ความแค้นปะทุ

“แกคิดว่าความตายจะทำลายหมากที่ฉันวางไว้ได้งั้นหรือ พยัคฆ์?” น้ำเสียงของศิลาเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนเส้นประสาทของอีกฝ่าย พยัคฆ์ในชุดสูทสีเข้มที่บัดนี้ดูยับเยินจากการบุกฝ่าเข้ามาในคฤหาสน์หรู ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูน ดวงตาคู่ที่เคยฉายแววความเชื่อใจในอดีต บัดนี้เหลือเพียงเปลวเพลิงแห่งความคลั่งแค้นที่จ้องจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล เขาไม่ตอบ แต่เลือกที่จะตอบโต้ด้วยการพุ่งตัวเข้าหา—รวดเร็ว ดุดัน และไร้ความปราณี มีดสั้นในมือของพยัคฆ์ตวัดผ่านอากาศเกิดเป็นเสียงหวีดหวิว ศิลาเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย ปลายมีดเฉือนผ่านเนื้อผ้าที่ไหล่ของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร “ความแค้นของแกมันช่างจืดชืดนัก” ศิลาเอ่ยขึ้นขณะคว้าข้อมือของพยัคฆ์ไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านไปนั้นหนักหน่วงจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือของชายหนุ่มสั่นระริก “แกไม่ได้โกรธฉันที่หักหลังแกหรอกพยัคฆ์ แกโกรธที่แกกำลังจะกลายเป็นหมาจนตรอกต่างหาก” พยัคฆ์ถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น ดวงตาจ้องเขม็ง “หุบปาก! แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่ย้อนเวลากลับมาเพื่อเล่นปาหี่หลอกคนทั้งโลก แกคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไงศิลา? วันนี้แหละที่ปาหี่ของแกจะจบลงพร้อมกับศพของแก!” การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดกลางห้องโถงที่หรูหรา เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงถูกกระแทกจนล้มระเนระนาด แต่ละก้าวที่พยัคฆ์รุกไล่นั้นเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างชัดเจน ในขณะที่ศิลาเพียงแค่หลบหลีกและสวนกลับอย่างแม่นยำ ราวกับเขากำลังอ่านใจของคู่ต่อสู้ได้ล่วงหน้าทุกจังหวะ รินรดาที่ยืนหลบมุมอยู่ในเงามืดของบันไดวน สังเกตเห็นบางอย่างผ่านสายตาที่เฉียบคม เธอไม่ได้ขยับตัวเข้าไปช่วย เพราะรู้ดีว่าศิลากำลังต้องการดึงให้พยัคฆ์เผย 'ไพ่ตาย' ที่ซ่อนอยู่ออกมา มือของรินรดากระชับปืนพกในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่น หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เธอรู้ดีว่าในห้องนี้ไม่ได้มีเพียงแค่พวกเขา “นายกำลังมองหาอะไรอยู่พยัคฆ์? มองหา 'แขก' ของนายอยู่ใช่ไหม?” ศิลาเอ่ยขึ้นกลางการปะทะ เขาถีบพยัคฆ์จนถอยหลังไปกระแทกกับโต๊ะไม้โอ๊คตัวใหญ่ “คนที่แกคิดว่าจะมาช่วยน่ะ เขาคงไม่โผล่มาหรอก เพราะตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับการเซ็นเอกสารโอนหุ้นบริษัทแกเข้าชื่อของฉัน” พยัคฆ์ชะงัก สีหน้าของเขาซีดเผือดลงในชั่วพริบตา นี่คือสิ่งที่ศิลาวางแผนไว้ เขาไม่เพียงแค่จะฆ่าพยัคฆ์ทางกายภาพ แต่จะฆ่าทุกอย่างที่เป็นตัวตนของพยัคฆ์ให้ย่อยยับไปพร้อมๆ กัน “แก... แกทำอะไร!” พยัคฆ์คำราม ความแค้นพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาพุ่งเข้าใส่ศิลาอีกครั้งด้วยแรงเฮือกสุดท้าย คราวนี้ไม่ใช่วิชาการต่อสู้ที่ซับซ้อน แต่เป็นการเข้าประชิดตัวเพื่อหวังจะใช้มีดปาดลำคอของศิลาให้ดับดิ้นไปพร้อมกัน “ถึงเวลาปิดฉากแล้วค่ะ” รินรดาพึมพำกับตัวเอง เธอไม่ได้เล็งปืนไปที่พยัคฆ์ แต่เล็งไปที่เชิงเทียนขนาดใหญ่เหนือหัวของทั้งคู่ ศิลาเอี้ยวตัวหลบมีดในจังหวะสุดท้าย แต่เขากลับไม่โต้ตอบ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพยัคฆ์ “ในชาติที่แล้วแกฆ่าฉันด้วยวิธีเดียวกับที่แกกำลังจะทำตอนนี้ แต่จำไว้พยัคฆ์... ครั้งนี้ คนที่ถือหมากไม่ใช่แก” ทันใดนั้น เสียงกระจกหน้าต่างด้านบนแตกกระจาย ร่างชายในชุดดำคนหนึ่งพุ่งหลาวลงมากลางห้องโถง แต่แทนที่จะช่วยพยัคฆ์ เขากลับเล็งกระบอกปืนเงียบสนิทมาที่พยัคฆ์แทน พยัคฆ์เบิกตากว้าง ความหวังสุดท้ายที่เขาอุตส่าห์เรียกมา กลับกลายเป็นเพชฌฆาตที่ถูกศิลาซื้อตัวไปแล้วเรียบร้อย พยัคฆ์ทรุดตัวลงกับพื้น รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าเขาราวกับคนเสียสติ “ฮ่าๆๆ... ฉันแพ้... ฉันแพ้เพราะความโง่ของตัวเองจริงๆ ศิลา แกมันปีศาจชัดๆ” ศิลาก้าวเข้าไปหาพยัคฆ์ที่นอนแผ่หลาอยู่บนพรมหรูหรา เขาใช้ปลายรองเท้าเชิดคางของอดีตเพื่อนรักขึ้นมา “ไม่ใช่ปีศาจหรอกพยัคฆ์ ฉันแค่คนธรรมดาที่เรียนรู้ว่า... จะชนะคนอย่างแกได้ ก็ต้องใจดำกว่าแกเป็นร้อยเท่า” แต่ก่อนที่ศิลาจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงหัวเราะแผ่วเบาของพยัคฆ์ก็เปลี่ยนเป็นเสียงไอโขลกเลือด “แกคิดว่า... นี่คือจุดจบจริงๆ งั้นหรือ? แกยังลืมไปอีกคนนะศิลา... คนที่ทำให้ฉันกล้าจะย้อนกลับมาเล่นเกมนี้กับแกตั้งแต่วันแรก” ศิลาชะงัก ใบหน้าที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “แกหมายความว่ายังไง?” ประตูบานใหญ่ของห้องโถงค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงถีบมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยดังก้องเข้ามาในห้อง พร้อมกับบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่—บุคคลที่ศิลาคิดว่าตายไปแล้วในความทรงจำของการย้อนเวลานี้ และเป็นคนเดียวที่ทำให้ศิลาถึงกับมือไม้สั่นด้วยความโกรธแค้นที่พุ่งพล่านออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดไปพร้อมกับ "เงียบแต่ฟาดเรียบ" นะคะ