แผนเอาคืนแบบแสบๆ

“ถ้าคิดว่าจะใช้ลูกไม้ตื้นๆ มาซื้อคะแนนจากคณะกรรมการ ฉันเกรงว่าคุณรินรดาคงต้องผิดหวังแล้วล่ะค่ะ เพราะที่นี่คือห้องประชุมหลัก ไม่ใช่เวทีประกวดแฟชั่นโชว์เกรดบี” เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไว้ด้วยความเยียบเย็นดังขึ้น ท่าางกลางความเงียบกริบของห้องประชุมใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยบอร์ดบริหารและผู้ทรงคุณวุฒิ รินรดาแทบจะกัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงเสียดสีของฟันกราม ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยตวัดมอง ‘พิมพ์มาดา’ ภัณฑารักษ์สาวสุดเนี้ยบที่กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มมุมปากกลับมาอย่างเหนือกว่า หล่อนสวมสูทสีเทาเข้มเข้ารูปที่ตัดเย็บอย่างปราณีต เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงอย่างไร้ที่ติ รัศมีของความหยิ่งทะนงแผ่ซ่านออกมาจนน่าหมั่นไส้... และใช่ ผู้หญิงคนนี้แหละคือคนที่ก้าวเข้ามาหยุดโลกทั้งใบของเธอเมื่อวินาทีที่แล้วด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยนั่น รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือความเย็นชาของพิมพ์มาดาโชยปะทะนาสิกเบาๆ ยิ่งทำให้เลือดในกายสูบฉีดแรงขึ้น ความโกรธขอดเป็นเกลียวอยู่ในอก แต่บนใบหน้าของดีไซเนอร์สาวกลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มพราวระยับที่เย้ายวนและอันตรายไม่แพ้กัน “เกรดบีหรือเปล่าไม่รู้ค่ะคุณพิมพ์มาดา แต่เท่าที่จำได้ โปรเจกต์จัดแสดงนิทรรศการครั้งก่อนของคุณเกือบจะโดนเทกลางอากาศ ถ้าไม่ได้สเกตช์ดีไซน์โครงสร้างบูธของฉันเข้าไปช่วยกู้หน้าไว้ป่านนี้คุณคงเอาหน้าไปซ่อนไว้ใต้พรมอาร์ต gallery นานแล้วมั้งคะ” รินรดาตอกกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ทุกสายตาในห้องประชุมหันขวับมามองคู่กัดคนดังทันที บอร์ดบริหารหลายคนแอบลอบกลืนน้ำลายกับบรรยากาศมาคุที่คุกรุ่นราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตอยู่ระหว่างคนทั้งสอง พิมพ์มาดาหุบยิ้มทันที ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องเขม็งมาที่รินรดา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “นั่นมันเป็นเพราะความผิดพลาดทางเทคนิคของทีมคุณต่างหาก อย่าเอาความสะเพร่ามาเคลมว่าเป็นความดีความชอบเลยค่ะ” พิมพ์มาดากดเสียงต่ำลอดไรฟัน รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่เริ่มควบคุมได้ยาก “อุ๊ย ร้อนตัวจังนะคะ” รินรดาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นทาบอกด้วยจริตจะก้านที่ชวนให้คนมองอยากจะเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียว “ฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อใครเลยนะเนี่ย เอาล่ะค่ะ ในเมื่อบอร์ดบริหารทุกท่านนั่งพร้อมกันตรงนี้แล้ว ฉันขออนุญาตเริ่มนำเสนอโปรเจกต์ ‘The Illusion of Heritage’ ที่จะผสานความโมเดิร์นเข้ากับโบราณวัตถุชิ้นเอกของพิพิธภัณฑ์เราในรูปแบบที่รับรองว่า... ใครเห็นก็ต้องตาค้างค่ะ” สไลด์พรีเซนเทชันบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ถูกฉายขึ้น ภาพร่าง 3D ของห้องจัดแสดงนิทรรศการที่รินรดาทุ่มเทอดหลับอดนอนทำมาตลอดสามคืนปรากฏสู่สายตา ร่างระหงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับสูทสีขาวสะอาดตาให้เข้าที่ ก่อนจะเริ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ท่วงท่าการพรีเซนต์ของเธอนั้นทรงพลัง ดึงดูดสายตา และเปี่ยมไปด้วยแพสชันจนแม้แต่กรรมการสายอนุรักษ์นิยมยังต้องพยักหน้ารับอย่างทึ่งๆ แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่พยายามหาจุดบกพร่อง... พิมพ์มาดากวาดสายตาคมกริบไล่ตามตัวเลข งบประมาณ และคอนเซปต์บนจออย่างละเอียดถี่ถ้วน สมกับที่เป็นภัณฑารักษ์ผู้เจ้าระเบียบและขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวในวงการ “ไอเดียเรื่องแสงไฟเล่นระดับนั่นดูหวือหวาเกินไปนะคะคุณรินรดา” พิมพ์มาดาเอ่ยแทรกขึ้นกลางคัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือน “คุณกำลังลืมไปหรือเปล่าว่าโบราณวัตถุบางชิ้นในยุคอยุธยาอ่อนไหวต่อความร้อนและแสงสว่าง ถ้าเกิดความเสียหายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ... คุณเหรอ? หรือบริษัทดีไซน์โนเนมของคุณ” คำว่า ‘โนเนม’ กระแทกใจรินรดาเข้าอย่างจัง ปมในอดีตที่เคยถูกสบประมาทผลงานผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่วินาทีนี้ไม่มีที่ให้ความอ่อนแอได้แสดงตัว รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่คมหันขวับกลับไปประสานสายตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะคุณพิมพ์มาดา แต่ฉันศึกษาข้อมูลเชิงลึกมาดีกว่าที่คุณคิด หลอดไฟที่เราเลือกใช้เป็นเทคโนโลยีนาโน LED ชนิดพิเศษจากเยอรมัน ปล่อยรังสีความร้อนเป็นศูนย์และกรองรังสียูวีได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ... อ้อ หรือว่าที่คุณท้วงขึ้นมาเนี่ย เป็นเพราะคุณกลัวว่างานของฉันมันจะเด่นเกินหน้าเกินตา ‘นิทรรศการอนุรักษ์โบราณวัตถุเต่าล้านปี’ ของคุณจนหมดความน่าสนใจกันแน่คะ?” เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะประชุม บอร์ดบริหารบางท่านถึงกับอมยิ้มกับความปากกล้าของดีไซเนอร์สาว พิมพ์มาดาหน้าตึงขึ้นมาทันที ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิดที่ถูกจี้ใจดำ ผู้หญิงคนนี้ช่างยโสและอวดดีเสียจริง รั้นจนน่าจับมาตีให้เข็ด! “ดิฉันไม่ได้กลัวค่ะ แต่ดิฉันทำหน้าที่ปกป้องผลประโยชน์ของพิพิธภัณฑ์—” “พอแค่นี้ก่อนครับคุณพิมพ์มาดา คุณรินรดา” ประธานกรรมการบริหารยกมือขึ้นปรามด้วยรอยยิ้มใจดี ก่อนจะกวาดสายตามองคนทั้งคู่ “ผมได้ฟังข้อมูลทั้งหมดแล้ว และต้องบอกว่า... การปะทะกันของความเก่าและใหม่ในโปรเจกต์นี้มันช่างลงตัวเหลือเกิน ทางบอร์ดบริหารลงมติเป็นเอกฉันท์... อนุมัติโปรเจกต์ ‘The Illusion of Heritage’ ครับ!” สิ้นเสียงประกาศ รินรดาแทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เธอยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ หันไปสบตากับพิมพ์มาดาที่นั่งนิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาสองคู่จ้องกันนิ่งราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากรอยต่อของอากาศ การประชุมสิ้นสุดลง บอร์ดทยอยเดินออกจากห้องจนหมด เหลือเพียงแค่รินรดาที่กำลังเก็บแท็บเล็ตใส่กระเป๋าด้วยความอารมณ์ดี ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขาเดินออกจากห้อง ร่างสูงโปรดของพิมพ์มาดากลับลุกขึ้นยืนขวางทางประตูเอาไว้ รัศมีคุกคามแผ่ซ่านออกมาจนรินรดาต้องชะงัก “เก่งมากนี่คะ ที่เอาชนะฉันได้ในรอบนี้” พิมพ์มาดาก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องประชุมที่เย็นเฉียบ กลิ่นกุหลาบผสมความเย็นชาลอยวนอยู่ใกล้จมูกจนน่าใจหาย “ก็แค่ใช้ฝีมือและความจริงพิสูจน์ค่ะ ไม่ได้เล่นตุกติกเหมือนใครบางคน” รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอตอนนี้จะเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน พิมพ์มาดาไม่ตอบ เธอยื่นมือเรียวยาวไปทาบลงบนผนังด้านข้างของรินรดา กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลาง ดวงตาส้มประกายดุดันแต่แฝงความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งจนรินรดาใจกระตุกวูบ “อย่าเพิ่งใจร้อนได้ใจไปค่ะคุณรินรดา...” พิมพ์มาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนขนลุกซู่ “เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และฉันนี่แหละ... จะเป็นคนทำให้คุณรู้ว่าการพ่ายแพ้อย่างราบคาบมันรู้สึกยังไง” พูดจบ พิมพ์มาดาก็ผละออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ประตูห้องประชุมเปิดผางออกอีกครั้ง... และบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ ก็ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึกทันที! -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของยัยตัวแสบกับคุณภัณฑารักษ์จอมเนี๊ยบนะคะ! ❤️