เงาปริศนาใต้หอสมุดโบราณ

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่หมักหมมมานับร้อยปีคละคลุ้งอยู่ในความเงียบงันของหอสมุดชั้นใต้ดิน—เขตหวงห้ามที่นักเรียนสามัญชนไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามอง ยกเว้นเสียแต่ว่าคุณจะชื่อ 'รุกะ' และเพิ่งสร้างความปั่นป่วนด้วยการระเบิดห้องปรุงยาจนเกือบละลายพื้นหินอ่อนทั้งแถบเป็นจุล นิ้วเรียวยาวที่เปื้อนคราบหมึกสีนิลกำลังไล้ไปตามแนวสันหนังสือหนังอสูรเวทมนตร์อย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววครุ่นคิดระคนเบื่อหน่าย เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่สะท้อนก้องมาจากบันไดหินวนไม่ได้ทำให้รุกะสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "การถูกกักบริเวณด้วยการจัดเรียงตำราประวัติศาสตร์คาถาต้องห้าม... ดูเหมือนจะเป็นงานอดิเรกที่โปรดปรานของเธอสินะ รุกะ" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืด เอลเลียต้าวเท้าก้าวเข้ามาในแสงคบเพลิง ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมศาสตราจารย์สีดำสนิทดูราวกับกลืนหายไปกับบรรยากาศอันวังเวง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นกวาดมองกองหนังสือที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวในน้ำเสียง มีเพียงความระแวดระวังลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ รุกะหัวנסแผ่วในลำคอ ดวงตาคู่สวยหันกลับมาสบกับผู้เป็นอาจารย์อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น ศาสตราจารย์จะยอมลงมาเดินตรวจชั้นใต้ดินที่อับชื้นนี่ด้วยตัวเองเหรอคะ? หรือว่า... กลัวว่าผมจะบังเอิญเจออะไรเข้าสอดคล้องกับรายงานการสืบสวนคดีเมื่อสามปีก่อนพอดี?" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที อุณหภูมิในห้องโถงกว้างลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เอลเลียตหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีเวทมนตร์ระดับสูงที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโดยไม่รู้ตัวกดทับจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง แต่รุกะกลับยืนหยัดเผชิญหน้า รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้ายังคงอยู่ ทว่าเหงื่อกาฬเม็ดเล็กๆ ที่ผุดขึ้นขมับกลับฟ้องชัดว่าเด็กหนุ่มกำลังฝืนทนต่อแรงกดดันมหาศาลเพียงใด "เธอล้ำเส้นเกินไปแล้ว รุกะ" เอลเลียตเอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงก้าวประชิดเข้ามาจนแทบชิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ "โลกเวทมนตร์ไม่ได้สวยงามและมีเหตุผลอย่างที่ตำราเรียนสอน เด็กฉลาดอย่างเธอควรจะรู้ว่าการขุดคุ้ยอดีตที่ถูกฝังกลบด้วยอำนาจของสภาเวทมนตร์ มันให้ผลลัพธ์ได้แค่อย่างเดียว... คือความตาย" "ความตายเหรอคะ?" รุกะทวนคำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่าตกใจ ดวงตาที่เคยพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและร่องรอยของเปลวเพลิงแห่งความแค้น "แล้วความตายของพี่ชายผมล่ะคะ? ใครเป็นคนรับผิดชอบ? เขาก็ตายในห้องใต้ดินแบบนี้... ด้วยคาถาที่ถูกลบออกจากสารบบเวทมนตร์เหมือนกันเปี๊ยบ!" พูดจบ รุกะก็ใช้ด้ามปากกาเวทมนตร์เคาะลงไปที่ร่องหินใต้ชั้นหนังสือเก่าแก่คร่ำครึ แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นอักษรโบราณที่ถูกลบเลือนด้วยคาถาพรางตาขั้นสูง รอยจารึกนั้นบิดเบี้ยวและคุ้นตาอย่างประหลาด—มันคือสัญลักษณ์รูปงูกลืนหางที่ล้อมรอบด้วยวงแหวนธาตุทั้งสี่ ซึ่งเป็นลายมือและรูปแบบคาถาเดียวกับที่ปรากฏในบันทึกหน้าสุดท้ายของพี่ชายก่อนที่เขาจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เอลเลียตชะงักงัน ดวงตาสีรัตติกาลเบิกกว้างขึ้นชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นร่องรอยนั้นชัดเจน ความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียนมาตลอดพังทลายลงในชั่วพริบตา ร่างสูงรีบเอื้อมมือหมายจะคว้าแขนของรุกะเพื่อดึงให้ออกห่างจากจุดนั้น "ถอยออกมาเดี๋ยวนี้ รุกะ! มันไม่ใช่เรื่อง—" *ครืนนนนน!* เสียงคำรามต่ำดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากพื้นเบื้องล่าง ราวกับมีสัตว์ประหลาดมหึมาตื่นขึ้นจากการหลับใหล อักษรโบราณที่รุกะเพิ่งค้นพบเปล่งแสงสีแดงฉานสว่างจ้าจนแสบตา กลิ่นอายความชั่วร้ายแผ่พุ่งทะลักขึ้นมาจากรอยแยกของแผ่นหิน ลมพายุหมุนขนาดย่อมพัดกระหน่ำหนังสือเวทมนตร์นับพันเล่มปลิวว่อนไปในอากาศอย่างไร้ทิศทาง รุกะถูกแรงกระแทกซัดจนเซถอยหลัง แต่ก่อนที่ร่างเพรียวจะล้มกระแทกพื้น เอลเลียตก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด ร่างของศาสตราจารย์หนุ่มโอบประคองเด็กหนุ่มไว้แน่น ไอเวทมนตร์สีทองอร่ามถูกปลดปล่อยออกมาเพื่อสร้างบาตรคุ้ม ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงคำรามกึกก้องนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าโบราณที่ควรจะถูกผนึกตายสนิทที่ปลายสุดของทางเดินมืด กลับค่อยๆ ส่งเสียงเสียดสีกันดังลั่น และเลื่อนเปิดออกช้าๆ เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังประตูบานนั้น ร่างนั้นสวมชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซีกถูกซ่อนไว้ภายใต้ความมืด แต่สิ่งทําให้เอลเลียตและรุกะต้องหยุดหายใจ คือสัญลักษณ์ 'งูกลืนหาง' ที่สลักอยู่บนหลังมือของบุคคลปริศนา... มันกำลังเปล่งแสงสีโลหิต พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของทั้งคู่ *“ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนสุดท้าย... เจ้าหนูผู้โหยหาความจริง”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับ "แอสทริดธาตุมนต์" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ