กับดักของหัวใจ

แฟ้มเอกสารสีดำในมือของ ‘คุณกุล ’ ผู้บริหารฝ่ายวางแผนกลยุทธ์ถูกวางลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังทึบ ทว่าเสียงนั้นกลับเบากว่าเสียงหัวใจของรินรดาที่กำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลักออกมานอกอก ดีไซเนอร์สาวพยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ ร่างเพรียวบางขยับถอยหลังห่างจากพิมพ์มาดาที่ยังคงยืนนิ่งสนิท สีหน้าของภัณฑารักษ์สาวคนนั้นไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเหตุการณ์ประชิดตัวเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอไม่ได้ใส่ใจ “เอกสารสรุปงบประมาณสำหรับโปรเจกต์ ‘The Heritage’ รอบสุดท้ายค่ะคุณพิมพ์มาดา ดิฉันตรวจสอบตัวเลขกับทางบัญชีเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรน่ากังวล” เสียงหวานเรียบของกุลธิดาดึงสติของรินรดาให้กลับมาสู่โลกความเป็นจริง “ขอบคุณค่ะคุณกุล วางไว้ตรงนั้นได้เลยค่ะ” พิมพ์มาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ดวงตาสีนิลคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรง Cat-eye เปร่งประกายความราบเรียบราวกับผิวน้ำนิ่งสนิท ทว่ารินรดารู้ดี... ผู้หญิงคนนี้กำลังซ่อนรอยยิ้มเยาะหยันไว้ภายใต้มา Crystalline นั้นอย่างแนบเนียน รินรดากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกอึดอัดพุ่งพล่านขึ้นมาในอก เธอเกลียดความพ่ายแพ้ และเกลียดที่สุดคือการเสียฟอร์มต่อหน้าพิมพ์มาดา คู่ปรับตัวฉกาจที่มักจะทำให้เธอหลุดจาก องศาความสุข กลายเป็นยัยตัวร้ายขี้เหวี่ยงทุกทีที่เข้าใกล้ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นรินขอตัวก่อนนะคะ พอดีมีแบบที่ต้องรีบไปแก้ให้ทันส่งบ่ายนี้” รินรดาเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงห้วนสั้น ดวงตากลมโตตวัดมองพิมพ์มาดาเป็นเชิงท้าทายครั้งสุดท้าย ก่อนจะคว้ากระเป๋าหนังบนเก้าอี้แล้วหมุนตัวเดินจ้ำอ้าwออกจากห้องประชุมทันที โดยไม่รอคำอนุมัติใดๆ จากใครทั้งสิ้น สนามประลองความเร็วในร่มของศูนย์นิทรรศการแห่งชาติช่วงบ่ายถูกจับจองด้วยบรรยากาศตึงเครียด รถโกkart คันจิ๋วสีดำด้านจอดสนิทอยู่ข้างสนาม รินรดาในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิทและกางเกงยีนส์เข้ารูปกำลังยืนกอดอกมองสนามแข่งด้วยใบหน้าบึ้งตึง การระบายอารมณ์ด้วยความเร็วคือทางออกเดียวที่เธอเลือกในเวลานี้ เพื่อขับไล่ภาพสัมผัสอุ่นร้อนและกลิ่นกายหอมละมุนของพิมพ์มาดาออกจากหัวสมอง “คิดว่าเก่งนักหรือไง ยัยภัณฑารักษ์น้ำแข็ง!” รินรดาพึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด มือเรียวสวมหมวกกันน็อคเต็มใบลงบนศีรษะอย่างแรง ก่อนจะก้าวขึ้นคร่อมรถโกkart แล้วเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปในสนามทันที เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องไปทั่วบริเวณ รินรดาสาดโค้งด้วยความเร็วสูงอย่างไร้ความกลัว อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งพล่าน ลมที่ปะทะใบหน้าช่วยให้สมองที่ร้อนรุ่มเย็นลงได้บ้าง ทุกครั้งที่เธอหักพวงมาลัยผ่านโค้งหักศอก มันคือการจำลองความรู้สึกที่อยากจะเอาชนะพิมพ์มาดาให้ราบคาบ ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะตีวงโค้งสุดท้ายก่อนเข้าทางตรง เสียงเครื่องยนต์อีกคันก็คำรามแทรกขึ้นมาอย่างกระชั้นชิด รถโกkart สีขาวมุกพุ่งเข้ามาประกบด้านข้างอย่างรวดเร็วจนรินรดาต้องหักหลบกะทันหัน เอี๊ยด! เสียงล้อบด 1010 กับพื้นสนามดังสนั่น รินรดากระชากพวงมาลัยหยุดรถด้วยความหัวเสีย เธอถอดหมวกกันน็อคออกสะบัดเส้นผมยาวสลวยที่ชื้นเหงื่อด้วยความโมโห ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ผู้รุกรานที่จอดรถขวางทางอยู่ “นี่คุณ! ขับรถประสาอะไร อยากตายหรือไงฮะ!” รินรดาตะโกนลั่นผ่านเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ เงียบลง ร่างเพรียวระหงของคนที่อยู่ในชุดขับรถสีขาวก้าวลงจากรถช้าๆ พิมพ์มาดาถอดหมวกกันน็อคออก เผยให้เห็นเรือန်ผมสีเข้มที่ลู่แนบไปกับกรอบหน้าขาวเนียน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผมยิ่งทำให้เธอดูลึกล้ำและเซ็กซี่อย่างไม่น่าเชื่อ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่รินรดามองว่ามันช่างน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก “ขับรถไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ ระวังจะคว่ำเอาได้ง่ายๆ นะคะคุณดีไซเนอร์” พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ที่ทำให้รินรดาเลือดขึ้นหน้า “ฉันจะคว่ำหรือจะชนอะไร มันก็เรื่องของฉัน! คุณมีสิทธิ์อะไรมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ หรืองานในพิพิธภัณฑ์มันว่างมากจนต้องมาหาเรื่องคนอื่นรึไง” รินรดาปีนลงจากรถ ก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทันที ความสูงของส้นรองเท้าบวกกับความโกรธทำให้เธอยิ่งดูดุดัน พิมพ์มาดาไม่ถอยหนี เธอกลับก้าวเข้าไปหาอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสีนิลมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังลุกเป็นไฟ ความใกล้ชิดนี้ทำให้กลิ่นหอมสะอาดประจำตัวของพิมพ์มาดาโชยปะทะจมูกรินรดาอีกครั้ง... และมันรุนแรงกว่าเดิม “เปล่าหรอกค่ะ ฉันแค่ผ่านมาตรวจความเรียบร้อยของสถานที่... และบังเอิญเห็นเด็กดื้อคนหนึ่งกำลังระบายอารมณ์กับสนามแข่ง เลยแวะมาเตือนสติ” พิมพ์มาดาตอบเสียงแผ่วเบา ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังพอที่จะทำให้รินรดาชะงักไปชั่วขณะ “ใครเด็กดื้อ! พูดให้มันดีๆ นะพิมพ์มาดา!” รินรดาชี้หน้าคาดโทษ ปลายนิ้วเรียวแทบจะจิ้มลงบนอกเสื้อของอีกฝ่ายอยู่รอมรอม “เลิกทำตัวเป็นผู้ปกครองฉันสักทีเถอะ รินไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ!” “แต่ท่าทางเมื่อกี้... เหมือนเด็กกำลังงอแงอยากได้ของเล่นแล้วไม่ได้มากกว่านะคะ” พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่นานๆ ทีจะได้เห็นจากภัณฑารักษ์ผู้เคร่งขรึม รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกแล้ว ความใกล้ชิดในสนามแข่งที่ไร้ผู้คนนี้มันอันตรายเกินไป ร่างกายของพวกเธอห่างกันแค่คืบเดียว ไออุ่นจากตัวของพิมพ์มาดาลอยละล่องเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว จนรินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นหมายจะผลักอกอีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นทาง แต่ทว่า... หมรับ! พิมพ์มาดาไว, ว่องไวกว่า มือเรียวคว้าข้อมือบางของรินรดากลางอากาศไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงดึงเบาๆ ทำ R รินรดาล้มเซเข้าไปปะทะกับแผงอกนุ่มของอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มืออีกข้างของพิมพ์มาดาเลื่อนขึ้นมาโอบเอวคอดกิ่วไว้โดยสัญชาตญาณ เพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกองกับพื้น โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงคำรามของเครื่องยนต์รอบข้างเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน รินรดานิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนนั้น ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาสีนิลที่มองตรงลงมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก “ปล่อยนะ...” รินรดาพึมพำเสียงสั่น ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อสบเข้ากับสายตารักปนแกล้งของคนตรงหน้า “ถ้าปล่อย... แล้วรินจะไม่หนีไปไหนอีกใช่ไหมล่ะคะ” พิมพ์มาดากระซิบเสียงพร่าชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินรดารู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้อ้าปากเถียง เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบพร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าสนามแข่ง “คุณพิมพ์มาดาครับ! แย่แล้วครับ... ทางห้องจัดแสดงหลักเกิดปัญหาใหญ่แล้วครับ!” รินรดาสะดุ้งสุดตัว รีบผลักพิมพ์มาดาออกห่างทันที ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและตกใจ ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน พนักงานฝ่ายประสานงานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจรดตัว “เกิดอะไรขึ้นคะคุณกรณ์” พิมพ์มาดากลับคืนสู่โหมดผู้บริหารสาวผู้สุขุมในพริบตา แม้แววตาจะยังมีร่องรอยความเสียดายเจืออยู่จางๆ “คือ... ภาพวาดชิ้นเอกของโซนประวัติศาสตร์... หายไปจากผนังจัดแสดงครับ!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินนี้นะคะ --- สการ์เล็ตโรส ---