพวกยอมหักไม่ยอมงอ ยิ่งจนตรอก เขาจะยิ่งทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อคะ?" "รอให้เขาดิ่งลงเหวด้วยตัวเอง" ศิลายกแก้วไวน์ขึ้นจิบเล็กน้อย สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่างของพยัคฆ์ที่กำลังตะโกนสั่งการลูกน้องอย่างบ้าคลั่งในอีกฟากหนึ่งของห้อง ทว่า... ในวินาทีที่ศิลาคิดว่าสถานการณ์ทั้งหมดอยู่ในกำมือ แสงไฟในห้องโถงจัดเลี้ยงก็ดับวูบลงพร้อมกัน ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินผ่านข้างหลังพวกเขาไปหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะควบคุมเสียง ไฟสปอตไลท์ดวงเดียวส่องสว่างขึ้นบนเวที ไม่ใช่พยัคฆ์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นชายชราในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบที่ศิลาจำได้แม่นยำว่าเป็น ‘อดีตที่ปรึกษา’ ของตระกูลศิลา ชายที่เขาเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เพลิงไหม้เมื่อสิบปีก่อน! ชายชราถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือ แสงไฟสะท้อนแว่นตาของเขาจนมองไม่เห็นนัยน์ตา "ขออภัยที่ขัดจังหวะงานเลี้ยงนะครับ... แต่ดูเหมือนว่าจะมี ‘ผู้บุกรุก’ ที่ลืมตัวไปว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบัลลังก์ที่แท้จริง" ศิลาตัวแข็งทื่อ ความเยือกเย็นที่เคยมีหายไปสิ้น กลายเป็นความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง เขาหันไปมองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดไม่ต่างกัน "ศิลา... เขาไม่ควรจะอยู่ที่นี่" รินรดาพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ "เขาคือคนเดียวที่กุมความลับเรื่อง ‘เครื่องย้อนเวลา’ ของคุณไว้!" ความลับที่ควรตายไปพร้อมกับอดีต กำลังถูกเปิดเผยกลางงานเลี้ยง... และพยัคฆ์ที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกวางยา ก็กำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับมีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการอันซับซ้อนในครั้งนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ