ระยะห่างที่ว่างเปล่า

เสียงปิดประตูห้องทำงานดัง ‘คลิก’ เบาๆ ทว่าในความเงียบงันที่โรยตัวลงมา ณ วินาทีนั้น มันกลับดังสะท้อนก้องกังวานเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน ร่างสูงโปรดของกรณ์ยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตู รอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นดูราวกับตัวตลกในโรงละครสัตว์ที่เผลอเดินเข้ามาผิดฉาก เมื่อปะทะเข้ากับรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของพิมพ์มาดา ภัณฑารักษ์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและเยือกเย็น แต่วินาทีนี้แววตาของเธอกลับวาวโรจน์ราวกับพร้อมจะหยิบกรรไกรตัดกระดาษบนโต๊ะพุ่งเข้ามาเสียบกลางอกเขาได้ทุกเมื่อ สการ์เล็ตโรสขอต้อนรับรี้ดเดอร์ทุกท่านเข้าสู่บทที่สิบสองนะคะ บอกเลยว่าบทนี้ดีกรีความระอุพุ่งทะยานจนปรอทแตกแน่นอนค่ะ! “เอ่อ... ผม... ผมมารบกวนเวลาอันมีค่าของสองสาวหรือเปล่าครับเนี่ย” กรณ์หัวเราะแห้งๆ พยายามทำลายบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเขาเหลือบมองรินรดาที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานด้วยท่าทีทفนึงและหงุดหงิดไม่แพ้กัน ดีไซเนอร์สาวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความระอา ก่อนจะปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยหางตา “รู้ตัวก็ดีค่ะคุณกรณ์” รินรดาตอกกลับเสียงเรียบแต่วาจาเชือดเฉือนไม่เบา “มีธุระอะไรด่วนถึงขั้นต้องบุกเข้ามาในห้องเก็บโบราณวัตถุแบบไม่ต้องเคาะประตูขออนุญาตกันล่ะคะ หรือว่างานเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะของคุณมันยังสร้างความหายนะให้พวกเราไม่พอ” พิมพ์มาดายังคงนิ่งเงียบ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูจ้องมองกรณ์นิ่งสนิท ไร้ซึ่งรอยยิ้มและการทักทายใดๆ ความนิ่งงันของภัณฑารักษ์สาวมักน่ากลัวเสมอสำหรับคนรอบข้าง และกรณ์เองก็กลืนน้ำลายลงคออืดอาดเมื่อรู้ตัวว่าเขาเดินเข้ามา ‘จังหวะนรก’ เข้าอย่างจัง “คือ... ทางผอ. ฝากผมมาตามเอกสารสรุปงบประมาณการจัดแสดงนิทรรศการรอบพิเศษค่ะ” กรณ์รีบละล่ำละลักละลานตอบ พร้อมกับยกแฟ้มในมือขึ้นระดับอกเป็นเชิงแก้ตัว “เห็นว่าต้องใช้ด่วนภายในบ่ายนี้ ผมก็เลย... เอえ... นึกว่าคุณพิมพ์มาดาจะอยู่คนเดียวซะอีก” “แล้วคุณตาบอดหรือไงคะ ถึงไม่เห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้ด้วย” รินรดาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความเยาะหยันอย่างปิดไม่มิด “หรือสมองส่วนประมวลผลของคุณมันถูกความสะเพร่าครอบงำไปหมดแล้ว ถึงแยกไม่ออกว่าห้องนี้กำลังมี ‘การประชุมงานสำคัญ’ ระหว่างภัณฑารักษ์กับดีไซเนอร์อยู่” บรรยากาศในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบครั้งนี้ช่างน่าอึดอัดและหนาทึบเสียยิ่งกว่าเดิม กรณ์รีบวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะใกล้ที่สุดด้วยความรวดเร็วราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดที่พร้อมทำงาน “ง... งั้นผมวางไว้ตรงนี้นะครับ ขอตัวก่อนดีกว่า บรรยากาศแถวนี้มัน... ร้อนๆ หนาวๆ ยังไงก็ไม่รู้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็หมุนตัวจ้ำอ้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปิดประตูตามหลังให้อย่างเบามือที่สุด ปล่อยให้ความเงียบงันกลับมาครอบ คลุมพื้นที่สี่เหลี่ยมนี้อีกครา ทว่าความรู้สึกข้างในมันเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความเงียบที่โรยตัวลงมาอีกครั้งไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบ แต่มันเต็มไปด้วยแรงกดดันทางอารมณ์ที่รุนแรง รินรดายืนนิ่งอยู่ที่เดิม ปลายเล็บจิกเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความหงุดหงิดที่ค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ส่วนพิมพ์มาดาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมหลังโต๊ะทำงาน ร่างเพรียวระหงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกระโปรงทรงสอบสีดำสนิทดูเคร่งขรึมและเข้าถึงยากยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิวเคล้ากับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะกระสับกระส่ายของคนทั้งคู่ รินรดารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่กลางสนามรบที่สงบสงัด แต่กระสุนปืนใหญ่อาจถูกลั่นไกใส่กันได้ทุกเมื่อจากความอึดอัดนี้ “คุณจะยืนนิ่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่อีกนานไหมคะ คุณรินรดา” ในที่สุด เสียงหวานแต่เยียบเย็นของพิมพ์มาดาก็เอ่ยทำลายความเงียบขึ้น ร่างบางก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ดีไซเนอร์สาวทีละก้าว... ทีละก้าว... เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องดัง ‘ก๊อกแก๊ก’ เป็นจังหวะที่บีบหัวใจคนฟังจนแทบหยุดหายใจ รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันคู่นั้นมองตรงไปยังนัยน์ตาคู่สวยของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ฉายแววซับซ้อนยากจะคาดเดา “แล้วคุณพิมพ์อยากให้ฉันพูดอะไรล่ะคะ ในเมื่อคุณเอาแต่เงียบใส่ฉันมาตลอดตั้งแต่เมื่อกี้ หรือว่าคุณกำลังเรียบเรียงคำพูดเจ็บแสบไว้รอเชือดฉันรอบใหม่อยู่” พิมพ์มาดาหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เอกลักษณ์เฉพาะตัวของภัณฑารักษ์สาวลอยแตะจมูก เจือด้วยกลิ่นไอความเย็นชาที่ชวนให้หลงใหลและน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดีไซเนอร์สาว ราวกับต้องการจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความมั่นใจจอมปลอมนั่น “คุณคิดว่าทุกสิ่งที่ฉันทำ... มันเป็นเพราะฉันเกลียดคุณงั้นเหรอคะ รินรดา” คำถามนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากอิบอิ่มด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับดังชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความดุดันในแววตาสั่นไหววูบหนึ่งอย่างควบคุมไม่อยู่ “แล้วจะให้ฉันคิดเป็นอื่นได้ยังไงคะ ในเมื่อตั้งแต่เราเริ่มโปรเจกต์นี้ด้วยกัน คุณไม่เคยแสดงท่าทีว่ายอมรับผลงานของฉันเลยสักครั้ง!” รินรดาเผลอตวาดกลับเสียงดังด้วยความอึดอัดที่สะสมมานาน “คุณจ้องแต่จะจับผิด คุณทำตัวเย่อหยิ่งใส่ฉัน ทำตัวเหมือนฉันเป็นเด็กฝึกงานไร้ประสบการณ์ ทั้งที่ฉันทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานนี้มากแค่ไหน... คุณเคยสนใจจะมองเห็นมันบ้างไหมล่ะ!” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากประโยคตัดพ้อหลุดจากปากของคนตัวเล็ก พิมพ์มาดายังคงจ้องรินรดานิ่งสนิท ไม่มีแววตาโกรธเคือง ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ ออกมาจากปากเรียวสวยคู่นั้น มีเพียงประกายความไหววูบในดวงตาคู่คมที่ยากจะตีความ ก่อนที่เรียวปากอิ่มจะขยับเอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะ “ถ้าฉันไม่สนใจผลงานของคุณ... ฉันคงไม่นั่งแก้แบบร่างให้คุณจนถึงตีสามทุกคืนหรอกค่ะ” รินรดาเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ดีไซเนอร์สาวกะพริบตาปริบๆ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงยิ่งกว่ากลองชุด “ว่า... ว่ายังไงนะ” พิมพ์มาดาถอนหายใจยาวเหยียด หลบสายตาไปทางอื่นชั่วขณะ ราวกับกำลังยอมจำนนต่อบางสิ่งบางอย่างที่เธอพยายามเก็บงกดมันไว้ลึกที่สุด “ฉันบอกว่า...” *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะคำสารภาพที่กำลังจะหลุดจากปากของภัณฑารักษ์สาวอย่างไม่รู้กาลเทศะ ก่อนที่บานประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอีกครั้งโดยบุคคลที่สามที่พวกเธอคาดไม่ถึงที่สุดในเวลานี้! รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย ขณะที่พิมพ์มาดาหันขวับกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงระคนไม่พอใจอย่างรุนแรง และเมื่อร่างนั้นก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาเต็มตา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้พวกเธอ... รินรดาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สการ์เล็ตโรส" เสมอมานะคะ!