ก้าวข้ามเส้นแบ่ง

แฟ้มเอกสารสีดำในมือของพิมพ์มาดาราวกับมีกระแสไฟฟ แรงสูงสถิตอยู่ รินรดาชะงักค้าง ปลายนิ้วที่เกือบจะสัมผัสกับความอ่อนโยนเมื่อครู่รีบชักกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจระคนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ "คุณพิมพ์มาดาคะ รู้ตัวไหมคะว่ามารยาทในการเข้าห้องคนอื่นโดยไม่เคาะ... มันแย่พอๆ กับการยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่นเลยค่ะ" รินรดาตวัดสายตากลับไปมองผู้มาใหม่ทันที น้ำเสียงเจือความขุ่นเคืองอย่างไม่คิดจะปิดบัง พิมพ์มาดายังคงยืนนิ่ง สง่างาม รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่กวาดมองทั้งรินรดาและคู่สนทนาก่อนหน้าด้วยแววตานิ่งเรียบแต่น่าเกรงขาม หล่อนก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวช้าๆ ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นราวกับเสียงนาฬิกาจับเวลาถอยหลัง "ขอโทษด้วยนะคะ พอดีฉันถือวิสาสะเข้ามาเพราะเห็นว่าประตูไม่ได้ล็อก... และคิดว่าเอกสารสรุปงบประมาณจัดแสดงนิทรรศการชิ้นนี้ สำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้คน 'หมดสิทธิ์' มานั่งคุยเพ้อเจ้อกันจนดึกดื่นค่ะ" พิมพ์มาดากล่าวเน้นเสียงตรงคำว่าหมดสิทธิ์ พร้อมกับวางแฟ้มกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที คู่สนทนาก่อนหน้ารีบเก็บข้าวของแล้วขอตัวลาออกไปอย่างอึดอัด ทิ้งให้รินรดาและพิมพ์มาดาต้องยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิด ความเงียบที่เข้าปกคลุมชวนให้อึดอัดเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าผ่า รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดหน้าขึ้นท้าทายอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณต้องการอะไรกันแน่คะพิมพ์มาดา ตามจิกฉันทุกฝีก้าวแบบนี้... ว่างมากเหรอคะ หรือว่าไม่มีใครเอา ถึงต้องมาคอยตามหึงหวงฉันกับคนอื่น?" คำพูดจิกกัดนั้นหวังจะให้พิมพ์มาดาสติหลุด แต่ผลลัพธ์กลับตาลปัตร ภัณฑารักษ์สาวไม่แม้แต่จะกระพริบตา หล่อนสาวเท้าเข้าไปใกล้รินรดาเรื่อยๆ จนดีไซเนอร์สาวต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้ทางหนี รัศมีกดดันจากร่างสูงโปร่งที่โน้มตัวลงมาทำให้รินรดาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ "หึงเหรอคะ?" พิมพ์มาดาทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ชิดริมใบหู รินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าฉันจะสนใจเด็กปากเก่งอย่างคุณ... ในแง่ชู้สาว?" "ถ้าไม่สนใจ แล้วคุณจะตามเข้ามาขัดจังหวะทำไมล่ะคะ!" รินรดาเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจดวงน้อยที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ พิมพ์มาดาไม่ตอบคำถามนั้นทันที นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาปอยผมที่หลุดลุ่ยของรินรดาออกอย่างเบามือสัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้รินรดานิ่งงึดไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะสบเข้ากับนัยน์ตาคู่สวยที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเด "เพราะฉันเกลียด... คนที่ชอบหนีปัญหาค่ะ" พิมพ์มาดาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้ง "เหมือนกับที่คุณกำลังหนีความจริง... เรื่องผลงานดีไซน์ของคุณเมื่อห้าปีก่อน" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ รินรดาร่างกายแข็งทื่อ สีหน้ามั่นใจเมื่อครู่ถอดสีลงทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวในเวลาเดียวกัน ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้ก้นบึ้งของหัวใจ ถูกขุดขึ้นมาพูดอย่างไร้ความปรานีโดยผู้หญิงตรงหน้า "คุณ... คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงเรื่องนั้น!" รินรดาตวาดลั่น เสียงสั่นเครือเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์?" พิมพ์มาดายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำใส "ในเมื่อฉันนี่แหละ... คือคนที่ต้องนั่งดูผลงานชิ้นที่คุณโดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในวันนั้น วันที่ทุกคนหัวเยาะเย้ยหยันคุณ... รวมถึงตัวคุณเองที่ยอมแพ้และหันหลังให้ความฝัน" น้ำคำเชือดเฉือนบาดลึกเข้าไปในแผลเก่าที่ยังไม่เคยสมาน รินรดารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความทรงจำอันเจ็บปวด วาจาดูถูกเหยียดหยาม และรอยยิ้มเยาะเย้ยของผู้คนในวันทัศนศิลป์ครั้งนั้นไหลทะลักกลับมาซ้ำเติมจนหัวใจเจ็บแปลบ หยาดน้ำตาที่รินรดาพยายามกลั้นไว้สะสมจนเอ่อล้น แต่เธอก็ยังดึงดันที่จะเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมให้ผู้หญิงใจร้ายคนนี้เห็นความอ่อนแอเด็ดขาด "ใช่! ฉันมันคนขี้แพ้! ฉันมันไม่มีความสามารถพอที่จะยืนหยัดในวงการนี้ พึงพอใจคุณหรือยังคะ!" รินรดาตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเนียนอย่างกลั้นไม่อยู่ พิมพ์มาดาชะงักไปเมื่อเห็นหยาดน้ำตาของรินรดา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่วูบไหวลงอย่างเห็นได้ชัด ความนิ่งเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะท้อนอยู่ในดวงตาทั้งสองคู่ "โง่จริง..." พิมพ์มาดาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนที่ร่างสูงจะขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม แล้วรวบตัวรินรดาเข้าสู่อ้อมกอดอย่างกะทันหัน รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามขัดขืนและทุบอกอีกฝ่าย "ปล่อยนะ! อย่ามาทำเวทนาฉัน..." "ไม่ได้โง่เพราะผลงานหรอกค่ะ..." พิมพ์มาดากระซิบชิดขมับ น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยที่ซ่อนความรู้สึกมากมายเอาไว้ "แต่โง่... ที่ไม่รู้เลยว่าตลอดห้าปีที่ผ่านมา มีคนคนหนึ่งคอยมองคุณ เฝ้ามองความสำเร็จของคุณ และเจ็บปวดไปกับคุณ... มาตลอด" รินรดานิ่งงัน หัวใจหยุดเต้นไปชั่ววินาที สมองตื้อตันประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของภัณฑารักษ์จอมเนี้ยบ ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นระส่ำอยู่ในความเงียบงัน ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอให้อณุญาต "คุณพิมพ์มาดาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ภาพวาดชิ้นเอกในห้องจัดแสดงหลักถูก... ถูกกรีดทำลายเสียหายหมดแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและส่งกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสเสมอนะคะ