ศึกตัดสินที่สะพานเก่า

“นึกว่าผีจะหลอกได้สำเร็จงั้นหรือ พยัคฆ์?” เสียงของศิลาเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เขาไม่ได้ขยับหนีจากการเผชิญหน้า มือขวากระชับด้ามดาบจนเส้นเลือดปูดโปน แต่ดวงตากลับหรี่ลงด้วยความสุขุมที่อาบไปด้วยความชิงชัง ร่างสูงใหญ่ของพยัคฆ์ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แสงไฟจากโคมระย้าที่แกว่งไกวส่องให้เห็นรอยแผลเป็นแนวยาวพาดผ่านใบหน้าซีกซ้าย—รอยแผลที่ศิลาเป็นคนฝากไว้ในชาติภพก่อน ก่อนที่มันจะตายลงในกองเพลิง แต่วันนี้... มันกลับมายืนอยู่ตรงนี้ ในร่างที่สมบูรณ์พร้อมและรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ดูถูกทุกสรรพสิ่ง “โลกนี้มันแคบไปหน่อยนะศิลา หรือบางที... เป็นเพราะนรกไม่ต้องการคนเลวอย่างพวกเราทั้งคู่กันแน่?” พยัคฆ์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความโอหัง มันก้าวเท้าเข้ามาหนึ่งก้าว ไม้กระดานพื้นห้องโถงส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนเสียงร้องเตือนภัย รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังศิลาชักมีดสั้นออกมาด้วยท่าทีระแวดระวัง สายตาของเธอจับจ้องไปที่มือข้างหนึ่งของพยัคฆ์ที่สอดอยู่ในเสื้อคลุม เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก และชายคนนี้ไม่เคยมามือเปล่า “ไม่ต้องถามหาความตายให้เสียเวลา” ศิลาขยับกายไปด้านหน้า “สะพานเก่าหลังโกดังนั่น... ที่ที่นายเคยหักหลังฉันเมื่อสิบปีก่อน วันนี้มันจะกลายเป็นสุสานของนายอีกครั้ง” พยัคฆ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะชักปืนพกกระบอกเงาวับออกมาเล็งตรงมาที่หน้าผากของศิลา “ความทรงจำของแกนี่ช่างแม่นยำเสียจริง แต่เสียใจด้วยนะ... วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมย้อนอดีต ฉันมาเพื่อจบเรื่องให้มันสิ้นซาก” ไม่มีการเจรจาต่อรอง ไม่มีคำแก้ตัว ศิลาทิ้งตัวลงกับพื้นในเสี้ยววินาทีที่กระสุนนัดแรกแผดเสียงก้องกังวาน ลูกกระสุนเฉียดหัวไหล่เขาไปเพียงไม่กี่นิ้วจนเศษผ้าขาดวิ่น ศิลาอาศัยจังหวะนั้นหมุนตัวเตะกวาดพื้นจนร่างของพยัคฆ์เสียหลัก ก่อนจะพุ่งเข้าประชิดตัวในระยะประชิด เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานไปทั่วห้องโถง ดาบของศิลาฟาดฟันเข้าใส่จุดตายของพยัคฆ์อย่างบ้าคลั่งราวกับพายุ แต่พยัคฆ์ก็ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา มันใช้พานท้ายปืนต้านคมดาบไว้ได้อย่างฉิวเฉียด ฝีมือของมันร้ายกาจขึ้นกว่าเดิม มีชั้นเชิงและไร้ความปรานีอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “แกรู้ไหมศิลา...” พยัคฆ์ถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมา ขณะที่ดวลดาบกับศิลาจนประกายไฟกระเด็น “ความลับของการย้อนเวลาน่ะ ไม่ใช่แค่แกคนเดียวหรอกที่มีโอกาสได้รับสิทธิ์นั้น!” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของศิลาหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง จังหวะการรุกของเขาชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที และนั่นก็มากพอที่พยัคฆ์จะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ซี่โครงของเขาจนตัวงอ “ตกใจล่ะสิ?” พยัคฆ์กระซิบข้างหู “แกคิดว่าการกลับมาของแกมันพิเศษหรือไง? ผิดแล้ว... ฉันคือคนที่รอคอยให้แกกลับมา เพื่อที่ฉันจะได้แก้แค้นแกในจุดที่แกเจ็บปวดที่สุด!” รินรดาตัดสินใจพุ่งตัวเข้าแทรก เธอขว้างมีดสั้นสองเล่มเข้าใส่จุดที่พยัคฆ์ยืนอยู่ ทำให้มันต้องผละถอยหลังออกไปชั่วคราว ศิลาอาศัยจังหวะนั้นถอยออกมาตั้งหลัก ลมหายใจหอบถี่ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความเย็นชาที่ไร้ที่ติ “งั้นที่ผ่านมา...” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลัง “ทุกแผนการที่ฉันวางไว้ ทุกก้าวที่ฉันเดินเพื่อแก้แค้น แท้จริงแล้วแกกำลังดึงให้ฉันตกลงไปในหลุมที่แกขุดไว้ตั้งแต่แรกงั้นสินะ?” “ฉลาดขึ้นนี่” พยัคฆ์แสยะยิ้ม “แต่สายไปแล้ว... สะพานเก่าหลังโกดังที่แกพูดถึงน่ะ ตอนนี้มันถูกติดตั้งระเบิดเวลาไว้เรียบร้อยแล้ว และในอีกห้านาทีต่อจากนี้ คนที่จะไปจบชีวิตที่นั่นไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นแก กับผู้หญิงที่แกพยายามปกป้องคนนี้” สถานการณ์พลิกผันในพริบตา ศิลาเข้าใจทันทีว่าทำไมพยัคฆ์ถึงบุกเข้ามาที่นี่แต่แรก มันไม่ได้มาเพื่อสู้จนตาย แต่มันมาเพื่อล่อลวงให้เขาและรินรดาติดกับดักที่เขาวางไว้ในใจตัวเองตลอดเวลา “ไป!” ศิลาตะโกนบอกรินรดา ขณะที่เขาพุ่งตัวเข้าใส่พยัคฆ์อีกครั้งเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ รินรดารีบวิ่งหาทางออก ทว่าประตูทางออกกลับถูกล็อกตายจากด้านนอกด้วยกลไกไฟฟ้าที่ศิลาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน “ประตูเหล็กนิรภัยนั่นน่ะ... ฉันเตรียมไว้ให้แกโดยเฉพาะ” พยัคฆ์หัวเราะร่า ในขณะที่มันกดรีโมทคอนโทรลในมือ “เรามาดูกันว่า ‘นักวางแผนผู้ปราดเปรื่อง’ จะรอดจากสถานการณ์ที่ตัวเองเป็นคนเลือกได้ยังไง” เสียงระเบิดดังตุบตับจากภายนอกอาคาร พื้นดินสั่นสะเทือน ศิลาพุ่งเข้าไปประชิดตัวพยัคฆ์ได้สำเร็จ เขาใช้มือเปล่าล็อกคอพยัคฆ์แน่นจนมันหน้าเขียว “ถ้าฉันต้องตาย... แกก็ต้องไปด้วยกัน!” ทว่าพยัคฆ์กลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “แกคิดว่าฉันมาคนเดียวหรือไงศิลา? ลองหันไปดูข้างหลังแกสิ... ใครกันแน่ที่เป็นหนอนบ่อนไส้ตัวจริง!” ศิลาหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางควันไฟและฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจาย ร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืด... บุคคลที่ศิลาเชื่อใจที่สุดคนหนึ่งในชีวิตที่ผ่านมา กำลังถือปืนเล็งมาที่แผ่นหลังของเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง นิ้วชี้ของคนผู้นั้นค่อยๆ แตะลงบนไกปืน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินนี้กับเงียบแต่ฟาดเรียบนะคะ