ประกาศิตจากกองบก.

"ถ้าคุณกรณ์ยังไม่ส่งต้นฉบับตอนที่สิบห้ามาภายในสิบนาทีนี้ ต๋าจะสาปให้คุณกลายเป็นกบที่ไม่มีใครอยากจูบไปตลอดชีวิตค่ะ!" เสียงถอนหายใจดังเฮือกใหญ่จนหน้าจอโทรศัพท์แทบจะร้าว รตา หรือที่ใครต่อใครในกองบรรณาธิการเรียกเธอว่า 'บ.ก.มือเหล็ก' กำลังพิมพ์ข้อความขู่ฆ่า (เชิงสัญลักษณ์) ส่งตรงไปหาเจ้าของนามปากกา 'K.Korn' นักเขียนหนุ่มยอดฮิตติดชาร์ตเบสต์เซลเลอร์สามเดือนซ้อน แต่กลับมีพฤติกรรมสุดแสบสันต์คือการ 'ดองงาน' เก่งยิ่งกว่าแม่ค้าออนไลน์ดองพริก นี่คือตอนที่สิบห้า นิยายแนวโรแมนติกคอมเมดี้เรื่องล่าสุดที่แฟนคลับนับแสนคนกำลังรอคอยด้วยใจจดจ่อ แต่ตัวต้นเรื่องกลับหายเข้ากลีบเมฆ ไลน์ไม่ตอบ โทรไม่รับ อ้างว่าเน็ตบ้านหลุดบ้าง แมวป่วยบ้าง หรือแม้กระทั่งมุกสุดคลาสสิกอย่าง 'สมองไหลออกจากหู' ที่รตาฟังทีไรก็อยากจะเอาสันหนังสือฟาดหน้าผากสักทีสองที และในเมื่อความอดทนของมนุษย์มีขีดจำกัด... รตาจึงตัดสินใจสวมบทบาทเป็นหน่วยกล้าตาย บุกมาถึงหน้าประตูห้องพักสุดหรูของเขา ณ คอนโดมิเนียมชื่อดังย่านทองหล่อแห่งนี้ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เธอเคาะประตูห้อง 809 ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ใบหน้าเรียวสวยบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด เส้นผมที่เคยรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อยตอนนี้เริ่มหลุดลุ่ยเพราะความหัวร้อน รตาเคาะซ้ำอีกระลอกจนห้องข้างๆ เปิดประตูออกมามองด้วยสายตาตำหนิ แต่เธอก็หาได้แคร์ไม่ ในเมื่อเป้าหมายเดียวของเธอตอนนี้คือการกระชากคอเสื้อนักเขียนจอมกวนประสาทมาปั่นต้นฉบับให้จบคาตา! แอด... เสียงกลอนประตูกดเปิดออกอย่างเชื่องช้า บานประตูไม้เนื้อดีค่อยๆ แง้มเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำย้วยๆ กับกางเกงวอร์มเซอร์ๆ เรือนผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหิงราวกับรังนกกระจอก แต่ทว่า... ใบหน้าคมคายสันจมูกโด่งเป็นสันนั้นกลับประดับด้วยรอยยิ้มกวนบาทaที่เป็นเอกลักษณ์ สายตาคู่คมกวาดมองผู้มาเยือนหัวจรดเท้าด้วยความระรื่นชื่นใจ "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณบรรณาธิการคนสวยนี่เอง ลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะครับ หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหว" กรณ์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความกวนประสาทในทุกพยางค์ เขายืนพิงกรอบประตูพร้อมกับกอดอกหลวมๆ มองรตาที่ตอนนี้หายใจฟัดฟัดราวกับกระทิงสาวเจอผ้าสีแดง "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยค่ะคุณกรณ์!" รตาก้าวเท้าพรวดเดียวประชิดตัวเขาจนเกือบจะชนอกแกร่ง เธอยื่นสมาร์ทโฟนหน้าจอแสดงผลแชตไลน์ที่ขึ้นสถานะ 'อ่านแล้วแต่ไม่ตอบ' ไปจ่อตรงหน้าเขา "นี่! เห็นไหมคะว่าเลยกำหนดส่งมาสามวันแล้ว! นักอ่านเขาจะเผาสํานักพิมพ์อยู่แล้วนะรู้ตัวไหม!" กรณ์ทำหน้าลอยชาย เขายื่นมือเรียวยาวไปปัดหน้าจอโทรศัพท์ของเธอออกเบาๆ อย่างไม่สะทกสะทะ "โธ่... ต๋าขา ใจเย็นๆ ก่อนสครับ นั่งรถมาเหนื่อยๆ เข้ามาดื่มน้ำอุ่นในห้องก่อนไหม เดี๋ยวผมชงชาให้" "ไม่ต้องมา 'ต๋าขา' กับฉันเลยนะ! เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น!" รตาแหวใส่เสียงดังลั่นทางเดิน ก่อนจะถือวิสาสะเบียดร่างตัวเองแทรกผ่านตัวเขาเข้ามาในห้องอย่างไร้มารยาท "ไหนล่ะต้นฉบับ บอกมาเลยว่าปั่นไปถึงไหนแล้ว ถ้าบอกว่ายังไม่ได้เริ่มเขียนแม้แต่บรรทัดเดียว ฉันจะรื้อห้องคุณให้คว่ำเป็นจานข้าวแมวแน่!" ห้องพักสไตล์โมเดิร์นลอฟท์กว้างขวาง รกเรื้อไปด้วยกองหนังสือ กระป๋องเบียร์เปล่า และโน้ตบุ๊กที่เปิดหน้าจอค้างไว้ รตาเดินดุ่มๆ ไปทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาหนังสีน้ำตาลกลางห้องอย่างไม่เกรงใจเจ้าของบ้าน เธอกอดอกเชิดหน้าขึ้น มองชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ไม่มีความร้อนรนแม้แต่น้อย "ใจร้ายจังเลยนะครับ มาถึงก็ขู่จะรื้อห้องซะแล้ว" กรณ์เดินไปหยิบขวดน้ำเปล่าจากตู้เย็น ก่อนจะเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เขายื่นขวดน้ำให้เธอ แต่มือบางกลับปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี "ฉันไม่ได้มาเล่นขายของนะคุณกรณ์ งานก็คืองาน ถ้าคุณไม่มีวินัย ฉันในฐานะบ.ก.ก็ต้องจัดการขั้นเด็ดขาด!" "จัดการยังไงเหรอครับ..." กรณ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้น ดวงตาสนุกสนานพินิจพิเคราะห์ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธของเธอ "จะปล้ำผมให้ออกต้นฉบับ หรือว่าจะบังคับให้ผมแต่งงานด้วยเพื่อชดใช้ความผิดล่ะหึ" "ไอ้...!" รตาอ้าปากค้าง หน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะความประหม่าจากระยะห่างที่ใกล้เกินไปกันแน่ "คุณนี่มัน... เหลืออดจริงๆ เลยนะ!" "โอ๋ๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ครับ" กรณ์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างชอบใจที่ได้เห็นคนตรงหน้าสติหลุด เขายอมยกมือขึ้นยอมแพ้ ยอมเดินไปหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินบนโต๊ะทำงานมาวางตรงหน้าเธอ "นี่ครับ... ต้นฉบับตอนที่สิบห้า สำเร็จเสร็จสิ้นสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ขาดไม่เกินแถมยังฟินจิกหมอนตามที่คุณต้องการเป๊ะๆ" รตาตาโต เธอมองแฟลชไดรฟ์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อย่างไม่เชื่อสายตา "จริงเหรอ? คุณไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?" "ระดับผมแล้ว เคยหลอกอะไรคุณด้วยเหรอครับ" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจเต็มร้อย รตาไม่รอช้า เธอคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นมาถือไว้ทันทีด้วยความโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก โล่งใจเสียจนลืมตัว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมจะหันหลังเดินกลับออกไปจากห้องนรกนี่เสียที "งั้นฉันขอตัวเอาต้นฉบับไปตรวจก่อนนะคะ ขอบคุณมากที่ยอมร่วมมือ!" แต่ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวเท้าเดินผ่านประตู กรณ์กลับเอื้อมมือคว้าข้อมือเรียวของเธอเอาไว้เบาๆ แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้ร่างบางเซถลาเข้าไปชนแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กึก! ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ทำให้สมองของรตาขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมก్రిบที่ตอนนี้ไม่ได้ฉายแววขี้เล่นเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับลุ่มลึกและจริงจังจนน่ากลัว "ปล่อยนะ..." รตากระซิบเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังทะลุซี่โครง "คุณจะทำอะไร..." "ต๋า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบa ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กรณ์จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า "ที่ผมยอมส่งต้นฉบับให้เร็ว ไม่ใช่เพราะกลัวคุณด่าหรอกนะ..." รตาแทบหยุดหายใจ สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็ว "แล้ว... เพราะอะไรล่ะคะ..." เธอถามเสียงแผ่วเบาราวกับคนหมดแรงจะสู้ กรณ์ยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "เพราะผมอยากมีข้ออ้าง... ได้เจอหน้าคุณต่างหากล่ะครับ" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ในสมาร์ทโฟนของกรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน รตาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างลืมตัว และข้อความแจ้งเตือนนั้นก็ทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มันเป็นข้อความแชตจากบัญชีสำรองของตัวเขาเอง... ที่ส่งเข้ามาหาบัญชีหลักของเธอในกลุ่มไลน์กองบรรณาธิการ *[กรณ์]: พรุ่งนี้ไปกินชาบูกับผมนะ บ.ก.ต๋าคนสวย (ถ้าปฏิเสธจะดองงานต่ออีกเดือนจริงๆ ด้วย)* รตาหันขวับกลับมามองหน้าจอมารหัวขนที่ยังคงส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เธออย่างผู้ชนะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" นะคะ