สงครามย่อมๆ บนโต๊ะทำงาน

"คุณกรณ์คะ... นี่คือเอกสารชิ้นโบว์แดง หรือเศษกระดาษทิชชูใช้แล้วที่บังเอิญปลิวมาตกบนโต๊ะทำงานของดิฉันกันแน่คะ?" เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานกระจกใส รตาตวัดสายตาคมกริบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์สลับกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ ใบหน้าสวยเฉี่ยวบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด ขณะที่เจ้าของผลงานต้นเรื่องอย่าง 'กรณ์' กลับนั่งไขว่ห้างสบายอารมณ์อยู่บนโซฟารับแขกมุมห้อง ใบหน้าหล่อเหลากวนประสาทประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มส่งสายตาพราวระยับกลับมา ราวกับกำลังมองดูแมวตัวน้อยที่กำลังพองขนขู่ฟ่าด้วยความเอ็นดู เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดตรึง รตาหันขวับกลับมามองหน้าจอมารหัวขนที่ยังคงส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เธออย่างผู้ชนะ หลังจากที่เธอเพิ่งกดเปิดไฟล์ต้นฉบับบทที่ห้าของนิยายเรื่องใหม่ที่เขารับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะส่งให้ภายในเที่ยงวันนี้ แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโปรแกรมพิมพ์งาน กลับมีเพียงหน้ากระดาษสีขาวโล่งโจ้ง ไร้ตัวอักษรใดๆ นอกเหนือจากประโยคสั้นๆ บรรทัดเดียวตรงกลางหน้ากระดาษว่า... *“คิดถึงจังเลยครับ บ.ก. คนสวย เลิกตรวจงานแล้วไปกินชาบูกันเถอะ”* ให้ตายเถอะค่ะ! นี่มันวันส่งต้นฉบับระดับชาติ ไม่ใช่วันนัดเดทริมถนนนะคะ! รตากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษแทบยับยู่ยี่ สมองของบรรณาธิการสาวประมวลผลด้วยความเร็วสูงระหว่างความโกรธที่พุ่งปรี๊ดกับความหิวชาบูที่แอบสะกิดใจเบาๆ แต่ไม่ค่ะ! ศักดิ์ศรีของบรรณาธิการบริหารสำนักพิมพ์ออนไลน์มือหนึ่งจะมายอมแพ้ให้แก่ลูกล่อลูกชนของนักเขียนจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่ได้เด็ดขาด! "คุณกรณ์คะ..." รตาเริ่มกดเสียงต่ำ ใบหน้าขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น "นี่เป็นครั้งที่สามในรอบสัปดาห์นี้นะคะที่คุณส่งงานเล่นตลกแบบนี้มาให้ ดิฉันให้เกียรติคุณในฐานะนักเขียนเบสต์เซลเลอร์ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าคุณจะมีสิทธิ์มาปั่นหัวดิฉันเล่นได้ตามใจชอบนะคะ!" "อ้าว บ.ก. ครับ ผมไม่ได้เล่นตลกสักหน่อย" กรณ์ยักไหล่ช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเธอทีละน้อย จนรตาต้องเผลอถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ "ผมพูดความจริง... ผมคิดถึงคุณจริงๆ นะครับ ถึงได้ส่งข้อความนั้นไปแทนตัวหนังสือตั้งสามหมื่นคำ" "ไม่ต้องมาหยอดเลยค่ะ!" รตารีบยกแฟ้มขึ้นมาขวางกั้นระหว่างอกแกร่งกับตัวเธอไว้ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวขึ้นมาเสียดื้อๆ กับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก "เลิกใช้มุกเลี่ยนๆ นี้กับดิฉันเถอะค่ะ มันใช้ไม่ได้ผลหรอก บอกไว้ก่อนนะว่าถ้าพรุ่งนี้เช้าต้นฉบับบทที่ห้ายังไม่มาวางอยู่บนโต๊ะนี้ล่ะก็ ดิฉันจะขึ้นบัญชีดำคุณ! ไม่พิมพ์ ไม่ขาย ไม่เผผีอะไรทั้งสิ้น แล้วเตรียมตัวรับจดหมายยกเลิกสัญญาได้เลยค่ะ!" กรณ์ก้มลงมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห (หรืออาจจะเขิน เธอก็ไม่อยากจะยอมรับเหมือนกัน) ดวงตาคมกريบพราวระยับยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดอยู่ข้างใบหู "ใจร้ายจังเลยนะครับ บ.ก. รตา... ถ้าผมส่งต้นฉบับมาให้พรุ่งนี้จริงๆ ผมจะได้อะไรเป็นรางวัลล่ะครับ? เอาแบบที่ไม่ใช่จดหมายยกเลิกสัญญานะ" รตาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือบางที่ถือแฟ้มอยู่สั่นระริกด้วยความเคืองปนประหม่า ปากก็อยากจะด่ากลับไปสักชุดใหญ่ไฟกระพริบให้อีกฝ่ายสำนึกผิด แต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอแจ้งเตือนข้อความแชตเด้งขึ้นมาพอดี... เป็นข้อความจากเพื่อนสนิทที่ส่งรูปหม้อชาบูเดือดปุดๆ พร้อมแคปชั่นชวนหิว แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นรายชื่อแชตด้านล่างที่เพิ่งถูกส่งเข้ามารัวๆ จากคนตรงหน้า **[กรณ์]:** *ถ้าเย็นนี้พาไปเลี้ยงชาบู จะยอมส่งต้นฉบับสองบทแถมให้ฟรีๆ เลยครับ* **[กรณ์]:** *ว่าไงครับคนสวย ตกลงเราไปเดท... เอ้ย ไปคุยงานเรื่องต้นฉบับกันที่ร้านเดิมดีไหมครับ?* รตาชะงักค้าง ปลายนิ้วเรียวที่กำลังจะกดบล็อกแชตชะะงักกึก ท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องโครกคราออกมาเบาๆ ในจังหวะนรกพอดิบพอดี บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันทีจนได้ยินเสียงแอร์ กรณ์หลุดหัวเราะพรืดออกมาเบาๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ รตาร้อนผ่าวไปทั้งหน้า อยากจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย "เสียงท้องร้องเมื่อกี้... สงสัยจะเป็นพยานปากเอกว่า บ.ก. กำลังหิวชาบูสินะครับ" กรณ์กระซิบเสียงนุ่ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนบนใบหน้า "งั้นเราถือว่าดีลกันแล้วนะครับ เจอกันที่ร้านเดิมทุ่มตรง ห้ามเบี้ยวผมนะ ไม่งั้นผมจะส่งต้นฉบับเปล่ามาให้อีกรอบจริงๆ ด้วย" พูดยังไม่ทันขาดคำ กรณ์ก็หมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีมุ่งตรงไปที่ประตูห้องทำงาน ทิ้งให้รตานั่งอ้าปากค้างอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกสับสนระคนหงุดหงิด เธอตบโต๊ะดังป้าบด้วยความหมั่นไส้ แต่ริมฝีปากบางกลับเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า... ในวินาทีที่มือหนาของกรณ์กำลังเอื้อมไปหมุนลูกบิดประตูเพื่อจะก้าวออกไปจากห้องนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโปรแกรมแชตในคอมพิวเตอร์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน รตาขมวดคิ้วมุ่น หันกลับไปมองหน้าจอที่ปรากฏไฟล์เอกสาร PDF ชิ้นใหม่ถูกส่งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ โดยฝั่งตรงข้าม ชื่อไฟล์ระบุไว้ชัดเจนว่า... *“แผนการขอแต่งงานฉบับเร่งรัด_ส่งจริงไม่ได้ล้อเล่น.pdf”* แล้วตัวอักษรสุดท้ายบนหน้าจอก็เด้งขึ้นมาต่อท้ายด้วยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของรตาสะดุดกึกในทันที— *"เปิดอ่านดูสิครับ... บ.ก. คนนี้แหละ คือต้นฉบับชิ้นเดียวในชีวิตที่ผมไม่อาจปฏิเสธการตีพิมพ์ได้เลย"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและกุมขมับไปกับความกวนของพ่อหนุ่มนักเขียนคนนี้นะคะ!