จุดแตกหัก

"ฉันคิดว่าเราคุยกันจบไปตั้งนานแล้วนะ พยัคฆ์... การที่นายยังยืนขวางประตูอยู่แบบนี้ มันเสียมารยาทเกินไปหน่อยไหมคะ?" เสียงของศิลาราบเรียบ ทว่าเย็นเยือกดั่งคมมีดที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตาย แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้เห็นเพียงใบหน้าซีกหนึ่งของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ยืนขวางประตูอยู่เลยด้วยซ้ำ หากแต่มือเรียวยาวนั้นกลับหมุนแหวนเงินบนนิ้วนางเล่นอย่างจังหวะมั่นคง พยัคฆ์ไม่ได้ขยับตัว เขายืนกอดอก พิงไหล่กับวงกบประตู ดวงตาคมกริบดุจสัตว์ร้ายจ้องเขม็งไปยังร่างของศิลา ราวกับจะเจาะทะลุเข้าไปในสมองเพื่อค้นหาความลับที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าที่ราบเรียบนั้น "เสียมารยาทงั้นเหรอ?" พยัคฆ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด "ที่ผ่านมาฉันอาจจะดูโง่ไปบ้าง ที่เชื่อใจเพื่อนเก่าอย่างนาย... แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับบัญชีลับของบริษัทเมื่อเช้านี้ มันไม่มีที่ว่างให้คำว่ามารยาทหรอกนะ ศิลา" ศิลาชะงักมือที่หมุนแหวนเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "บัญชีลับ? นายคงจะหมายถึงข้อมูลที่รั่วไหลไปถึงมือสรรพากรสินะคะ? ฉันเสียใจด้วยจริงๆ ที่นายทำธุรกิจพลาดจนปล่อยให้จุดอ่อนหลุดออกไปแบบนั้น" "อย่ามาทำเป็นไขสือ!" พยัคฆ์พุ่งตัวเข้ามาประชิดโต๊ะ มือหนาตบลงบนพื้นไม้จนแก้วน้ำหกกระฉอก "นายเป็นคนทำ... นายเป็นคนปล่อยข้อมูลพวกนั้น เพื่อดึงความสนใจของบอร์ดบริหาร แล้วหันไปจัดการกับเรื่องหุ้นที่นายแอบกว้านซื้อจนเกือบหมดตลาด ใช่ไหม?" ศิลายกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆ ลงบนเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า "พยัคฆ์คะ... ในโลกของนักธุรกิจ ความภักดีมันก็แค่คำพูดสวยหรูที่เอาไว้หลอกพวกอ่อนหัด หากนายคิดว่าฉันคือคนทำ นายก็มีเวลาพิสูจน์ในศาลค่ะ แต่ตอนนี้... นายกำลังข้ามเส้น และนั่นอาจหมายถึงจุดจบของสถานะ 'เพื่อน' ที่นายยังพยายามรักษามันไว้อย่างน่าสมเพช" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ รินรดาที่ยืนซ่อนตัวอยู่ในเงามืดหลังม่านหน้าต่างถึงกับกลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่าศิลากำลังเล่นกับไฟ และพยัคฆ์ในโหมดหมาจนตรอกนั้นอันตรายกว่าที่ใครจะคาดคิด พยัคฆ์หรี่ตาลง มองดูเพื่อนรักที่เขาเคยคิดว่าเข้าใจดีที่สุด "นายไม่ใช่ศิลาคนเดิมที่ฉันรู้จัก... ศิลาที่ฉันเคยรู้จักใจดีเกินไป และโง่เขลาเกินกว่าจะวางแผนซ้อนแผนได้แยบยลขนาดนี้ ใครอยู่เบื้องหลังนาย? หรือว่านายเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนั้น... รินรดา?" ชื่อนั้นทำให้หัวใจของศิลาเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาที ทว่าเขาซ่อนมันไว้ได้อย่างมิดชิดภายใต้ใบหน้าที่เฉยเมย "อย่าลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง ถ้าไร้ความสามารถที่จะรักษาอำนาจของตัวเองไว้ ก็ควรยอมรับความพ่ายแพ้เถอะค่ะ" พยัคฆ์หัวเราะลั่น แต่มันไร้ซึ่งความรื่นเริง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วกดปุ่มเปิดคลิปเสียงบางอย่าง เสียงที่ดังออกมาคือเสียงการสนทนาของรินรดากับใครบางคนในโกดังร้างเมื่อคืนนี้... เสียงที่ยืนยันถึงแผนการล้างแค้นทั้งหมดอย่างละเอียด "นายคิดว่าฉันมีดีแค่กำลังเหรอ ศิลา? นายวางแผนฆ่าฉันผ่านกระดาษ แต่ฉัน... ฉันมีหูมีตาอยู่ทุกที่" พยัคฆ์ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ใบหน้าฉาบด้วยความสะใจ "คืนนี้ นายไม่มีทางได้ออกจากตึกนี้ไปพร้อมกับชัยชนะหรอกนะ เพราะฉันได้เตรียม 'แขกพิเศษ' ไว้ต้อนรับนายที่ชั้นล่างแล้ว" ศิลานิ่งงัน หัวใจเขาสั่นสะท้านกับสถานการณ์ที่เริ่มเบี่ยงเบนจากเส้นทางที่วางไว้ เขาไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง แต่สิ่งที่พยัคฆ์พูดถึง 'แขกพิเศษ' นั่นคือจุดที่เขาคำนวณพลาด... ตัวแปรที่ไม่มีใครคาดคิดกำลังจะปรากฏตัวขึ้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังสนั่นขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพัก พยัคฆ์ฉีกยิ้มกว้าง ราวกับปีศาจที่เพิ่งคว้าชัยชนะในเกมหมากรุกที่เดิมพันด้วยชีวิต ทว่า ก่อนที่พยัคฆ์จะได้ทันเอ่ยคำสั่งสุดท้าย เสียงประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง จนกระทั่งคนที่ก้าวเข้ามาทำให้พยัคฆ์ถึงกับหน้าถอดสี... ไม่ใช่บอดี้การ์ด ไม่ใช่ลูกน้องของเขา แต่เป็นบุคคลที่ควรจะตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อน... พ่อของพยัคฆ์เองที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือและแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา "ลูกชายที่น่าผิดหวัง... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในวันที่ฉันกลับมาจากการรักษาตัว จะได้เห็นบริษัทของตระกูลเรากลายเป็นสนามรบของพวกเด็กเมื่อวานซืนแบบนี้" ศิลามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่สงบนิ่งดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เขาหันมาสบตากับรินรดาที่โผล่ออกมาจากเงามืดชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้พยัคฆ์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง "ดูเหมือนว่า 'แขกพิเศษ' ของนาย... จะไม่ได้มาเพื่อช่วยนายหรอกนะคะพยัคฆ์ แต่เขามาเพื่อทวงคืนสิ่งที่นายพยายามจะพังทลายลงด้วยมือของตัวเองต่างหากล่ะคะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันในบทนี้ค่ะ!