หมากตาแรก

“ขีดฆ่าชื่อ ‘กิตติพงษ์’ ทิ้งเสียค่ะ” ปลายปากกาหมึกซึมของศิลาหยุดชะงักลงบนกระดาษสาเนื้อดี ก่อนจะลากเส้นสีแดงฉานทับชื่อนั้นจนกระดาษแทบขาด เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองรินรดาที่ยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างห้องทำงานมืดสลัว กลิ่นอายของความตายในชาติก่อนยังคงติดจมูกราวกับภาพหลอน “เขายังมีประโยชน์ในฐานะหมากตัวเบี้ยที่พยัคฆ์ไว้วางใจไม่ใช่หรือคะ?” รินรดาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าแฝงความนัย ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “หมากที่เคยแทงข้างหลังเราครั้งหนึ่ง ต่อให้หยิบมาใช้ใหม่ มันก็พร้อมจะทิ่มแทงเราซ้ำเดิมเมื่อเห็นช่องโหว่ค่ะริน การเก็บขยะไว้ในบ้านไม่ได้ทำให้บ้านสะอาดขึ้น มีแต่จะรอวันเน่าเฟะ... ฉันตัดสินใจแล้ว ใครที่เคยหักหลังฉันในอดีต จะต้องถูกกำจัดออกไปจากกระดานก่อนที่มันจะมีโอกาสได้ก้าวเดิน” เธอกางสมุดบันทึกเล่มหนาที่รวบรวมเหตุการณ์สำคัญในช่วงเวลาสิบปีที่กำลังจะเกิดขึ้น ทั้งการล้มละลายของบริษัทคู่แข่ง การเปลี่ยนมือของอำนาจในพรรคการเมือง ไปจนถึงวันตายของบรรดาผู้ทรยศที่เธอจำได้แม่นยำดั่งรอยแผลเป็นบนแผ่นหลัง ศิลาเริ่มเขียนเหตุการณ์ถัดไปอย่างรวดเร็ว—*วันที่ 14 สิงหาคม: เกิดการทุจริตในโครงการพัฒนาท่าเรือลึก* นี่คือจุดเปลี่ยนที่พยัคฆ์จะใช้เป็นบันไดก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดโดยเหยียบย่ำบนซากศพของครอบครัวเธอ “ริน ดูนี่สิคะ” ศิลาใช้นิ้วเรียวชี้ไปที่ตัวเลขในสมุด “ถ้าเราดึงเงินลงทุนส่วนนี้ออกไปก่อนกำหนด พยัคฆ์จะไม่มีทุนสำรองพอที่จะจ่ายค่าปิดปากพวกผู้ตรวจสอบบัญชีในเดือนหน้า” รินรดาขยับเข้ามาใกล้ กวาดสายตามองบันทึกของหญิงสาวตรงหน้าแล้วต้องอุทานเบาๆ “นี่มันไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่มันคือการทำให้เขาสิ้นเนื้อประดาตัวโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ” “ความตายมันง่ายเกินไปค่ะริน สำหรับคนที่ทำลายชีวิตคนอื่นมานับไม่ถ้วน การให้เขาเห็นอำนาจที่ตัวเองโหยหาหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา เหมือนกับที่เขาเคยทำกับฉัน... นั่นแหละคือบทลงโทษที่สาสมที่สุด” ดวงตาของศิลาเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้กำลังเล่นเกมเพื่อชนะ แต่เธอกำลังเล่นเกมเพื่อ ‘ล้างกระดาน’ ให้ราบคาบ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนอย่างรัดกุม เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างจังหวะผิดปกติ—สามครั้งสั้น สองครั้งยาว ศิลาขมวดคิ้ว มือที่จับปากกาเกร็งแน่น เธอส่งสัญญาณให้รินรดาสลับตัวเก็บหลักฐานอย่างรวดเร็ว “ใคร?” เธอถามด้วยเสียงเรียบนิ่ง “ผมเองครับศิลา... พยัคฆ์” เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่ฟังดูอบอุ่นและเป็นมิตรดังมาจากหลังบานประตู เสียงที่เคยกล่อมให้เธอเชื่อใจจนวินาทีสุดท้ายก่อนจะถูกเขาสังหารในชาติก่อน ศิลาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความเกลียดชังที่สั่นสะเทือนอยู่ภายในอก เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ร่างสูงโปร่งของพยัคฆ์ยืนอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของเขายังคงดูจริงใจเช่นเดิม แต่มันกลับทำให้ศิลาอยากจะควักมีดขึ้นมาปักลงที่ลำคอของเขาทันที “ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่นอนอีกหรือครับคุณหนูของผม?” เขาเอ่ยพลางก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รออนุญาต สายตาคมกริบของเขากวาดไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว “เห็นไฟเปิดอยู่ นึกว่ามีอะไรให้ผมช่วยเสียอีก” ศิลาแค่นยิ้มบางๆ พลางขยับตัวบังสมุดบันทึกที่วางอยู่บนโต๊ะ “แค่จัดการเอกสารเรื่องมรดกนิดหน่อยค่ะ ชีวิตที่ไม่มีคุณพ่ออยู่แล้ว มันเหนื่อยกว่าที่คิดเยอะเลยนะคะพยัคฆ์” พยัคฆ์เดินตรงมาที่โต๊ะทำงานของเธออย่างถือวิสาสะ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ สมุดบันทึก นิ้วของเขาปัดผ่านกระดาษที่จดรายชื่อผู้ทรยศเพียงนิดเดียว “ให้ผมช่วยดูไหมครับ? เรื่องตัวเลขพวกนี้ ผมถนัดกว่าคุณนะ” ลมหายใจของศิลาสะดุดไปชั่วขณะ เธอจ้องมองมือของเขาด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ในหัวกลับคำนวณแผนการถัดไปอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเขากล้าเข้ามาในถ้ำเสือ เธอเองก็พร้อมจะขย้ำคอเขาเช่นกัน “ดีเลยค่ะ...” ศิลาขยับตัวเปิดทางให้เขาเห็นหน้ากระดาษอย่างเต็มตา รอยยิ้มของเธอเริ่มบิดเบี้ยวขึ้นเล็กน้อย “ถ้าคุณอยากช่วยขนาดนั้น ก็เริ่มจากตรงนี้เลยสิคะ... ชื่อของคนที่คิดจะหักหลังฉันในอนาคต คุณคิดว่าฉันควรจัดการกับพวกเขาอย่างไรดี?” พยัคฆ์ชะงัก สายตาของเขาจ้องไปที่รายชื่อบนกระดาษ—ชื่อแรกที่ปรากฏหราอยู่คือชื่อของ ‘พยัคฆ์’ เอง ที่เธอตั้งใจเขียนไว้ให้เขาเห็นโดยเฉพาะ บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น พยัคฆ์ค่อยๆ หันกลับมามองหน้าเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเอ็นดูเป็นความสงสัยที่ปนความระแวง ทว่าศิลากลับยิ้มกว้างกว่าเดิม ปืนที่ซ่อนอยู่ในลิ้นชักใต้โต๊ะถูกเลื่อนเข้ามาในระยะที่เธอพร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ “หรือว่าคุณมีรายชื่อใครที่อยากจะแนะนำเพิ่มอีกไหมคะ... เพื่อนรัก?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นที่วางแผนไว้เป็นอย่างดีในตอนนี้นะคะ!