ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและละอองมานาเข้มข้นที่อบอวลอยู่ในความมืดมิดของหอสมุดส่วนลึก ทำให้ปลายนิ้วของรุกะเย็นเฉียบลงเล็กน้อย แต่ใบหน้าของเด็กหนุ่มปีสองผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกวนประสาทกลับยังคงประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ "คิดไม่ถึงเลยนะคะว่า เด็กเรียนหัวกะทิที่อาจารย์ทุกคนต่างพากันเอือมระอา จะมีความสามารถในการหลบเลี่ยงค่ายกลระดับเจ็ดได้แนบเนียนขนาดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นหนังสือโบราณที่สูงตระหง่าน รุกะสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยโดยไม่แสดงอาการลนลาน ดวงตาคู่คมรีบหันขวับไปมองต้นเสียง ท่ามกลางความสลัวของคบเพลิงเวทมนตร์ ร่างสูงโปรดในชุดคลุมสีเข้มของศาสตราจารย์เอลเลียตกำลังก้าวออกมาอย่างช้าๆ แววตานิ่งสนิทคู่นั้นมองตรงมาที่เขา ราวกับกำลังมองดูแมวขโมยตัวน้อยที่ติดกับดักด้วยความเอ็นดูระคนเย้ยหยัน รุกะหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ ก่อนจะยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ "แหม ศาสตราจารย์เอลเลียตนี่ก็... หูไวตาไวสมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคาถาอาคมโบราณจริงๆ นะคะ พอดีฉันแค่เดินหลงทางมาหาหนังสืออ่านก่อนนอนเท่านั้นเองค่ะ บรรยากาศโซนนี้มันน่านอนดีออก" เอลเลียตไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ชายหนุ่มหยุดยืนห่างจากรุกะเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวที่เจือจางด้วยกลิ่นอายของคาถาโบราณและชาสมุนไพรลอยแตะจมูก รุกะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย ศาสตราจารย์หนุ่มไม่ได้ใช้เวทมนตร์ข่มขู่ แต่มันคือออร่าของความกดดันจากคนที่เหนือกว่าในทุกๆ ด้านอย่างแท้จริง "หลงทาง? เดินลึกเข้ามาถึงเขตต้องห้ามชั้นในสุด ที่มีรอยผนึกของอดีตอาจารย์ใหญ่อย่างนั้นหรือ รุกะ..." เอลเลียตเอ่ยชื่อเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่กลับสร้างความหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "เธอคงไม่ได้กำลังตามหา 'บันทึกการทดลองสูญหาย' เกี่ยวกับการคืนชีพธาตุที่สูญหายหรอกใช่ไหม" รุกะชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าเลือนหายไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความระแวงฉายชัดขึ้นมาในแววตา ปมในใจเรื่องการตายลึกลับของพี่ชายที่ถูกเก็บงำไว้เป็นความลับถูกสะกิดโดยตรงจากคำพูดของอาจารย์หนุ่มผู้นี้ เอลเลียตล่วงรู้ความจริงมากแค่ไหนกันแน่? "ศาสตราจารย์กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เหรอคะ ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย" รุกะเลือกที่จะตีหน้ามึน กลบเกลื่อนความตื่นตระหนกด้วยท่าทีทะเล้นตามเคย "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสือหรอกค่ะ" เอลเลียตถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของศาสตราจารย์หนุ่มไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยในแบบที่หาดูได้ยาก "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะจับเธอลองโทษทัณฑ์ หรือส่งตัวให้สภาวินัยของโรงเรียนหรอกนะ" รุกะขมวดคิ้วแน่นด้วยความฉงน "แล้วศาสตราจารย์ต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ? หรือว่า... จะจับฉันมาขัดห้องสมุดเป็นเวลาสามปีจริงๆ" "ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น" เอลเลียตยื่นมือเรียวยาวออกไปข้างหน้า ฝ่ามือแบออกเบื้องหน้ารุกะ ราวกับกำลังรอให้เด็กหนุ่มตัดสินใจวางเดิมพัน "มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวให้ฉัน... ช่วยฉันไขปริศนาคดีการหายตัวไปของนักเวทโบราณ และร่องรอยธาตุที่ถูกปิดตายในหอสมุดแห่งนี้ แลกกับการที่ฉันจะช่วยเธอไขความจริงเกี่ยวกับการตายของพี่ชายเธอ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางกองหนังสือโบราณ รุกะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ข้อมูลเรื่องพี่ชายของเขาเป็นความลับสุดยอดที่แม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดก็ยังไม่รู้ แล้วเหตุใดเอลเลียตถึงล่วงรู้มันได้? นี่คือหลุมพรางเพื่อล่อให้ตาย หรือคือโอกาสเดียวที่เขาจะได้เข้าใกล้ความจริงกันแน่? รุกะจ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความลึกลับของเอลเลียต สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเสี่ยงที่สูงลิ่ว "น่าสนใจมากค่ะ..." รุกะผุดยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง พร้อมกับยื่นมือออกไปสัมผัสปลายนิ้วของเอลเลียตเป็นการตกลง "แต่ถ้าหากความจริงที่ฉันได้รู้ มันไม่ใช่สิ่งที่ศาสตราจารย์สัญญาเอาไว้... ฉันนี่แหละที่จะเผาหอสมุดส่วนลึกนี้ให้เป็นจุลด้วยมือของฉันเอง" เอลเลียตยิ้มรับคำขู่ที่แสนจะท้าทายนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนที่แสงสีฟ้าครามลึกลับจะสว่างวาบขึ้นรอบตัวทั้งสองคนจากพื้นหินโบราณ ระบบพันธสัญญาเวทมนตร์ระดับสูงเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติเพื่อผูกมัดข้อตกลงนี้เข้ากับวิญญาณของพวกเขา ทว่า... ในวินาทีที่วงแหวนเวทมนตร์สีฟ้ากำลังจะสมบูรณ์ เสียงกริ่งเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของสถาบันเวทมนตร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกตึกเรียน พร้อมกับรอยแตกสีดำมืดมิดที่ฉีกกระชากมิติอากาศตรงหน้าพวกเขาออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่จ้องมองทะลุมิติออกมาจากความว่างเปล่า! ขอขอบขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับ "แอสทริดธาตุมนต์" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ