รอยแค้นที่ไม่มีวันลืม

“ถ้านายกล้าขยับอีกเพียงนิ้วเดียว เลือดในกายของนายจะกลายเป็นเพียงของเหลวไร้ค่าบนพื้นห้องนี้ทันที พยัคฆ์” ปลายมีดสั้นที่ขัดจนเงาวับกรีดผ่านอากาศ จ่อเข้าที่หลอดลมของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแม่นยำ ศิลาไม่ได้ขู่ เขาเพียงแต่ยืนยันข้อเท็จจริงด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พยัคฆ์ในชุดสูทเนี้ยบกริบชะงักค้าง รอยยิ้มมุมปากที่เคยดูเจ้าเล่ห์หายไปในพริบตา เหลือเพียงความตระหนกที่ฉายชัดในดวงตาคู่ที่ศิลาเคยไว้ใจมากที่สุดในชาติก่อน ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงหรูของโรงแรมใจกลางเมือง รินรดายืนอยู่มุมมืดของห้อง มือของเธอซ่อนปืนเก็บเสียงไว้ใต้กระโปรงยาว สายตาของเธอจับจ้องไปที่ทางเดินหน้าห้องพักอย่างระแวดระวัง นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาสังหารไอ้สารเลวคนนี้ แม้ใจของศิลาจะกรีดร้องให้เขาลงมือเพื่อปิดบัญชีแค้นเสียตั้งแต่วันนี้ก็ตาม “แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงทำแบบนี้?” พยัคฆ์เค้นเสียงถาม ทั้งที่ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงจนน่าขนลุก ซึ่งเขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน ศิลาไม่ตอบ เขากลับกดมีดลงลึกขึ้นจนเห็นรอยแดงจางๆ บนลำคอของอดีตเพื่อนรัก นิ้วมือของเขาสั่นระริกด้วยแรงแค้นที่พยายามกดทับไว้ หากเขาสังหารมันตอนนี้ แผนการที่วางไว้ทั้งหมดย่อมพังทลาย ผู้บงการเบื้องหลังที่คอยชักใยพยัคฆ์จะไหวตัวทัน และเป้าหมายสูงสุดของเขาก็จะหลุดลอยไปอย่างไม่มีวันหวนคืน “อย่าถามในสิ่งที่แกไม่มีสิทธิ์รู้ พยัคฆ์” ศิลากระซิบเสียงต่ำพลางก้มลงไปใกล้ใบหูของอีกฝ่าย “แกควรจะขอบคุณโชคชะตาที่ยังทำให้แกได้มีลมหายใจอยู่ในวินาทีนี้... เพราะความตายที่ฉันเตรียมไว้ให้แก มันต้องทรมานกว่าการถูกเชือดคอในที่มืดๆ แบบนี้หลายเท่า” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินข้างนอก พร้อมกับเสียงวิทยุสื่อสารของบอดี้การ์ดที่แจ้งเตือนว่ามีแขกผู้มีเกียรติกำลังตรงมายังห้องนี้ หากศิลาลงมือตอนนี้ เขาจะไม่มีทางหนีรอดไปได้พร้อมกับรินรดา ศิลาตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาถอนมีดออกอย่างรวดเร็วและใช้สันมีดฟาดเข้าที่ท้ายทอยของพยัคฆ์จนร่างสูงทรุดฮวบลงกับพื้นก่อนจะหมดสติไป “ไปได้แล้วริน” เขาออกคำสั่งพลางดึงหน้ากากขึ้นปิดบังใบหน้า ทั้งสองเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและคล่องแคล่วราวกับเงาหายวับไปทางระเบียงห้องก่อนที่ประตูหลักจะถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเหล่าบอดี้การ์ด ในห้องทำงานของคฤหาสน์หรู ศิลานั่งนิ่งอยู่หน้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดดูข้อมูลแผนผังบริษัทของพยัคฆ์ มือข้างหนึ่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดานำแก้วชามาวางให้ข้างๆ เธอสัมผัสได้ถึงความร้าวรานที่เขากำลังต่อสู้กับมัน “เขาเกือบตายด้วยน้ำมือคุณแล้วนะคะ ศิลา” รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางมองใบหน้าของเขาที่ยังคงเคร่งขรึม “การที่คุณยอมปล่อยเขาไปในคืนนี้... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?” ศิลาหันมามองคู่คิดของเขา ดวงตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า “ถ้าฆ่าเขาตอนนี้ มันก็แค่การจบเรื่องแบบคนขลาดเขลา พยัคฆ์มันคือตัวหมากที่สำคัญที่สุดที่จะนำไปสู่ตัวการใหญ่... และเหนือสิ่งอื่นใด การเห็นมันตายโดยไม่รู้ว่าศัตรูของมันคือใคร หรือทำไมมันถึงต้องสูญเสียทุกอย่างไป มันไม่ใช่ความแค้นที่สาสมพอ” รินรดาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าศิลาเปลี่ยนไปมากนับตั้งแต่เขาย้อนเวลากลับมา เขาไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตของพยัคฆ์ แต่เขาต้องการทำลายทุกอย่างที่ชายคนนั้นรักและยึดถือให้สิ้นซาก ทว่า ท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของศิลาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่แสดงชื่อ เขาขมวดคิ้วก่อนจะกดรับสาย “คุณคงลืมไปแล้วสินะว่าบนกระดานนี้ ไม่ได้มีแค่คุณกับพยัคฆ์ที่กำลังเล่นหมากรุกกันอยู่” เสียงแหบพร่าปลายสายกล่าวขึ้น ทำให้ศิลานิ่งงันไปทันที “แกเป็นใคร” ศิลาถามเสียงเข้ม “คนที่คุณฆ่าไปเมื่อชาติก่อนไงล่ะ... สหายรัก” ศิลาแทบหยุดหายใจ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะเสียงที่ได้ยินนั้น... คือเสียงของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ก่อนการย้อนเวลาของเขาเริ่มต้นขึ้นเสียอีก รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอรีบขยับเข้ามาใกล้ “มีอะไรคะ? เกิดอะไรขึ้น?” ศิลาไม่ตอบ เขาทำเพียงมองดูหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับลงพร้อมกับภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกส่งเข้ามาในข้อความ มันเป็นภาพของเขากับรินรดาที่กำลังยืนอยู่ที่ระเบียงห้องในขณะนี้... มุมกล้องที่ถ่ายจากตึกฝั่งตรงข้าม แสดงว่าศัตรูรายนี้ไม่ได้อยู่แค่ในความทรงจำ แต่มันอยู่ใกล้กว่าที่คิด และที่สำคัญที่สุด มันกำลังเฝ้ามองทุกย่างก้าวของพวกเขาอย่างชัดเจน พยัคฆ์อาจจะเป็นเพียงแค่หมากตัวหนึ่ง แต่คนที่เล่นหมากรุกตัวจริง กำลังเดินเกมรุกฆาตเขาเสียแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานนี้ไปกับศิลาและรินรดานะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ