ข่าวลือที่แพร่สะพัด

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานถูกกระแทกเบาๆ จนส่งเสียงทึบ แต่รahรดารู้สึกเหมือนมันดังสะเทือนไปถึงโสตประสาท เธอยังจำสัมผัสอุ่นจัดจากค่ำคืนก่อนและแววตาสั่นไหวของพิมพ์มาดาได้ดี... พื้นที่สีเทากำกึ่งที่พังทลายกำแพงทั้งหมดลง ทำให้เช้าวันจันทร์ในออฟฟิศกลายเป็นสนามรบแห่งใหม่ที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม "คุณรินรดาคะ... เอกสารจัดนิทรรศการรอบหน้า ทางหอศิลป์ขอปรับแก้โทนสีอีกรอบนะคะ" น้ำเสียงเรียบเรื่อยที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือโต๊ะทำงาน รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียงที่ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีนิลคู่นั้นยังคงฉายแววเนี้ยบเฉียบคมตามแบบฉบับภัณฑารักษ์ตัวแม่ แต่ทว่า... มีบางอย่างในประกายตาคู่นั้นที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่งจองหองเหมือนวันแรกที่เจอ แต่มันคือความระAอและความก้ำกึ่งที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ รินรดาเม้มปากแน่น รีบดึงสติกลับมาแล้วปั้นหน้าเชิดใส่ทันที "แก้รอบที่สามแล้วนะคะคุณพิมพ์มาดา ถ้าศิลปินฝั่งฉันหัวใจวายตายคาตึกออฟฟิศเพราะคุณแก้ไม่หยุด คุณจะรับผิดชอบไหวเหรอคะ" "ถ้าหัวใจวายเพราะเรื่องแค่นี้ ฉันว่าเขาควรเปลี่ยนอาชีพไปทำนามากกว่าจะมาเป็นศิลปินค่ะ" พิมพ์มาดาย้อนกลับทันควัน มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างเหนือกว่า ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือไม้จันทน์หอมกรุ่นจู่โจมประสาทสัมผัสของรินรดา "แต่อย่างน้อย... ฉันก็ไม่คิดว่าคุณจะมือไม้อ่อนจนทำงานพลาดหรอกนะคะ เมื่อคืนคุณดู... มือหนักกว่านี้นี่คะ" *ให้ตายเถอะ! ยัยปีศาจน้ำแข็งนี่กล้าหยิบเรื่องเมื่อคืนมาพูดกลางออฟฟิศได้ยังไง!* รินรดาร้อนผ่าวไปถึงใบหู เธอรีบดันแฟ้มเอกสารกลับไปกระแทกหน้าอกอีกฝ่ายเบาๆ สีหน้าตื่นตระหนกจนต้องรีบกวาดตามองรอบตัว "พูดอะไรบ้าๆ เสียงดังไปได้แล้ว! เดี๋ยวคนอื่นก็..." "คนอื่นเขาไม่ได้หูหนวกค่ะ เขากำลังมองมาต่างหาก" พิมพ์มาดาพูดเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนมั่นหน้าให้เสียอาการ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอค่อยๆ หันขวابไปมองรอบห้องทำงานแบบ Open Plan ทันทีที่ตั้งสติได้ และภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ... สายตานับสิบคู่จากเพื่อนร่วมงานและทีมงาน ทั้งฝ่ายดีไซน์และฝ่ายจัดนิทรรศการ กำลังจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเธอเป็นตาเดียว บางคนก้มกระซิบกระซาบหัวต่อหัว บางคนทำหน้าล้อเลียน และที่แย่ที่สุดคือ พี่นก หัวหน้าฝ่ายบุคคลที่ยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาจับผิดแบบไม่ปิดบัง "ตายแล้ว..." รินรดาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเหวี่ยงๆ เมื่อครู่เจื่อนลงทันที "พวกเขามองอะไรกันวะเนี่ย..." "ก็มองว่า... คู่กัดตลอดกาลอย่างเรา สัปดาห์นี้ทำไมถึงยืนใกล้กันเกินระยะห่างทางสังคมไงคะ" พิมพ์มาดาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัวใดๆ แถมยังยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิม ไม่ยอมถอยห่างออกไปแม้แต่นเซนติเมตรเดียว "ถอยไปเลยนะคุณ! อยากให้คนเขาลือกันไปถึงไหน" รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มือบางผลักไหล่บางของอีกฝ่ายเบาๆ แต่พิมพ์มาดากลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะลงบนชีพจรที่เต้นระรัวของรินรดาอย่างจงใจ "ลือเหรอคะ? เขาก็แค่ลือในสิ่งที่มันกำลังจะเกิดขึ้นจริงหรือเปล่าล่ะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ ไดอะล็อกกำกึ่งท้าทายนั้นทำเอารินรดาพูดไม่ออก สมองสีขาวโพลนไปหมด เธอจ้องมองริมฝีปากที่กำลังยิ้มเยาะอย่างได้ใจของพิมพ์มาดา ความโกรธ ความเขินอาย และความตื่นเต้นตีรวนกันจนแยกไม่ออก ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแซ่บๆ เพื่อกู้หน้าตัวเองกลับมา เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงเรียกที่ทำเอาทั้งคู่ต้องสะดุ้งสุดตัว "คุณรินรดาคะ... ท่านประธานเรียกพบด่วนค่ะ รวมถึง... คุณพิมพ์มาดาด้วยค่ะ" พนักงานหน้าห้องยืนหอบแฮกอยู่ตรงมุมเสา สีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีขาวให้ "และ... มีจดหมายร้องเรียนเรื่องความสัมพันธ์ในที่ทำงานส่งตรงถึงโต๊ะท่านประธานแล้วค่ะ!" หัวใจของรินรดาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันขวับไปสบตากับพิมพ์มาดาที่หุบยิ้มฉับทันที ดวงตาสีนิลคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่พิมพ์มาดาจะหันไปเผชิญหน้ากับพนักงานคนนั้นด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินและดราม่าในตอนนี้นะคะ รอด2คนนี้จะรอดจากดงข่าวลือไปได้ยังไง กดติดตามตอนต่อไปกันได้เลยค่ะ!