กาแฟแก้วนั้นเปลี่ยนบรรยากาศ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของรตากำลังสั่นระริกราวกับมันมีชีวิตจิตใจ และจริง ๆ แล้ว เจ้าของเครื่องต่างหากที่กำลังสั่นสะท้านไปด้วยความตกใจปนหมั่นไส้จนแทบอยากจะขว้างเจ้าสี่เหลี่ยมนี้ลงไปกระแทกกับพื้นพรมให้รู้แล้วรู้รอด “อ้าว... ไหนบอกว่าไม่มีรางวัลไงครับ บก. ต๋า... แล้วไอ้ข้อความสารภาพรักเมื่อกี้นี้ หมายความว่าผมได้สิทธิ์นั้นตั้งแต่ยังไม่เริ่มเขียนเลยใช่ไหมครับเนี่ย?” ให้ตายเถอะค่ะคุณผู้ชม! นี่มันคือมหันตภัยขั้นสุดยอดในรอบปีของการเป็นบรรณาธิการของเธอเลยนะ รตายกมือขึ้นกุมขมับทันที สมองอันชาญฉลาดที่เคยใช้แก้ต้นฉบับนิยายแฟนตาซีข้ามจักรวาลมานับร้อยเรื่อง กลับ "น็อตหลุด" ประมวลผลอะไรต่อไม่ออกในวินาทีนี้ ข้อความบ้า ๆ นั่นเธอดันพิมพ์ส่งไปเพราะความเผลอเรอล้วน ๆ หรือง่า... เรียกว่ามือลั่นด้วยความรีบจะพิมพ์ด่าเขาสลับหน้าจอดีล่ะคะ! รตาสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิงให้กลับเข้าร่าง นิ้วเรียวรีบกดเข้าแชตเพื่อจะพิมพ์ข้อความแก้ตัวยาวเป็นหางว่าว แต่ยังไม่ทันจะได้พิมพ์อะไร ไอคอนแสดงสถานะ *‘กำลังพิมพ์...’* ของคู่กรณีก็เด้งขึ้นมาดักหน้าเสียก่อน **กันต์เองค่ะ:** *อุ๊ย เขินจังครับ* **กันต์เองค่ะ:** *ถึงจะบอกว่ายกเลิกข้อความไม่ทัน แต่ผมแคปหน้าจอไว้เป็นหลักฐานเรียบร้อยแล้วนะครับ บก.ต๋าคนสวย* **รตา:** *(สติกเกอร์หมาโกรธควันออกหู)* *นายกันต์! เลิกเล่นมติปัญญาอ่อนแล้วส่งต้นฉบับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่งั้นฉันจะตัดงบโปรโมทหนังสือเล่มใหม่นายจริง ๆ ด้วย!* **กันต์เองค่ะ:** *ใจร้ายจังเลยครับ ขู่ผมตลอดเวลาแบบนี้ ระวังผมหมดไฟเขียนนิยายขึ้นมาจริง ๆ นะ* **รตา:** *หมดไฟก็เรื่องของนายสิคะ! หน้าที่นักเขียนคือส่งต้นฉบับ ไม่ใช่มานั่งกวนประสาท บก.!* **กันต์เองค่ะ:** *งั้น... ถ้าผมหมดไฟจริง ๆ บก. จะมีวิธีเยียวยายังไงล่ะครับ?* รตาเบะปากใส่หน้าจอจนหน้ายู่ ความหมั่นไส้พุ่งทะยานจนปรอทแทบแตก เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใด ๆ ทั้งสิ้น **รตา:** *วิธีเยียวยาของฉันคือการส่งกองทัพกองทนายไปฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายค่ะ สนใจรับบริการนี้ไหมคะ คุณนักเขียนเบสต์เซลเลอร์!* ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานของบรรณาธิการบริหารดังขึ้นขัดจังหวะ รตาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ใครกันนะมารบกวนเวลาเธอกำลังทำสงครามประสาทกับตาเด็กนี่อยู่ได้ เธอละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วเงยหน้าขึ้นมอง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทและสวมหมวกแก๊ปบังใบหน้าครึ่งหนึ่งกำลังยืนยันตัวตนอยู่หลังบานกระจกใสแจ๋ว เขากำลังยกแก้วกาแฟกระดาษสีน้ำตาลอ่อนขึ้นระดับสายตา พร้อมกับส่งยิ้มกวนประสาทที่ทะลุผ่านความมืดสลัวของโถงทางเดินเข้ามาได้ รตาอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองสั่งการว่าควรจะไล่เขาออกไปให้พ้นจากสำนักพิมพ์ตอนนี้ แต่ขาสองข้างกลับแข็งค้างราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเวทมนตร์ ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูห้องทำงานของเธอก็ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ "สวัสดีครับ บก. คนสวย พอดีผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอา 'ยาแก้ปวดหัว' มาส่งให้ถึงที่ครับ" กันต์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับนี่คือห้องนั่งเล่นบ้านตัวเอง เขากล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาถึงถิ่นเสือโดยไม่เกรงกลัวกฎระเบียบของสำนักพิมพ์เลยสักนิด รตาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเท้าสะเอวเพื่อเตรียมพร้อมเปิดฉากปะทะคารมเต็มรูปแบบ "นายกันต์! นายเข้ามาได้ยังไง รปภ.ปล่อยให้คนสติไม่สมประกอบเข้ามาในตึกได้ยังไงเนี่ย เดี๋ยวฉันจะโทรเรียก..." "ชูว์..." นิ้วชี้เรียวยาวของนักเขียนหนุ่มถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ในเชิงห้ามปราม ดวงตาคมกริบที่ซ่อนอยู่ใต้ปีกหมวกแก๊ปพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "อย่าเสียงดังไปสครับ บก. ต๋า เดี๋ยวพนักงานข้างนอกก็รู้หมดหรอกว่า บก. กำลังเขินที่ผมบุกมาหาถึงห้อง" "ใครเขินนายยะ! อย่ามามโนไปเองนะ!" รตาเสียงสูงปรี๊ด ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่จนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความพิรุธ "แล้วนี่นายเอาอะไรมา ลมอะไรหอบมาถึงนี่ ปกติเห็นนอนจำศีลอยู่แต่คอนโดไม่ใช่เหรอไง" กันต์ไม่ตอบคำถามในทันที เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธออย่างช้า ๆ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยแตะจมูก ท่ามกลางบรรยากาศห้องทำงานรก ๆ ที่เต็มไปด้วยกองกระดาษต้นฉบับและซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กลิ่นนี้กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวมันละมุนละไมขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ชายหนุ่มวางแก้วกาแฟกระดาษลงบนโต๊ะทำงานของเธออย่างเบามือ ข้าง ๆ แก้วมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ๆ แปะอยู่ด้วย ลายมือหวัด ๆ แต่สะอาดตาเขียนไว้ว่า — *‘มอคบานิลลาหวานน้อย สำหรับคนปากแข็งแต่ใจบาง’* รตาเหล่ตามองกระดาษแผ่นนั้นสลับกับใบหน้าของคนส่ง ร ีบคว้ากระดาษโน้ตแผ่นนั้นมาขยำเป็นก้อนกลมเตรียมจะปาใส่หน้าเขา แต่กันต์ไวรัสกว่า เขายื่นมือมารวบข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่กระดาษจะถูกปาออกไป สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาที่แตะโดนข้อมือ ทำให้หัวใจของรตากระตุกวูบอย่างแรง ประหนึ่งมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกที่เข้ามาแทนที่ "ปล่อยนะ..." เธอพึมพำเสียงเบาลงโดยอัตโนมัติ รู้สึกได้เลยว่าใบหน้าของตัวเองตอนนี้คงแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุกเสียอีก กันต์ยอมปล่อยมือออกแต่โดยดี เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ ดวงตาคู่นนั้นมองตรงเข้ามาในดวงตาของเธออย่างจริงจัง ไม่มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย จนรตาต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง "ผมไม่ได้ล้อเล่นนะเรื่องต้นฉบับ..." น้ำเสียงของกันต์เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนรตาต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ "ที่ผมดองต้นฉบับ ไม่ใช่เพราะผมขี้เกียจอย่างที่ บก. ชอบบ่นหรอกนะ" "อ้าว... แล้วถ้านายไม่ได้ขี้เกียจ แล้วทำไมมันถึงไม่ยอมคลอดสักทีล่ะคะ รู้ไหมว่าฉันโดนท่านประธานเรียกไปเฉ่งกี่รอบแล้วเรื่องเล่มใหม่ของนายเนี่ย" รตาโวยวายออกมาเบา ๆ น้ำเสียงเจือความน้อยใจนิด ๆ อย่างลืมตัว กันต์ถอนหายใจยาวออกมาเบา ๆ เขาลากเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเธอก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างถือวิสาสะ มือหนายกแก้วกาแฟของเธอขึ้นมาหมุนเล่นเบื้องหน้า "เพราะผมกำลังหา 'แรงบันดาลใจ' อยู่น่ะสิครับ" "แรงบันดาลใจอะไรของนาย นิยายรักโรแมนติกแฟนตาซี นายเขียนมาสามเรื่องติดกันจนขึ้นหิ้งเบสต์เซลเลอร์แล้วนะ ยังต้องหาแรงบันดาลใจอะไรอีก" "ก็เพราะว่าสามเรื่องที่ผ่านมา มันมาจากจินตนาการล้วน ๆ ไงล่ะครับ..." กันต์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจาง ๆ "แต่เรื่องนี้... ผมอยากให้มันมาจาก 'เรื่องจริง' ของใครบางคน" รตาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในหู คำพูดกำกวมของเขา ประประกอบกับแววตาคู่คมที่มองมาอย่างไร้ซึ่งความขี้เล่น มันทำให้รตารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับร้อยตัวกำลังบินวนอยู่ในท้อง "คะ... ใครบางคนอะไรของนาย อย่ามาพูดจาชวนเลี่ยนแถวนี้เลยนะ ขนลุกหมดแล้ว" เธอแกล้งทำเป็นยกมือลูบแขนตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าขั้นสุด "ลองชิมดูก่อนสครับ กาแฟแก้วนั้นน่ะ" กันต์พยักเพยิดไปที่แก้วกระดาษบนโต๊ะ "ผมสั่งพิเศษให้ร้านประจำชงให้โดยเฉพาะ หวานน้อยแต่เข้มข้น... เหมือนใครบางคนที่กำลังนั่งทำหน้าบึ้งอยู่ตรงนี้แหละ" รตาค้อนให้วงใหญ่หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ แต่สุดท้ายมือเรียวก็ยอมเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ส่งผ่านเข้ามาถึงฝ่ามือ เธอก้มลงสูดดมกลิ่นหอมหวานละมุนของวานิลลาที่ผสมผสานเข้ากันได้ดีกับความเข้มข้นของกาแฟคั่ว เธอยกแก้วขึ้นจิบช้า ๆ รสชาติกลมกล่อม ละมุนละไม ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไปอย่างที่กังวล ความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์ต้นฉบับกองโตตลอดทั้งวันราวกับถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้นด้วยกาแฟแก้วนี้ "เป็นไงครับ? พอจะเยียวยาความหงุดหงิดของ บก. ลงได้บ้างไหม" กันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่นระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างชัดเจน รตาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำชมสักคำสองคำเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม แต่ทว่า... จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงแชตจากไลน์ส่วนตัวของเขา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากระบบหลังบ้านของสำนักพิมพ์... ระบบที่แจ้งเตือนสถานะการส่งต้นฉบับของนักเขียน รตาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมา ชื่อเรื่องนิยายเรื่องใหม่ของกันต์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ พร้อมกับสถานะที่ถูกเปลี่ยนจาก *‘กำลังเขียน’* เป็น *‘ส่งต้นฉบับแล้ว’* เธอนิ่งอึ้ง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบคว้ามือถือขึ้นมาเปิดดูทันที และสิ่งแรกที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอตอนต้นฉบับบทแรก ก็คือชื่อตอนที่ทำให้เธอต้องสำลักกาแฟแทบพุ่งออกมา **ชื่อตอน:** *“วันที่บรรณาธิการปากแข็งเผลอยิ้มให้กาแฟแก้วแรก”* รตาสำลักพรืดใหญ่ออกมาจนต้องรีบคว้าทิชชูมาเช็ดปากแทบไม่ทัน ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอเงยหน้าขึ้นขวับเพื่อจะเอาเรื่องคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้า แต่ทว่า... ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ร่างสูงของกันต์กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่น ๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม "อ่านบทแรกจบแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาหัวใจรตากระตุกวูบอย่างไร้การควบคุม "...อย่าลืมส่งข้อความสารภาพรักกลับมาหาผมด้วยนะครับ บก.ต๋า... เพราะผมรอคำตอบนั้นอยู่จริง ๆ นะครับ" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินครั้งนี้นะคะ!