บททดสอบความอดทน

คมดาบเย็นเยียบจ่ออยู่ที่ลำคอของศิลา แรงกดจากปลายเหล็กกล้าคมกริบทำให้ผิวหนังบริเวณนั้นเริ่มมีหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมา แต่นัยน์ตาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบ่อน้ำลึกที่ไม่มีวันกระเพื่อมไหว “พวกแกเป็นใคร?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของพยัคฆ์ดังขึ้นจากเงามืด ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาพร้อมกับอาวุธในมือที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ รินรดายืนตัวเกร็งอยู่ข้างๆ มือของเธอเอื้อมไปแตะอาวุธลับที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อเตรียมพร้อมหากสถานการณ์เลวร้ายไปกว่านี้ ศิลาไม่ได้สะดุ้ง เขายกมือขึ้นช้าๆ แสดงท่าทีว่าไร้พิษสง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ถ้าผมเป็นพวกนักฆ่าที่แกจ้างมา ผมคงไม่มายืนรอให้แกเดินมาทักทายถึงที่นี่หรอก จริงไหม... พยัคฆ์?” พยัคฆ์หรี่ตาลง คมดาบในมือยังไม่ลดระดับลง “แกชื่อศิลา คนสนิทใหม่ที่เพิ่งเข้ามาบริหารส่วนงานจัดซื้อของฉันนี่นา แต่ที่นี่คือห้องนิรภัยใต้ดินที่แม้แต่เลขาฯ ของฉันยังไม่มีสิทธิ์ย่างกรายเข้ามา แล้วแกมาทำอะไรที่นี่ในเวลาตีสาม?” บรรยากาศในห้องอัดแน่นไปด้วยความกดดัน รินรดาแอบลอบสังเกตพยัคฆ์ เขาเป็นคนฉลาดและระแวงเป็นที่หนึ่ง การที่ศิลาถูกจับได้คาหนังคาเขาแบบนี้ถือเป็นความเสี่ยงที่มหันต์ แต่ศิลากลับทำเพียงแค่ถอนหายใจยาวๆ อย่างคนที่กำลังแบกรับความลับบางอย่างไว้ “ผมรู้ว่าแกกำลังสงสัยเรื่องยอดเงินที่หายไปในบัญชีลับช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา” ศิลาพูดพลางก้าวเข้าไปหาพยัคฆ์โดยไม่เกรงกลัวคมดาบ “ผมแอบเข้ามาที่นี่เพื่อหาหลักฐานยืนยันว่าคนที่ขโมยมันไปไม่ใช่ผม... แต่เป็นคนอื่นในองค์กรของแก” พยัคฆ์ชะงักไปครู่หนึ่ง “แกพูดเรื่องอะไร?” “ผมถูกป้ายสี พยัคฆ์” ศิลาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเพื่อนรักที่เปลี่ยนไปเป็นศัตรูอย่างแน่วแน่ “มีคนจงใจโยนความผิดให้ผม และถ้าผมไม่ลงมาหาหลักฐานในนี้ด้วยตัวเอง อีกไม่เกินสามวัน แกคงได้ส่งคนมาเก็บผมเพื่อปิดปากไปแล้ว ผมเลือกที่จะตายอย่างผู้บริสุทธิ์ดีกว่าต้องอยู่อย่างคนขี้ขลาดที่ถูกใส่ร้าย” คำพูดของศิลาไม่ได้มีเพียงแค่ความซื่อสัตย์ แต่เขายังจงใจเปิดช่องว่างให้พยัคฆ์เห็นความ "โง่เขลา" ในตัวเขา พยัคฆ์เป็นคนเย่อหยิ่ง เขาเชื่อเสมอว่าเขามองคนขาด การที่ศิลาแสดงอาการปกป้องตัวเองอย่างถึงที่สุดและยอมตายเพื่อพิสูจน์ความจริง ยิ่งทำให้พยัคฆ์รู้สึกว่าศิลาเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ที่ไร้พิษสง พยัคฆ์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะลดคมดาบลงช้าๆ “หลักฐานที่แกหา... คืออะไร?” “รายชื่อบัญชีโอนเงินออกนอกประเทศจากรหัสของคนวงใน” ศิลาหยิบแฟลชไดร์ฟอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ผมรู้ว่าแกไม่เชื่อใจใคร แม้แต่ฉัน แต่ลองตรวจสอบดูเถอะ ถ้าข้อมูลนี้เป็นของปลอม แกฆ่าฉันทิ้งได้ทันทีโดยไม่ต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้า” พยัคฆ์รับแฟลชไดร์ฟไป รอยยิ้มของเขาดูเหยียดหยามอย่างชัดเจน “ดี ถ้ามันเป็นของจริง ฉันจะตอบแทนความซื่อสัตย์ของแกด้วยการเลื่อนตำแหน่งให้ แต่ถ้ามันเป็นขยะ... แกจะได้รู้ว่าความตายมันทรมานแค่ไหน” ศิลาโค้งตัวให้อย่างนอบน้อม รินรดาทำเพียงแค่ก้มหน้ามองพื้นซ่อนแววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง ทั้งสองคนเดินออกจากห้องนิรภัยท่ามกลางสายตาที่จับจ้องอย่างเย็นชาของพยัคฆ์ตลอดเวลา เมื่อพ้นรัศมีจากพวกพยัคฆ์ ศิลาจึงผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ “มันเริ่มระแวงนายแล้ว ศิลา” รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขณะที่ทั้งคู่เดินผ่านระเบียงที่มืดมิด “ถ้ามันตรวจสอบเจอว่าแฟลชไดร์ฟนั่นคือโปรแกรมเจาะระบบที่จะทำลายฐานข้อมูลทั้งหมดของมันล่ะ?” “มันไม่รู้หรอก เพราะนั่นคือของจริง” ศิลาตอบกลับโดยไม่หยุดเดิน “ฉันให้ของจริงกับมันไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งอยู่ที่เซิร์ฟเวอร์ที่รินรดาแอบติดตั้งไว้ พยัคฆ์จะหลงคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า และในขณะที่มันมัวแต่ตรวจสอบความผิดของลูกน้องคนอื่นเพื่อหาแพะรับบาป มันจะลืมไปสนิทใจเลยว่าภัยร้ายที่แท้จริงกำลังกัดกินฐานรากของมันอยู่จากภายใน” ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่ขณะที่แสงไฟบนทางเดินกะพริบถี่ๆ ศิลาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพเมืองหลวงในยามค่ำคืน แววตาของเขาสะท้อนความแค้นที่สั่งสมมานานนับปี “รอให้มันตายใจอีกนิดเถอะรินรดา เมื่อถึงตอนนั้น... เราค่อยหักปีกมันพร้อมกัน” ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทั้งคู่หันกลับไปพร้อมกันด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด ท่ามกลางความมืดมิด ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเรียบหรูยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ เขาคือที่ปรึกษาสูงสุดของพยัคฆ์ คนที่ศิลาหวาดกลัวที่สุดในชาติก่อน เขายกยิ้มที่ทำให้หัวใจของศิลาหล่นวูบ “การแสดงเมื่อครู่นี้สมบทบาทมาก... แต่เสียดายที่ผมแอบเห็นตอนที่คุณแอบกดปุ่มส่งสัญญาณอะไรบางอย่างเข้าเครื่องเซิร์ฟเวอร์หลัก ตอนที่คุณเดินผ่านหน้าห้องควบคุมเมื่อกี้” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นที่แสนเย็นเยียบในครั้งนี้นะคะ!