ปะทะลูกน้องคนสนิท

“รินรดา! หลบไป!” เสียงตะโกนของศิลาดังดุจฟ้าผ่า ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายในโถงจัดเลี้ยงหรูหรา ร่างสูงโปร่งของเขาพุ่งตัวเข้าประชิดหญิงสาวพร้อมกับแรงกระแทกที่ผลักให้ร่างของรินรดาพ้นวิถีกระสุนไปเพียงเสี้ยววินาที เสียง ‘ปัง!’ สะท้อนก้องกังวาน กลบเสียงดนตรีคลาสสิกที่กำลังบรรเลงอย่างสิ้นเชิง เศษแก้วแชมเปญบนโต๊ะข้างๆ แตกกระจายละเอียดเป็นผุยผง รินรดาล้มลงกับพื้น ดวงตาสั่นระริกด้วยความตกใจ แต่สมองของเธอแล่นฉิวราวกับเครื่องจักร เธอรับรู้ได้ทันทีว่ากระสุนนัดนี้ไม่ได้มาจากฝั่งศัตรูภายนอก แต่มันมาจาก ‘คนใน’ ที่ซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ศิลาไม่ได้เปิดโอกาสให้ตัวเองได้ตั้งตัว เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก พยัคฆ์—ชายที่ยืนอยู่ข้างกายเขามานานหลายปี—กำลังทำสีหน้าตกใจสุดขีด มือของมันยังคงกุมอาวุธปืนที่เก็บเสียงเอาไว้แน่น พยัคฆ์แสร้งทำเป็นตะโกนก้อง “ใคร! ใครเป็นคนลอบยิง! คุ้มกันคุณศิลาเดี๋ยวนี้!” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ที่เห็นต้องขนลุกชัน เขาเดินตรงเข้าไปหาพยัคฆ์อย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางสายตาของผู้มีอิทธิพลระดับประเทศที่ต่างแตกตื่นและหมอบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว “พยัคฆ์... นายตกใจเกินเหตุไปหรือเปล่า?” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กดดันจนผู้ฟังรู้สึกอึดอัด “เมื่อกี้ฉันเห็นเงาคนถือปืนอยู่ใกล้ๆ นายนี่นา หรือว่านายจะเห็นเหมือนกัน?” พยัคฆ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าขึงขัง “ผมไม่ทันสังเกตครับคุณศิลา ผมมัวแต่มองหาผู้บุกรุกจากทางประตูหน้า ท่านประธานใหญ่อยู่ที่นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นพวกเราตายกันหมดแน่!” รินรดาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่กระโปรงออกอย่างใจเย็น เธอเดินเข้ามาขนาบข้างศิลา สายตาของเธอจ้องเขม็งไปที่มือขวาของพยัคฆ์ที่ยังมีควันจางๆ พุ่งออกมาจากกระบอกปืน “แปลกนะคะ... ดูเหมือนทิศทางของกระสุนจะไม่ได้มาจากประตูหน้า แต่มันมาจากทิศทางที่คุณยืนอยู่พอดี” “คุณรินรดา! อย่ามาใส่ร้ายกันแบบนี้สิครับ ผมเป็นคนสนิทของคุณศิลานะ” พยัคฆ์กัดฟันกรอด พยายามคุมสติให้มั่น “ท่านประธานครับ! ผมว่าแผนการคุ้มกันของศิลามีปัญหา เราต้องรีบพาตัวท่านออกไปเดี๋ยวนี้!” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น “พยัคฆ์... นายคิดว่าท่านประธานไม่สังเกตเห็นอะไรเลยงั้นเหรอ? นายมั่นใจมากใช่ไหมว่าความภักดีของนายคือสิ่งที่ไม่มีใครกล้าตั้งคำถาม?” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของ ‘ท่านประธาน’ ผู้กุมอำนาจสูงสุดในองค์กรก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องโถง ชายชราผู้มีดวงตาดั่งพญาเหยี่ยวเดินฝ่าวงล้อมการ์ดเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพยัคฆ์ “พยัคฆ์...” ท่านประธานเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลัง “แกบอกว่ากระสุนมาจากประตูหน้า แต่ทำไมกล้องวงจรปิดในมือถือของฉัน ถึงเห็นภาพนิ้วชี้ของแกเหนี่ยวไกปืนอยู่ในเงามืดก่อนที่ศิลาจะพุ่งไปช่วยรินรดาเสียอีก?” พยัคฆ์หน้าถอดสีทันที มันพยายามจะหันปืนไปทางท่านประธานเพื่อเป็นตัวประกัน แต่ศิลากลับเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของพยัคฆ์ไว้แน่น บิดจนกระดูกลั่น ‘กร๊อบ!’ ปืนร่วงหล่นลงพื้น “ในโลกนี้มีสิ่งที่เรียกว่า ‘การวางแผนซ้อนแผน’ นะเพื่อนรัก” ศิลากระซิบข้างหูพยัคฆ์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ “แกคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแกแอบคบคิดกับศัตรู? การแสดงละครฉากนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อจับคนร้าย แต่มันมีไว้เพื่อ ‘เปิดโปง’ สันดานของแกต่อหน้าทุกคนที่นี่ต่างหาก” พยัคฆ์เบิกตากว้าง ความทะเยอทะยานที่เคยพุ่งพล่านในแววตาถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด มันหันไปมองรอบข้าง เห็นเหล่าบอดี้การ์ดและแขกเหรื่อต่างจ้องมองมาด้วยสายตาเหยียดหยามและเตรียมพร้อมจะกำจัดมันทิ้ง “ศิลา... แก... แกมันปีศาจ!” พยัคฆ์คำราม “เปล่าหรอกพยัคฆ์” ศิลาผละออกมา มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเวทนา “ฉันแค่เป็นคนที่จำรสชาติของความไว้ใจที่ถูกทรยศได้ดีเยี่ยม... และครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาพรากชีวิตของคนที่ฉันต้องปกป้องไปได้อีก” ในวินาทีที่พยัคฆ์กำลังจะสิ้นหวัง มันกลับเค้นยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมา มือที่ถูกศิลาบิดจนผิดรูปกลับคว้าวัตถุบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือรีโมทขนาดเล็กที่เชื่อมต่อกับระเบิดที่ติดตั้งไว้ใต้ฐานเวทีที่พวกเขายืนอยู่ “แกชนะฉันในวันนี้ศิลา แต่แกจะไม่มีวันชนะเกมนี้! ถ้าฉันต้องตาย พวกแกทุกคน... ก็ต้องไปลงนรกกับฉัน!” พยัคฆ์กดปุ่มนั้นทันที เสียงวิ้งแหลมสูงดังขึ้นทั่วห้องโถง ก่อนที่พื้นปูนจะเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทุกคนเสียหลักล้มลง ศิลาคว้ามือรินรดาไว้แน่นในขณะที่แสงไฟดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิด ทว่าในวินาทีที่ระเบิดกำลังจะทำงาน ศิลาเหลือบไปเห็นเงาดำร่างหนึ่งที่ยืนแอบอยู่หลังม่านแดง ไม่ใช่แค่พยัคฆ์... แต่มีใครบางคนที่มีอำนาจเหนือกว่าพยัคฆ์กำลังยืนดูความพินาศครั้งนี้อยู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะพังทลายลงในตอนหน้าค่ะ