รุ่งเช้าที่เปลี่ยนไป

"อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ พอดีไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของใครแถวนี้" เสียงใสแจ๋วของมินตราดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับร่างระหงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องจัดแสดงนิทรรศการโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว รอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นฉาบอยู่บนใบหน้าของรุ่นน้องร่วมสำนักงาน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รินรดากังวลเท่ากับระยะห่างระหว่างเธอกับพิมพ์มาดาเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ร่างบางดีดตัวถอยหลังออกจากวงแขนของภัณฑารักษ์สาวคนสวยราวกับโดนไฟช็อต หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ความร้อนผ่าวลามเลียขึ้นมาถึงพวงแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่พิมพ์มาดายังคงยืนนิ่งสนิท สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำผิวนิ่ง แต่ดวงตาสองชั้นคู่สวยกลับไหวระริกด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะในเวลาสำคัญอย่างยิ่งยวด "มีธุระอะไร ถึงได้เดินดุ่มๆ เข้ามาโดยไม่เคาะประตูมินตรา" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นเฉียบ แต่ทรงพลังพอกที่จะทำให้รุ่นน้องชะงักกึก รอยยิ้มบนหน้ามินตราเจื่อนลงเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเลิกลัฏ "เอ่อ... คือว่า ผู้อำนวยการเรียกประชุมด่วนค่ะพี่พิมพ์ พอดีมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับงบประมาณจัดแสดงงานสัปดาห์หน้า... มินตราเห็นว่าพี่พิมพ์หายเข้ามาในนี้พักใหญ่แล้ว เลยอาสามาตามค่ะ" มินตราอธิบายเสียงอ่อย พลางกวาดสายตามองสำรวจระหว่างพิมพ์มาดากับรินรดาที่ยืนเว้นระยะห่างกันผิดปกติ สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แต่ก็ไม่มีใครบ้าพอจะไขข้อข้องใจให้ "ฉันรู้แล้ว เธอออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไป" พิมพ์มาดาสั่งเสียงเรียบ เด็ดขาด และไม่อนุญาตให้มีข้อโต้แย้ง "ค่ะ... งั้นมินตราไปรอนะคะ" มินตราเหลือบมองรินรดาที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเรียบเฉยกลบเกลื่อนพิรุธอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินลิ่วๆ ออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นดัง *ก๊อกแก๊ก* จนกระทั่งประตูกระจกปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบงันกลับมาโรยตัวปกคลุมทั่วห้องจัดแสดงนิทรรศการอีกระลอก แต่มันไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม... มันคือความเงียบที่อบอวลไปด้วยความอึดอัด กึ่งกลางระหว่างความหวานชวนฝันเมื่อครู่กับความเป็นจริงอันโหดร้ายของสถานที่ทำงาน รินรดาลอบถอนหายใจยาวเหยียด ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นดีไซเนอร์สาวผู้มั่นใจในตัวเองสูงดังเดิม เธอตวัดสายตากลับไปมองคู่กรณีตัวสูงที่ยังคงยืนมองเธอด้วยสายตาอ่านยาก พิมพ์มาดาขยับแว่นตากรอบบางเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกครั้งด้วยฝีเท้ามั่นคง "เกือบไปแล้วสินะคะ คุณดีไซเนอร์" พิมพ์มาดาเอ่ยกระซิบ น้ำเสียงเจือความเสียดายจางๆ ที่รอดพ้นจากการจับได้คาหนังคาเขาไปอย่างหวุดหวิด "เกือบอะไรคะ พูดจาให้มันดีๆ นะคุณพิมพ์มาดา เมื่อกี้เราแค่... แค่คุยเรื่องงานกันใกล้ไปหน่อยเท่านั้นแหละ" รินรดาเชิดหน้าเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างสุดฤทธิ์ ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมยังเต้นไม่เป็นส่ำ "คุยงานใกล้ชิดจนลมหายใจชนกันแบบนั้น... เป็นเทคนิคการออกแบบผลงานยุคใหม่หรือยังไงคะ ถึงได้ต้องแนบชิดขนาดนั้น" พิมพ์มาดายังคงต้อนด้วยคำพูดเชือดเฉือน รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนเรียวปากสีพีชนั่นช่างเย้ายวนและน่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับโต๊ะจัดแสดงผลงานด้านหลัง ปิดตายทางหนีทีไล่ทั้งหมดเมื่อพิมพ์มาดาจงใจก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยละลิ่วเข้าจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกวาบหวามที่เพิ่งถูกขัดจังหวะไปให้กลับมาปะทุขึ้นในอกอีกครั้ง "ถอยไปเลยนะคะคุณพิมพ์ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าอีกรอบ คราวนี้ต่อให้มีร้อยปากก็แก้ตัวไม่หมดแน่" รินรดาเตือนเสียงเขียว พยายามใช้มือดันไหล่ลาดของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่พิมพ์มาดากลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังใช้มือเรียวยาวข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักขังเธอมุมนี้ไว้เสียสนิท "กลัวคนอื่นเห็น... หรือว่ากลัวใจตัวเองกันแน่คะ ที่เผลออินไปกับบรรยากาศเมื่อกี้" คำถามทิ่มแทงใจดำทำเอารินรดาถึงกับพูดไม่ออก ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าหวานที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ผู้หญิงอะไร... ปากคอเราะร้ายเป็นที่หนึ่ง แต่กลับมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งได้ใกล้ชิด ยิ่งได้สัมผัสตัวตนที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเจ้าระเบียบ รินรดาก็ยิ่งพบว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่เขตอันตราย... เขตที่เรียกว่า 'ความสัมพันธ์เปลี่ยนสถานะ' แบบก้ำกึ่ง ก้ำกึ่งระหว่างความเป็นศัตรูคู่อาฆาต... กับบางสิ่งที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ! แค่ไม่อยากตกเป็นขี้ปากของพวกชอบเม้าท์ในออฟฟิศก็เท่านั้นเอง ปล่อยได้แล้ว ฉันต้องเคลียร์แบบร่างต่อนิทรรศการรอบบ่าย" รินรดาอ้างเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่พิมพ์มาดากลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณข้างแก้ม "เรื่องแบบร่าง... ไว้ค่อยคุยกันคืนนี้ดีกว่าค่ะ" พิมพ์มาดากระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก แต่มันทำให้ร้อนวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กาย "ที่คอนโดของคุณ... หรือคอนโดของฉัน เลือกเอาเอง" สิ้นคำพูดนั้น พิมพ์มาดาก็ผละตัวออกห่างด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้รินรดายืนหน้าแดงก่ำอยู่ลำพังท่ามกลางห้องจัดแสดงที่เงียบสงบ ดีไซเนอร์สาวเม้มริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากันด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย *ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มันร้ายกาจเป็นบ้า!* รินรดาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา เธอสะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่านแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง แต่ก่อนที่เธอจะได้ลงมือแก้ไขลายเส้นบนหน้าจอแท็บเล็ต เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง* เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่พอเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ หัวใจที่เพิ่งสงบลงก็กลับมากระหน่ำเต้นรัวแรงขึ้นอีกครั้งจนแทบหลุดจากอก *[พิมพ์มาดา]: "ห้ามเบี้ยวเด็ดขาดนะคะ... คนสวย"* รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า บรรทัดเหวี่ยงวายและสงครามประสาทตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ได้พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี และแทนที่ด้วยพื้นที่สีเทากำกึ่ง ที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาลในค่ำคืนนี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านทุกองศาความรู้สึกไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนหัวใจนะคะ ขอให้อ่านตอนต่อไปอย่างมีความสุขค่ะ!