ชีวิตใหม่ที่สวยงาม

กระสุนลำแสงสีฟ้าเข้มพุ่งเฉียดขมับศิลาไปเพียงมิลลิเมตร กลิ่นโอโซนไหม้เกรียมอบอวลอยู่ในอากาศแทนที่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง ศิลาไม่ได้หลบด้วยความตื่นตระหนก แต่เขาทิ้งตัวลงต่ำพร้อมกับเตะขาเก้าอี้ไม้โอ๊กหนักอึ้งให้กระแทกเข้ากับหน้าแข้งของชายชุดดำเบื้องหน้าอย่างจัง "รหัส 001 คือชื่อในอดีตที่ฉันฝังมันลงหลุมไปนานแล้ว" ศิลาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่มือคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะทำงานปาดเข้าที่ข้อมือของมือสังหารอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพง แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกยินดีกับการนองเลือดในวันนี้แม้แต่น้อย "พี่ศิลา! หลบไปข้างหลัง!" เสียงรินรดาตะโกนลั่น เธอกระโดดข้ามโซฟาพร้อมกับปืนเก็บเสียงในมือ ลั่นไกใส่กลุ่มชายชุดดำอย่างต่อเนื่องจนร่างเหล่านั้นล้มลงกองกับพื้น ความเงียบสงัดกลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ศิลายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววฆาตกรเหมือนชาติก่อนอีกต่อไป เขาค่อยๆ วางมีดลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองดูคราบเลือดที่เปื้อนปลายนิ้วแล้วถอนหายใจยาว "จบเสียที... ริน" เขากล่าวพลางเงยหน้ามองรินรดาที่กำลังเก็บกู้หลักฐานอย่างคล่องแคล่ว "สิ่งที่พี่วางแผนไว้คือการกวาดล้างพยัคฆ์ให้สิ้นซาก แต่ดูเหมือนพวกสุนัขรับใช้ที่เหลือยังไม่ยอมจบ" รินรดาขมวดคิ้ว "พี่แน่ใจนะว่าวันนี้จะวางมือจริงๆ?" ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนสวยหลังบ้าน ที่นั่น... ครอบครัวของเขา—พ่อ แม่ และน้องสาว—กำลังนั่งจิบน้ำชากันอย่างมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่นี้เขาเกือบจะจบชีวิตลงเพื่อปกป้องความสงบสุขนั้นไว้ เขาเดินออกจากห้องทำงาน ล้างคราบเลือดออกจากมืออย่างบรรจง ก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียง พ่อของเขามองมาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความระแวงในใจที่ศิลาเคยมีต่อคนในครอบครัวเริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นที่เขาโหยหามาตลอดชีวิตที่ต้องทนทุกข์กับการแก้แค้น "ศิลา มานั่งนี่สิลูก แม่เตรียมขนมที่ลูกชอบไว้ให้" เสียงของแม่เอ่ยอย่างอ่อนโยน ศิลานั่งลงข้างๆ แม่ สัมผัสถึงความนุ่มนวลจากมือที่วางบนไหล่ ความอบอุ่นนี้ไม่ใช่กับดัก ไม่ใช่การหลอกลวง แต่มันคือความจริงที่เขาพยายามสร้างขึ้นด้วยเลือดและน้ำตา "วันนี้ลูกดูเหนื่อยๆ นะ มีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า?" พ่อถามพลางส่งถ้วยชาให้ ศิลารับถ้วยชามาประคองไว้ ความร้อนจากถ้วยทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่จริงๆ "ไม่มีอะไรครับพ่อ แค่คิดว่า... ชีวิตที่สวยงามขนาดนี้ ผมเกือบจะทำลายมันไปเพราะความแค้นของตัวเอง" น้องสาวของเขายิ้มร่า "พี่ศิลาพูดอะไรแปลกๆ ตั้งแต่กลับมาดูพี่ใจเย็นขึ้นเยอะเลยนะคะ เหมือนพี่กลายเป็นคนละคนเลย" เขายิ้มตอบ ยิ้มที่ออกมาจากใจจริง ไม่ใช่ยิ้มมุมปากที่แฝงเล่ห์กล "เพราะพี่ได้เรียนรู้ว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ชัยชนะเหนือศัตรู แต่มันคือการได้รักษาคนที่เรารักไว้ต่างหาก" บรรยากาศในสวนอบอวลไปด้วยความสุขจนศิลาแทบจะลืมเลือนโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยมีดปลายแหลม แต่ลึกๆ ในใจ เขารู้ดีว่าพยัคฆ์... ศัตรูตัวฉกาจที่ย่อยยับไปแล้ว อาจจะไม่ได้จบสิ้นลงง่ายดายเพียงแค่การปรากฏตัวของมือสังหารกลุ่มนี้เท่านั้น เมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง ศิลาขอตัวปลีกตัวออกมายังห้องลับใต้ดินอีกครั้ง รินรดารออยู่ตรงนั้น เธอไม่ได้พูดอะไร แต่ยื่นแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งให้เขา บนหน้าจอนั้นไม่ใช่ข้อมูลของพยัคฆ์ แต่เป็นภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในห้องใต้ดินของบ้านหลังนี้ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ศิลาเชื่อว่าเขาปกป้องไว้อย่างแน่นหนาที่สุด "พี่ศิลา... ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้เมื่อตอนกลางวัน เพราะไม่อยากทำลายช่วงเวลาของพี่" รินรดาเสียงสั่นเล็กน้อย ศิลามองดูภาพบนหน้าจอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างของใครบางคนในชุดสูทสีดำสนิท กำลังยืนยิ้มให้กับกล้องวงจรปิดในห้องลับของเขา... คนคนนั้นไม่ได้มีรูปร่างคล้ายพยัคฆ์ แต่กลับมีใบหน้าที่เหมือนกับศิลาในตอนที่ยังเป็นนักฆ่าไร้หัวใจไม่มีผิดเพี้ยน "เป็นไปไม่ได้..." ศิลาพึมพำ "มันทิ้งข้อความไว้ในระบบของพี่ค่ะ" รินรดากดแป้นพิมพ์สองสามครั้ง ข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *‘ขอบคุณที่สร้างโลกที่สวยงามนี้ให้ข้าได้เข้ามาครอบครอง... ศิลา วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อฆ่าเจ้า แต่ข้ามาเพื่อเตือนว่า คนที่เจ้าปกป้องอยู่นั้น ไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริงของเจ้า... นับตั้งแต่วันที่เจ้าข้ามเวลากลับมา’* ในวินาทีนั้น ศิลาหันกลับไปมองทางสวนที่ครอบครัวเขายังคงนั่งหัวเราะกันอย่างมีความสุข ทว่า... เขาสังเกตเห็นเงาของแม่ที่ทอดยาวลงบนพื้นดินอย่างผิดปกติ เงาของแม่ในยามเย็นนี้ไม่มีหัว... ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนสาหัสและลุ้นระทึกของศิลามาจนถึงโค้งสุดท้ายนะคะ!