ข้อมูลลับที่ไม่มีใครรู้

“นายแน่ใจนะว่าพยัคฆ์จะเก็บเอกสารชุดนี้ไว้ที่นี่จริงๆ?” รินรดาถามพลางขยับถุงมือหนังให้กระชับ นิ้วเรียวของเธอแตะที่แผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยของห้องทำงานลับใต้ดินในคฤหาสน์ตระกูลพยัคฆ์ ศิลาไม่ตอบในทันที เขาจ้องมองแสงไฟสีแดงที่กะพริบถี่ๆ บนหน้าจอ สายตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูหนาว ในชาติก่อน เขาเคยโง่เขลาจนมอบใจให้ ‘เพื่อนรัก’ คนนี้กุมบังเหียนธุรกิจทั้งหมด แต่ในวันนี้ ทุกตารางนิ้วของห้องนี้คือแผนที่ความหายนะที่เขาจำได้ขึ้นใจ “มันเป็นคนหลงตัวเองรินรดา” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก “พยัคฆ์เชื่อเสมอว่าสิ่งที่อันตรายที่สุด คือสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ถ้ามันซ่อนข้อมูลบัญชีดำขององค์กรไว้ในตู้เซฟธนาคาร ป่านนี้คงโดนตรวจสอบจนไม่เหลือซากไปนานแล้ว แต่มันเลือกจะเก็บไว้ใน 'ห้องลับ' ที่สร้างขึ้นเพื่อฉลองความสำเร็จของมันเอง... มันภูมิใจกับความชั่วร้ายของตัวเองจนยอมทิ้งร่องรอยไว้เสมอ” เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้น ประตูเหล็กกล้าที่หนาเกือบหนึ่งฟุตค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ความเย็นเยียบจากอากาศภายในห้องปะทะเข้ากับใบหน้าของทั้งคู่ ศิลาเดินนำเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน แม้ภายในใจจะเดือดพล่านด้วยเพลิงแค้นที่รอวันสะสาง ภายในห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและคราบเลือดที่ถูกฟอกขาวด้วยเงินตรา บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้องมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำวางสงบนิ่ง ราวกับมันกำลังเชื้อเชิญให้คนมาเปิดดูหายนะของตัวเอง ศิลาหยิบเอกสารขึ้นมาพลิกดูเพียงเสี้ยววินาที นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ นี่คือหลักฐานเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงพยัคฆ์เข้ากับการค้าอาวุธเถื่อนและคดีฟอกเงินระดับประเทศ หากเอกสารนี้หลุดออกไป พยัคฆ์ที่ทุกคนเชิดชูว่าเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลจะกลายเป็นเพียงนักโทษประหารที่ไม่มีใครกล้าเอาตัวไปเสี่ยงด้วย “แค่นี้ก็พอที่จะทำให้มันดับสิ้นทั้งตระกูลแล้ว” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความสะใจ “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้จะได้เห็นหลักฐานที่เอาไว้ฆ่าคนเลวแบบนี้กับตาตัวเอง” “อย่าเพิ่งดีใจไป ริน” ศิลาเก็บเอกสารใส่กระเป๋าที่เตรียมมา “นี่แค่จุดเริ่มต้น พยัคฆ์ไม่ใช่มดแมลงที่จะขยี้ได้ง่ายๆ การที่เอกสารนี้ยังอยู่ครบถ้วนเกินไป… มันไม่รู้สึกผิดปกติบ้างหรือไง?” รินรดาชะงัก เธอเริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ ความเงียบเริ่มเปลี่ยนเป็นความกดดัน บรรยากาศภายในห้องลับที่เคยดูมืดมิดกลับดูเหมือนมีดวงตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องพวกเขาอยู่จากความมืด “นายหมายความว่า...” “หมายความว่าเรากำลังติดกับยังไงล่ะ” ศิลาพูดพลางหันไปมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้องซึ่งมืดสนิท เขาไม่ได้ตกใจ แต่เขากลับยิ้มออกมา—รอยยิ้มของผู้ล่าที่พบว่าเหยื่อพยายามจะตลบหลัง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานผ่านลำโพงของห้อง *แปะ... แปะ... แปะ...* “ยินดีต้อนรับสู่ห้องทำงานของฉันนะ ศิลา” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งของพยัคฆ์ดังขึ้น “ฉันอุตส่าห์เปิดช่องว่างไว้ให้ตั้งนาน ไม่คิดเลยว่านายจะอดใจรอไม่ไหวจนต้องรีบเข้ามาขโมยมันถึงที่นี่... เพื่อนรัก” ประตูห้องทำงานถูกปิดล็อกลงอัตโนมัติจากภายนอก แสงไฟในห้องดับพรึ่บลง เหลือเพียงไฟฉายจากมือของรินรดาที่ฉายไปยังทิศทางของประตูที่ปิดสนิท ศิลาไม่ได้ถอยหนี เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่ามกลางความมืดที่โอบล้อม เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความตาย “พยัคฆ์ นายคิดว่าการขังฉันไว้ในนี้จะช่วยนายได้เหรอ?” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “เอกสารพวกนี้เป็นของจริง แต่สิ่งที่นายอาจจะลืมไปคือ... ฉันไม่ได้เป็นคนเดิมที่นายเคยรู้จัก และแผนที่นายวางไว้เนี่ย... ฉันรู้ตั้งแต่วินาทีที่นายเริ่มสั่งทำตู้เซฟใบนี้แล้ว” ศิลาหยิบรีโมทขนาดจิ๋วออกจากกระเป๋าเสื้อ กดปุ่มเพียงครั้งเดียว แรงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นที่ผนังด้านหลังโต๊ะทำงาน แรงอัดของมันทำให้กำแพงคอนกรีตเกิดรอยร้าวและพังทลายลง เผยให้เห็นเส้นทางลับที่เชื่อมต่อไปยังท่อน้ำทิ้งใต้ดินของคฤหาสน์ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดาแทบหยุดเต้น ไม่ใช่ทางหนีที่ศิลาเตรียมไว้... ทว่ากลับเป็นร่างของคนผู้หนึ่งที่ยืนรออยู่ที่ปากทางออกของเส้นทางลับนั้น ชายวัยกลางคนที่ศิลาเกลียดชังที่สุด—อดีตมือขวาของพ่อเขาที่ถูกพยัคฆ์ซื้อตัวไปเมื่อสิบปีก่อน ชายคนนั้นถือปืนเล็งตรงมาที่ศีรษะของศิลา พร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่ดูน่ารังเกียจ “ขอบคุณนะศิลา ที่พากระสุนมาส่งถึงที่” เสียงของคนทรยศดังขึ้น พร้อมกับการเหนี่ยวไกที่เกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น ศิลาเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน แต่เขากลับพบความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิม เมื่อกระสุนนัดนั้นไม่ได้มุ่งมาที่เขา... แต่มุ่งไปที่รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลัง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการล้างแค้นของศิลาในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ