เมื่อแมวป่วนกวนใจ

"คุณกรณ์! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! ถ้าคีย์บอร์ดพังขึ้นมา ฉันจะหักค่าต้นฉบับคุณจริงๆ ด้วย!" เสียงตะโกนของรตาดังลั่นห้องทำงานขนาดกะทัดรัดของนักเขียนหนุ่ม แต่ดูเหมือนเจ้าตัวต้นเหตุที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด 'เจ้าถ้วยฟู' แมวพันธุ์สกอตติชโฟลด์สีเทาหม่นตัวป้อม กำลังใช้เท้าหน้าเขี่ยคีย์บอร์ดของกรณ์อย่างเมามัน จนตัวอักษรบนหน้าจอแมคบุ๊กกระโดดไปมาเหมือนคนเมาคลื่น "เฮ้ๆ ใจเย็นก่อนสิคุณบรรณาธิการ ถ้วยฟูเขาแค่กำลัง 'ช่วย' แก้พล็อตให้ผมอยู่ต่างหาก" กรณ์ที่นั่งพิงเก้าอี้กอดอกมองภาพความโกลาหลด้วยสายตาเอ็นดู แทนที่จะรีบเข้าไปห้าม กลับกลายเป็นว่าเขานั่งดูรตาที่กำลังพยายามตะครุบตัวเจ้าแมวอ้วนด้วยความทุลักทุเล "ช่วยแก้พล็อตหรือพยายามทำลายหลักฐานคะ? ดูสิ! ต้นฉบับที่ฉันเพิ่งตรวจไปเมื่อครู่ กลายเป็นคำว่า 'เมี๊ยวๆๆๆๆ' เต็มหน้ากระดาษไปหมดแล้ว!" รตาหน้าแดงก่ำ หอบหายใจแฮ่กๆ มือหนึ่งคว้าตัวเจ้าถ้วยฟูที่พยายามจะตะปบหน้าจอเอาไว้ได้สำเร็จ แต่เจ้าแมวแสบดันถีบขาหลังใส่ถ้วยกาแฟข้างๆ จนน้ำสีเข้มกระฉูดลงบนกองกระดาษโน้ตที่จดไว้เป็นปึก "อุ๊ย..." กรณ์ร้องเสียงหลง รีบผุดลุกขึ้นมาช่วย แต่จังหวะที่เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรตานั้น ดันกลายเป็นว่าทั้งคู่เซถลาไปชนกับชั้นวางหนังสือข้างผนัง จนตัวของรตาถูกกักขังอยู่ในวงแขนของนักเขียนหนุ่มโดยอัตโนมัติ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ จากตัวกรณ์ลอยมาแตะจมูก รตาตัวแข็งทื่อ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวเหมือนกลองชุดเสียอย่างนั้น ยิ่งเงยหน้าขึ้นไปสบกับดวงตาคมกริบที่ดูเจ้าเล่ห์แต่แฝงความอ่อนโยนคู่นั้น ความมั่นใจที่เคยมีก็มลายหายไปสิ้น "ขอโทษทีครับ พอดีถ้วยฟูมันซนไปหน่อย" กรณ์ลดเสียงต่ำลง ทอดสายตามองคนในอ้อมแขนที่ดูเหมือนจะลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ "หรือว่า... คุณต๋าจะตกใจเรื่องอื่นมากกว่ากันนะ?" "ปล่อยเลยค่ะคุณกรณ์! คนฉวยโอกาส!" รตาดันอกเขาออก แต่แรงที่ใช้ดูเหมือนการลูบไล้เสียมากกว่า มือของเธอไปสัมผัสกับเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ตที่สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งใต้ความนุ่มนิ่มนั้น ยิ่งทำให้เธอหน้าร้อนฉ่าไปถึงใบหู "ก็คุณบอกเองว่าให้ผมส่งคำตอบ... นี่ผมก็กำลังพยายามหาจังหวะบอกอยู่ไง" กรณ์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน รตาใจหายวาบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในห้วงลึกของดวงตาสีเข้มคู่นี้จนถอนตัวไม่ขึ้น ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานจนแทบละลาย เจ้าถ้วยฟูที่เพิ่งร่วงลงจากตักก็เดินเตาะแตะมางับชายกระโปรงของรตาเบาๆ เหมือนจะเตือนสติ รตาได้จังหวะรีบผลักเขาออกทันที แม้ในใจจะอยากยืนอยู่อย่างนั้นอีกสักนาทีก็ตาม "ไม่ต้องมาหยอดเลยค่ะ! ไปล้างคราบกาแฟบนโต๊ะนั่นเดี๋ยวนี้เลย ถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่เห็นงานเขียนที่เรียบร้อยล่ะก็ อย่าหาว่าบก.โหดนะคะ!" รตาทำเป็นเดินหันหลังหนีไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบกาแฟที่พื้น พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าที่สั่นสะเทือนไปทั้งตัว เธอแอบเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของกรณ์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะอย่างว่าง่าย แววตาของนักเขียนหนุ่มที่ดูผ่อนคลายต่างจากตอนทำงานปกติ ทำให้รตาอดไม่ได้ที่จะเผลอยิ้มออกมา แต่วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมือถือของรตาก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ข้อความบนหน้าจอนั้นคือข้อความล่าสุดจากกรณ์ที่เพิ่งส่งเข้ามาในแชตส่วนตัวเมื่อสักครู่นี้... แต่ทว่า มันไม่ใช่ข้อความปกติ [กรณ์]: "ถ้าคุณยังไม่เลิกหนีหน้าผม ผมจะถือว่าการที่คุณให้ผมกอดเมื่อกี้ คือคำตอบว่าคุณ 'ยอม' ให้ผมจีบแล้วนะครับ..." รตาชะงักกึก มือถือในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เธอรีบหันขวับไปมองกรณ์ที่ยังคงก้มหน้าเช็ดโต๊ะอยู่ แต่เขากลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดเธอออกทะลุปรุโปร่ง ทว่า ก่อนที่รตาจะได้โต้ตอบอะไร เสียงกริ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่แสนอึดอัดนี้เสียก่อน กรณ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเขาไม่ได้นัดใครไว้ รตาเดินไปส่องช่องตาแมว แล้วใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดทันทีที่เห็นว่าใครยืนอยู่หน้าประตู "ต๋า... เปิดประตูให้พี่หน่อย พี่รู้ว่าเราอยู่ในนี้" เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยอย่างดีดังลอดผ่านประตูเข้ามา ทำให้รตาสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง นี่คือแฟนเก่าที่เข็ดขยาดที่สุดในชีวิตของเธอ และดูเหมือนการเผชิญหน้าครั้งนี้จะไม่ง่ายเหมือนกับที่เธอคิดไว้เลยแม้แต่น้อย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความวุ่นวายของยัยบรรณาธิการกับนักเขียนสายดองคนนี้นะคะ!