คำพูดเชือดเฉือน

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือกลิ่นดอกไม้ป่าราคาแพงยังลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าบรรยากาศรอบตัวในห้องทำงานส่วนตัวของภัณฑารักษ์สาวกลับเยียบเย็นเสียจนน่าขนลุก "คุณอธิบายมาสิคะพิมพ์มาดา ว่าภาพถ่ายดินเนอร์ใต้แสงเทียนเมื่อคืนระหว่างคุณกับ ‘กรณ์’ มันคืออะไร!" รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้า มือเรียวบางที่เพิ่งวางสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ ปลายเล็บที่ตกแต่งด้วยสีแดงก่ำจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก พิมพ์มาดาชะงักมือที่กำลังจัดเรียงเอกสารการจัดนิทรรศการ เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยรา然ผืนน้ำนิ่งสงบ ทั้งที่ในใจกำลังไหววับด้วยความไม่พอใจกับท่าทีคุกคามที่ไม่เข้าท่าของอีกฝ่าย "คุณกำลังเป็นบ้าอะไรอีกคะรินรดา อยู่ๆ ก็พังประตูเข้ามาแล้วทำตัวเหมือนศาลเตี้ยตัดสินคนอื่น" พิมพ์มาดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งพิรุธใดๆ ซึ่งนั่นยิ่งเติมเชื้อเพลิงลงในกองเพลิงอารมณ์ของดีไซเนอร์สาวเข้าไปใหญ่ "ฉันบ้าเหรอคะ! ฉันเห็นกับตาตัวเองในอินสตาแกรมของน้องสาวเขา! เพื่อนสนิทของคุณ... ผู้ชายที่คุณบอกว่าแค่ 'รู้จักกันผิวเผิน' ในฐานะผู้ร่วมงาน แต่กลับมีภาพซุกตัวอยู่ใต้คอนโดหรูด้วยกันสองต่อสองเมื่อคืนนี้!" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและมั่นใจบัดนี้กลับร้อนผ่าวด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับ แค้นใจ เธอกล้ารับเลยว่าเธอกำลังหึง... หึงจนตัวสั่น ทั้งที่ปากแข็งมาตลอดว่าไม่ได้คิดอะไรกับรุ่นพี่หนุ่มนักธุรกิจคนนั้น แต่ภาพบาดตาบาดใจที่เห็นมันตอกย้ำว่าเธอกำลังโง่เง่าที่เชื่อใจผู้หญิงจอมเสแสร้งคนนี้ พิมพ์มาดาวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอา ท่าทางสุขุมเยือกเย็นนั้นช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกินในสายตาของรินรดา "ถ้าคุณใช้สมองไตร่ตรองสักนิด แทนที่จะใช้อารมณ์พุ่งเข้ามาหาเรื่อง ฉันว่าคุณน่าจะคิดได้นะคะว่ากรณ์เป็นใคร... เขาคือลูกพี่ลูกน้องแท้ๆ ของฉันเองค่ะรินรดา" ประโยคเรียบๆ นั้นทำเอารินรดาชะงักค้าง ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนชาไปทั้งร่าง สมองที่เคยประมวลผลด้วยความโกรธสะดุดกึก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ก่อนที่ความอับอายจะตีรวนขึ้นมาแทนที่ความโกรธ "ลูก... ลูกพี่ลูกน้องเหรอคะ?" เสียงของรินรดาแผ่วลงเล็กน้อย แต่ทิฐิในตัวยังคงค้ำคอ เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามกลบเกลื่อนความหน้าแตก "แล้วทำไมฉันต้องเชื่อคุณล่ะคะ ในเมื่อคุณไม่เคยบอกอะไรฉันเลยสักอย่าง! คุณตั้งใจปิดบัง ปั่นหัวฉันเล่นสนุกใช่ไหม!" "สนุกเหรอคะ?" พิมพ์มาดาก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงาน ดวงตาสองสีที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้แว่นตากรอบบางบัดนี้จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินรดาอย่างไร้ความเกรงกลัว "คุณต่างหากล่ะคะที่เอาแต่สร้างกำแพง ปิดกั้น และคอยแต่จะหาเรื่องจับผิดฉันทุกฝีก้าว เพราะอะไรคะ... เพราะกลัวว่าความรู้สึกที่คุณมีต่อฉันมันจะจริงเกินกว่าจะปฏิเสธได้งั้นเหรอ?" คำพูดที่แทงใจดำนั้นทำให้รินรดาหายใจสะดุด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวเมื่อร่างเพรียวของภัณฑารักษ์สาวโน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อนะคะพิมพ์มาดา!" รินรดาเสียงสั่น เธอพยายามผลักดันอีกฝ่ายให้ออกห่างเพื่อรักษาพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ "ฉันเกลียดคุณ! เกลียดความเจ้าระเบียบ เย็นชา และน่ารำคาญที่สุด!" "เกลียดเหรอคะ..." พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด แต่มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและดื้อรั้นไม่แพ้กัน "แต่คนที่วิ่งโร่มาอาละวาดถึงนี่ด้วยความหึงหวงหน้ามืดตามัว ก็คือคุณนะคะรินรดา" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดเสียจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เคมีแรงดึงดูดที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดเชือดเฉือนและท่าทีผลักไสทำให้หัวใจของทั้งสองสาวเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกรักและเกลียดตีรวนกันมั่วซั่วไปหมด เธอกำหมัดแน่น เตรียมจะสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากบางจะได้ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "คุณพิมพ์มาดาครับ ผู้อำนวยการเรียกประชุมด่วนเรื่องงบประมาณนิทรรศการ... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'กรณ์' ดังแทรกขึ้นพร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกกว้างโดยที่เจ้าของห้องยังไม่ทันอนุญาต ร่างสูงโปรดของชายหนุ่มก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ เมื่อเห็นสายตาสองคู่ที่หันขวับมามองเขาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย—สายตาคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความตกใจระคนกระอักกระอ่วน ส่วนอีกคู่... กำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะระลอกใหม่ที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับตัวละครของเรานะคะ สการ์เล็ตโรสสัญญาว่าความแซ่บในตอนหน้าจะพุ่งทะยานจนหยุดไม่อยู่แน่นอนค่ะ!