ดึงศัตรูมาเป็นพวก

"ถ้านายคิดว่าเงินห้าล้านนี่จะซื้อหัวใจของคนที่ภักดีต่อพยัคฆ์มาสิบปีได้ นายก็ประเมินค่าความซื่อสัตย์ของฉันต่ำไปหน่อยแล้ว ศิลา" เสียงแหบพร่าของ 'สมชาย' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บเสียงของคลับลับใจกลางเมือง เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ชายหนุ่มผู้มีใบหน้านิ่งเฉยราวกับรูปสลักตรงหน้า ศิลาไม่ตอบ เขานั่งไขว่ห้าง จิบไวน์ราคาแพงในแก้วคริสตัลอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น รินรดาที่ยืนอยู่ข้างกายเขาเพียงครึ่งก้าว ขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างรู้ใจ "ความซื่อสัตย์น่ะมันมีราคาของมันเสมอค่ะคุณสมชาย" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าบาดลึก "แต่สิ่งที่พยัคฆ์มอบให้คุณมาตลอดสิบปี... มันคือความภักดีหรือแค่ 'โซ่ตรวน' กันแน่คะ?" ศิลาผายมือไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะ "ข้างในนั้นไม่ใช่แค่เงินห้าล้าน แต่มันคือหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่พยัคฆ์ใช้ฟอกเงินผ่านธุรกิจขนส่งของคุณ หากเรื่องนี้หลุดไปถึงมือตำรวจ... คนที่จะกลายเป็นแพะรับบาปไม่ใช่เขานะคะ แต่เป็นคุณ ที่ต้องไปนอนในคุกจนตาย" สมชายชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ มือที่วางบนหน้าตักกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "นายขู่ฉัน?" "เปล่าเลย" ศิลาโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาที่เย็นชาคู่นั้นดูเหมือนจะอ่านทะลุไปถึงก้นบึ้งของความหวาดกลัวในใจอีกฝ่าย "ผมแค่กำลังเสนอ 'ทางรอด' ที่ยุติธรรมกว่า ในเมื่อพยัคฆ์พร้อมจะเหยียบคุณทิ้งเหมือนเศษขยะเพื่อรักษาตัวเอง แล้วทำไมคุณต้องตายแทนคนที่ไม่มีหัวใจดวงนั้นด้วยล่ะคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง สมชายมองใบหน้าของศิลา—ชายที่เขาเคยดูแคลนว่าเป็นเพียงอดีตเพื่อนรักที่ถูกพยัคฆ์กำจัดทิ้ง แต่บัดนี้ ชายตรงหน้ากลับเหมือนงูพิษที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้หน้ากากของสุภาพบุรุษ สมชายรู้ดีว่าพยัคฆ์เริ่มระแวงเขามานานแล้ว การจ้างวานคนมาจับตาดูเขาเริ่มชัดเจนขึ้นทุกที สมชายถอนหายใจยาว ไหล่ที่เคยเกร็งเริ่มผ่อนคลายลง เขาหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดดูช้าๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพชตัวเอง "ลูกเมียฉัน... จะปลอดภัยใช่ไหมถ้าฉันยอมร่วมมือกับนาย?" ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้าไปใกล้แล้ววางมือบนไหล่ของอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมเสมือนเพื่อนเก่า "ตราบใดที่คุณยังมีประโยชน์กับผม และคุณยังซื่อสัตย์กับหมากกระดานนี้... ผมสัญญาว่าพวกเขาจะมีชีวิตที่สุขสบายยิ่งกว่าที่พยัคฆ์เคยให้ไว้ร้อยเท่าค่ะ" สมชายกัดฟันกรอด ก่อนจะพยักหน้าตกลงอย่างจำนน การทรยศเพื่อนรักที่เขารักและเคารพมาครึ่งชีวิตดูจะเจ็บปวด แต่เมื่อเทียบกับการต้องเห็นครอบครัวพังทลายเพราะความโฉดเขลาของพยัคฆ์ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ทว่า ในวินาทีที่สมชายก้าวออกจากห้องไป รินรดาก็หุบยิ้มทันที เธอหันมามองศิลาด้วยแววตาครุ่นคิด "เขาจะไว้ใจได้จริงๆ เหรอคะ? พยัคฆ์ไม่ใช่คนโง่ ถ้าเขารู้ตัวว่าสมชายเปลี่ยนฝั่ง... เขาอาจจะใช้สมชายเป็นเครื่องมือปล่อยข่าวปลอมให้เราก็ได้" ศิลาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ดื่มเพียงแค่หมุนมันเล่น "ผมไม่ได้หวังให้เขาเป็นสายลับที่ซื่อสัตย์หรอกค่ะรินรดา ผมแค่ต้องการให้เขาสร้าง 'รอยร้าว' ในบ้านของพยัคฆ์ก็พอ... รอยร้าวเล็กๆ ที่จะนำไปสู่การพังทลายของตึกทั้งหลังในเวลาอันสั้น" เขากดสมาร์ทโฟนส่งข้อความสั้นๆ ออกไปเพียงชุดเดียว ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างที่เผยให้เห็นแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยกิเลส "ถ้าหากพยัคฆ์ระแวงสมชายจนถึงขั้นลงมือฆ่า... นั่นล่ะค่ะ คือจุดจบของเขาอย่างแท้จริง เพราะคนรอบข้างจะไม่มีใครกล้าภักดีกับคนที่พร้อมจะสังหารพวกพ้องของตัวเองอีกต่อไป" ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของศิลาก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังถี่ๆ รินรดาชะงัก สายตาหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิทด้วยความระแวดระวัง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "นายครับ... มีเรื่องด่วนที่ท่าเรือ พยัคฆ์เพิ่งสั่งระงับการขนส่งทั้งหมดและกำลังมุ่งหน้าไปที่คลังสินค้าที่คุณเคยเป็นคนดูแล..." ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย รินรดาหน้าซีดเผือดเพราะนั่นคือสถานที่เดียวที่พวกเขาทิ้ง 'เหยื่อล่อ' เอาไว้ ซึ่งความจริงแล้วมันคือกับดักที่เขายังไม่ได้ตั้งค่าให้สมบูรณ์ดีพอ หากพยัคฆ์ไปถึงก่อนกำหนดการณ์... ทุกอย่างที่วางแผนมาจะกลายเป็นหายนะทันที "ดูเหมือนว่า... พยัคฆ์จะเดินหมากผิดแผนไปก้าวหนึ่ง หรือบางที..." ศิลาเว้นจังหวะ สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก "เขากำลังเล่นเกมวัดใจกับเราอยู่" ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่สั่นระริก "เจ้านายครับ... สมชายไม่ได้ไปที่ท่าเรือ แต่เขากำลังโทรหาพยัคฆ์... เขาไม่ได้มาเป็นสายให้เรา แต่เขาเป็นคนบอกตำแหน่งที่อยู่ของเราในตอนนี้ให้พยัคฆ์ทราบครับ!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากกระดานนี้ไปกับศิลาและรินรดานะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ