ความจริงที่เริ่มเปิดเผย

“หลักฐานชิ้นนี้... มันไม่ได้บ่งบอกแค่ว่าพยัคฆ์เป็นฆาตกร แต่มันกำลังตะโกนบอกว่าเขากำลังรับใช้ ‘ใครบางคน’ อยู่ค่ะ” รินรดาวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหนา เสียงของมันกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นและเย็นเยียบพอๆ กับแววตาของเธอ ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขาเอนหลังพิงเก้าอี้หนังสีดำสนิท ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านความมืดสลัวในห้องทำงานเข้าไปยังเอกสารที่เพิ่งถูกเปิดออก กลิ่นอายความกดดันในห้องทำงานของศิลาหนาแน่นจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำ เขาไม่ได้หยิบเอกสารขึ้นมาดูในทันที เพราะความจริงที่เขาเพิ่งได้รับรู้จากรินรดาเมื่อครู่—ว่าคนที่เขาสังหารพยัคฆ์ในชาติที่แล้วอาจเป็นเพียง ‘หมากตัวเดิน’ ที่ถูกเชิดโดยมือที่สาม—มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ “คนคนนั้น... คือคนที่ฉันเคยเรียกว่า ‘พ่อบุญธรรม’ มาตลอดชีวิตใช่ไหมคะ?” รินรดาถามย้ำ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่มันปะทุขึ้นมาจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ ศิลายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ รสขมฝาดปร่าไหลผ่านลำคอ ก่อนที่เขาจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าขนลุก “เขาไม่ใช่แค่พ่อบุญธรรมที่รักและหวังดีกับเราหรอกริน... เขาคือสถาปนิกผู้กุมพิมพ์เขียวของหายนะทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับพวกเราตั้งแต่ชาติก่อนจนถึงตอนนี้ พยัคฆ์เป็นแค่สุนัขล่าเนื้อที่หิวโหยอำนาจ แต่มันไม่มีสมองพอจะวางแผนซับซ้อนขนาดนี้ได้โดยลำพัง” ศิลายื่นมือไปหยิบเอกสารขึ้นมา ในนั้นมีรูปถ่ายที่ถูกแอบถ่ายในห้องลับของพยัคฆ์ เป็นภาพพยัคฆ์กำลังก้มหัวรับคำสั่งจากชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่หันหลังให้กล้อง แต่แหวนวงที่สวมอยู่บนนิ้วก้อยของชายคนนั้น—แหวนตราประจำตระกูลที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน—มันคือหลักฐานที่ชัดเจนยิ่งกว่าพยานบุคคลคนใดบนโลกนี้ “เขาปล่อยให้ฉันกับพยัคฆ์ฆ่าฟันกันเอง เพื่อที่เขาจะได้นั่งดูเราทำลายล้างกันบนบัลลังก์ที่เปื้อนเลือด” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธแค้นเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น “เขาวางแผนให้พยัคฆ์จัดการฉันในชาติที่แล้ว เพื่อให้ตระกูลของเขากลับมามีอำนาจเบ็ดเสร็จโดยไม่มีใครระแคะระคาย” “แล้วเราจะทำอย่างไรคะ?” รินรดาถามพลางโน้มตัวลงมาใกล้ “ถ้าเราเปิดโปงเรื่องพยัคฆ์ตอนนี้ ‘คนผู้นั้น’ ก็จะไหวตัวทัน” “นั่นคือสิ่งที่เขาต้องการให้เราคิดไงล่ะริน” ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟในเมืองที่กำลังหลับใหล “เขาต้องการให้เราเปิดฉากบดขยี้พยัคฆ์ เพื่อที่เขาจะได้มีเหตุผลในการก้าวออกมาในฐานะ ‘วีรบุรุษ’ ที่จะจัดการไอ้สารเลวอย่างพยัคฆ์ เพื่อกู้ชื่อเสียงตระกูลและรวบอำนาจที่เหลือเข้าหาตัว” ศิลาหันกลับมา แววตาของเขาทอประกายแห่งชัยชนะที่เหนือชั้น “งั้นเราก็ต้องเปลี่ยนเกม... เราจะไม่จัดการพยัคฆ์ในฐานะศัตรู แต่เราจะทำให้พยัคฆ์กลายเป็น ‘เบี้ย’ ที่จะย้อนกลับไปกัดมือคนเลี้ยงของมันเอง” รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจแผนการของศิลา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความทึ่ง “คุณจะดึงพยัคฆ์มาเป็นพันธมิตร? คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า ศิลา! มันฆ่าคุณนะ!” “มันฆ่าฉันในชาติที่แล้ว แต่ชาตินี้มันยังทำไม่ได้” ศิลาเดินเข้ามาใกล้รินรดาจนลมหายใจของเขารดหน้าผากเธอ “คนอย่างพยัคฆ์รักตัวเองมากกว่าใคร ถ้าเขารู้ว่าคนที่เขาภักดีที่สุดกำลังจะส่งเขาไปตายเพื่อปิดปาก เขาจะเลือกทำอะไร? จะยอมตายเพื่อ ‘เจ้านาย’ หรือจะยอมแฉเพื่อ ‘เอาชีวิตรอด’?” รินรดานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความร้ายกาจเช่นเดียวกับศิลา “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ แผนการของคุณมันช่างเลือดเย็น... แต่ฉันชอบมันที่สุด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นตามมาอย่างใจเย็นและเป็นจังหวะที่จงใจให้คนข้างในรู้ตัว “ศิลา... อยู่ข้างในไหม?” เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้ศิลาและรินรดาแข็งค้างไปชั่วขณะ ทั้งคู่มองตากันด้วยความตกตะลึง เพราะนั่นไม่ใช่เสียงของพยัคฆ์... แต่เป็นเสียงของ ‘คนผู้นั้น’ ชายที่ควรจะอยู่ที่คฤหาสน์ท้ายเมือง ไม่ใช่ที่นี่... ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้! ศิลารีบเก็บเอกสารลงในลิ้นชักอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปที่ประตูด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่รินรดาคว้ามีดพกขนาดเล็กซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ ศิลาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูช้าๆ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรับมือกับสิ่งที่อยู่หลังบานประตู ทว่าเมื่อบานประตูเปิดออก ศิลากลับต้องชะงักงันจนลมหายใจสะดุด เมื่อพบว่าสิ่งที่ยืนรอเขาอยู่ไม่ใช่แค่ชายวัยกลางคนคนนั้น แต่ยังมี ‘ศพ’ ของพยัคฆ์ที่ถูกโยนเข้ามาในห้อง... ในสภาพที่ยังหายใจรวยริน และมีข้อความเขียนด้วยเลือดทิ้งไว้บนหน้าอกของเขาว่า ‘เกมที่สอง... เริ่มต้นขึ้นแล้ว’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างและร่วมลุ้นระทึกไปกับศิลาและรินรดาในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ด้วยนะคะ!