เล่ห์เหลี่ยมคนเหนือคน

"ถ้าคิดว่ากระสุนนัดนั้นจะจบทุกอย่างได้... นายก็ประเมินค่าความโง่ของตัวเองต่ำไปหน่อยนะ พยัคฆ์" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูศิลา ในวินาทีที่นิ้วชี้ของพยัคฆ์กดลงบนไกปืนจนสุดแรง แต่มันกลับไม่มีเสียงระเบิดของดินปืนดังขึ้น มีเพียงเสียง 'คลิก' เบาๆ ที่บาดลึกเข้าไปในความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า พยัคฆ์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวเขาสั่งให้ถอยกรูดออกมาทันที เขาโยนปืนกระบอกนั้นทิ้งราวกับมันเป็นก้อนถ่านร้อนฉ่า ก่อนจะมองศิลาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเหนือกว่ากลายเป็นความระแวงเต็มขั้น "เข็มแทงชนวน... แกเปลี่ยนมันตั้งแต่เมื่อไหร่" พยัคฆ์เค้นเสียงลอดไรฟัน ศิลายกมือขึ้นลูบหน้ากากที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ ริมฝีปากที่เคยเรียบเฉยค่อยๆ คลี่ยิ้มบาง ทว่าในรอยยิ้มนั้นกลับไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย "เมื่อสิบปีที่แล้ว... หรืออาจจะนานกว่านั้น ตั้งแต่วันที่นายเริ่มหัดซ่อนความทะเยอทะยานไว้ใต้หน้ากากเพื่อนรัก นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าในยามค่ำคืน นายมักจะแอบเข้ามาที่ห้องทำงานของฉันเพื่อตรวจสอบอาวุธที่ฉันเก็บไว้" รินรดาที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมมืดของห้องขยับตัวเล็กน้อย เธอแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ "พยัคฆ์ นายมันก็แค่หมากที่เดินตามกระดานที่เขาปูไว้ตั้งแต่ก่อนที่นายจะเกิดความคิดทรยศเสียอีก อย่าว่าแต่เข็มแทงชนวนเลย... แม้แต่เส้นทางการเงินที่นายแอบโอนเข้าบัญชีลับ นายคิดว่ามันรั่วไหลไปที่ไหน?" ใบหน้าของพยัคฆ์ซีดเผือด เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอย่างลนลาน แต่หน้าจอกลับขึ้นข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานรัวๆ ราวกับพายุ ข้อมูลการโอนเงินที่เขามั่นใจว่าปกปิดไว้อย่างมิดชิด บัดนี้กลับถูกเปิดเผยต่อหน้าหน่วยงานตรวจสอบระดับประเทศผ่านระบบคลาวด์ที่เขาไม่เคยเข้าถึง "นี่แก... แกวางแผนทุกอย่างไว้ตั้งแต่วันที่พวกเรายังเป็นแค่เด็กหนุ่มงั้นเหรอ?" พยัคฆ์กัดฟันกรอด ความพ่ายแพ้เริ่มกัดกินจิตใจของเขา ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ ไปหาเพื่อนรักที่กลายเป็นศัตรูคู่อาฆาต สายตาของเขาคมกริบดั่งใบมีดที่ถูกลับมาอย่างดี "สิบปีคือเวลาที่ยาวนานพอจะสร้างอาณาจักร และยาวนานพอที่จะทำลายทุกอย่างที่สร้างมาด้วยมือตัวเอง นายใช้เวลาสิบปีเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ที่นายคิดว่ามันควรจะเป็นของนาย แต่ลืมนึกไปว่า... นายไม่มีวันได้ครองบัลลังก์ที่วางอยู่บนกับดักที่ฉันขุดไว้รอ" ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก พยัคฆ์พยายามควานหาอาวุธสำรอง แต่ศิลากลับโบกมือเพียงครั้งเดียว บอดี้การ์ดสี่คนที่เขาคิดว่าเป็นคนของตัวเอง กลับก้าวเข้ามาล็อคตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา "นายจำได้ไหมพยัคฆ์ วันที่เราสาบานว่าจะปกป้องกันและกัน" ศิลาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างเพียงลมหายใจกั้น "ในตอนนั้นฉันอาจจะโง่พอที่จะเชื่อ แต่วันนี้... ฉันแค่กำลังทวงคืนดอกเบี้ยที่นายค้างชำระมาทั้งชีวิต" ศิลาหยิบแฟ้มเอกสารบางอย่างขึ้นมาแล้ววางลงบนอกของพยัคฆ์ "นี่คือคำสั่งศาลและหลักฐานการทรยศทั้งหมด นายไม่ได้แค่จะลอบสังหารฉัน แต่นายคือต้นตอของความฉิบหายทั้งหมดในกลุ่มธุรกิจนี้ กฎหมายอาจจะทำอะไรคนอย่างนายไม่ได้ถ้ามีเส้นสาย... แต่ถ้าฉันส่งหลักฐานนี้ไปที่ที่พวกเขารอรับอยู่ล่ะ? นายคิดว่า 'นายเหนือหัว' ของนายจะยังกล้าเก็บขยะที่มีกลิ่นเหม็นแบบนายไว้หรือเปล่า?" พยัคฆ์หัวเราะร่าออกมาทั้งน้ำตา "แกคิดว่าแกชนะงั้นเหรอศิลา? แผนที่แกวางไว้สิบปีน่ะ มันอาจจะดูสมบูรณ์แบบ แต่มันมีหนึ่งจุดที่แกพลาด... หนึ่งตัวแปรที่แกไม่มีวันควบคุมได้" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวเพียงชั่ววูบก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม "คนรักของแก... หรือจะบอกว่าคนที่แกเชื่อใจที่สุดคนนั้น ตอนนี้กำลังถือไพ่ใบสุดท้ายที่แกไม่ได้เตรียมไว้" สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง! ร่างของบุคคลที่ศิลาไม่เคยคาดคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น เขาสวมชุดสูทสีเทาเรียบกริบ แต่ในมือกลับถือรีโมทคอนโทรลสีดำสนิทที่ศิลาจำมันได้แม่น... มันคือรหัสสั่งการทำลายระบบความปลอดภัยทั้งหมดของตึกนี้! สายตาของศิลาตวัดไปยังรินรดา แต่หญิงสาวกลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัวที่ซ่อนไม่มิด "ดูเหมือนว่า 'หมาก' ที่ฉันคิดว่าฉันเดินเอง... จะมีคนแอบมาขยับกระดานซ้อนอีกทีสินะ" ศิลาพึมพำขณะมองผู้มาเยือนใหม่ด้วยความตกตะลึงสุดขีด เพราะคนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'เงา' ของเขาเองที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในแผนพิฆาตนี้ไปพร้อมกับเงียบแต่ฟาดเรียบนะคะ