คำสารภาพในเมามาย

แก้วคริスタルทรงสูงในมือของพิมพ์มาดากลิ้งวนซ้ำไปซ้ำมา จนของเหลวสีอำพันเข้มข้นภายในกระฉูดแตะขอบแก้ว เสียงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบช้าคลอเคลียอยู่ทั่วห้องจัดแสดงนิทรรศการศิลปะที่ปิดไฟมืดสนิท เหลือเพียงแสงไฟนีออนดัดสีแดงก่ำจากตึกสูงด้านนอกที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ทอดเงาทาบทับร่างระหงของภัณฑารักษ์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเยือกเย็น ทว่ายามนี้... แววตาของเธอกลับสั่นไหวและเจือไปด้วยความกรุ่นโกรธผสมความอัดอั้นอย่างชัดเจน "คุณจะยืนกอดอกมองฉันแบบนี้ไปถึงไหนคะ รินรดา" น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงความประชดประชันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันหัวใจจนแทบหยุดเต้น รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดีไซเนอร์สาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำที่หลุดลุ่ยเนคไทออกไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน ก้าวเท้าเข้าประชิดร่างบางที่พิงหลังติดเคาน์เตอร์บาร์อย่างไม่มีทางถอย สถานการณ์บีบบังคับให้ทั้งคู่ติดอยู่ในตึกนี้เพียงลำพัง หลังจากที่ยามกะดึกเข้าใจผิดล็อกประตูเหล็กม้วนด้านหน้าโดยไม่ตรวจเช็คความเรียบร้อย และโทรศัพท์มือถือของทั้งสองคนดันแบตเตอรี่หมดเกลี้ยงในเวลาไล่เลี่ยกัน เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน... และขวดวิสกี้ราคาแพงที่เจ้าของงานเลี้ยงเปิดทิ้งไว้ "ฉันไม่ได้มองคุณแบบหาเรื่องเสียหน่อย พิมพ์มาดา" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงห้วนจัด ทว่าดวงตากลมโตกลับกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเข้มซึ่งตอนนี้เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยหน่าย "ฉันแค่มองว่า... คนที่ทำตัวเก่งกาจ ปากร้ายใส่ฉันมาตลอดหลายเดือน ทำไมเวลาไม่มีทางออก ถึงได้นั่งซดเหล้าจนหมดไปเกือบครึ่งขวดแบบนี้ล่ะคะ" "ฉันไม่ได้เมา" พิมพ์มาดาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่คมตวัดมองดีไซเนอร์สาวอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าพวงแก้มเนียนใสจะขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ "และที่สำคัญ... คนที่ปากร้ายใส่ก่อน มันคือคุณต่างหาก รินรดา! คุณมัน... ตัวปัญหาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในชีวิตฉันแล้ว" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันถูกจุดขึ้นที่มุมปากสวย ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ของพิมพ์มาดาปะทะเข้ากับปลายจมูกของเธอ ทำให้สติที่ประคับประคองมาตลอดเริ่มพร่าเลือน "ตัวปัญหาเหรอคะ? หึ... ถ้าฉันเป็นตัวปัญหา แล้วทำไมสายตาที่คุณมองฉันเวลาอยู่ในห้องประชุม ถึงได้เหมือนคนอยากจะกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัวล่ะ" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความถือดีทำเอาพิมพ์มาดาสะดุ้งเฮือก มือเรียวที่ถือแก้วคริスタルเผลอบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ ไดอะล็อกเชือดเฉือนที่เคยเตรียมไว้ใช้ตอกกลับหายวับไปกับอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับจังหวะเพลงแจ๊ส "คุณ... พูดบ้าอะไร" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามเบือนหน้าหนีสายตารุกไล่ที่เต็มไปด้วยความท้าทายนั้น แต่รินรดากลับไม่ยอมปล่อยให้เธอรอดพ้น มือเรียวบางเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของอีกฝ่ายไว้ทันที บังคับให้ภัณฑารักษ์สาวต้องหันกลับมาสบตาตรงๆ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป... อันตรายจนหัวใจของพิมพ์มาดาแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอต้องสร้างเกราะป้องกันตัวเองด้วยความเย่อหยิ่งและระเบียบวินัย เพื่อปกปิดความรู้สึกประหลาดที่เกิดขึ้นทุกครั้งยามได้เห็นรอยยิ้มมั่นใจของดีไซเนอร์สาวคนนี้ ความรู้สึกที่มากกว่าความเกลียดชัง มากกว่าความเป็นคู่กัด แต่มันคือความหลงใหลที่กัดกินหัวใจเธอมาเนิ่นนาน "ฉันไม่ได้พูดบ้าค่ะพิมพ์มาดา..." เสียงของรินรดาอ่อนลงอย่างกะทันหัน ความแข็งกร้าวในแววตาถูกแทนที่ด้วยความสั่นไหวและลึกล้ำ นิ้วมือเรียวย้ายจากการกุมข้อมือขึ้นมาไล้เบาๆ ที่กรอบหน้าเนียนอย่างถือวิสาสะ "ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน... แต่เชื่อเถอะค่ะว่า ความเกลียดของคุณ มันไม่ได้มีเสี้ยวไหนเทียบเท่ากับความรู้สึกบ้าๆ ที่ฉันมีให้คุณเลยสักนิด" พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง ลมหายใจติดขัดไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านผ่านผิวหนัง คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัวในยามเมามายและสถานการณ์บีบคั้น ทำลายกำแพงทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปีจนพังทลายไม่เป็นท่า "คุณ... รินรดา คุณกำลังพูดอะไรออกมา รู้ตัวหรือเปล่า" พิมพ์มาดาถามเสียงสั่น ความเย่อหยิ่งทิฐิต่างๆ มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองอย่างราบคาบ "ฉันรู้ตัวดีที่สุดค่ะ" รินรดากระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาคู่สวยฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด "ฉันเกลียดที่คุณทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ฉันเกลียดที่คุณทำเหมือนฉันเป็นแค่เด็กอมมือ... แต่ที่เกลียดที่สุดคือ ฉันเกลียดตัวเองที่หัวใจมันดันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงดุๆ ของคุณ" สิ้นคำสารภาพนั้น พิมพ์มาดาก็รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ความอัดอั้นตันใจที่เก็บงำมานานระเบิดออกมาพร้อมกับหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอหน่วยตา เธอมองผู้หญิงตรงหน้า—คู่ปรับตลอดกาลที่ตอนนี้กลายเป็นคนที่เธอโหยหาอ้อมกอดมากที่สุด มือเรียวของพิมพ์มาดายกขึ้นวางทาบลงบนอกเสื้อด้านซ้ายของรินรดา สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่ต่างกัน แววตาคู่คมมองลึกล้ำเข้าไปในดวงตาสีเข้ม ก่อนที่เธอจะตัดสินใจขยับเข้าไปใกล้... ปลายจมูกชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว "ถ้าคุณกล้าพูดคำนี้ออกมาแล้ว..." พิมพ์มาดาเอ่ยเสียงพร่ามัวริมฝีปากของรินรดา "คุณก็ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของฉัน... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป" รินรดายิ้มรับ สัมผัสความนุ่มนวลที่แฝงความดุดันจากอีกฝ่ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ระยะห่างที่เคยมีถูกทลายลงอย่างไร้เยื่อใย ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะทาบทับกันในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความโหยหาและแรงปรารถนาอันร้อนแรง... *แกร๊ก!* เสียงไขกุญแจกระทบกับแม่กุญแจเหล็กด้านนอกดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยเสียงโลหะเสียดสีกันและแสงไฟนีออนสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาทางประตูกระจกด้านหน้าที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า! "อ้าว! พิมพ์! ยังไม่กลับกันอีกเหรอเนี่ย นึกว่ากลับไปหมดแล้วซะอีก พอดีฉันลืมกระเป๋าเอกสารไว้บนโต๊ะทำงาน... ขอโทษที ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย" เสียงใสแจ๋วของ 'มินตรา' เพื่อนร่วมงานสาวรุ่นน้องดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องจัดแสดงนิทรรศการโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว! ขอบคุณสำหรับการติดตามตอนนี้นะคะ รี้ดเดอร์ที่รักของสการ์เล็ตโรส เตรียมใจรับมือกับความแซ่บในตอนหน้ากันไว้ได้เลยนะคะ!