องศาความเดือด

ประตูกระจกฝ้าของห้องประชุมใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงที่มากเกินความจำเป็นเล็กน้อย สะท้อนถึงภาวะอารมณ์ของคนที่อยู่เบื้องหลังได้เป็นอย่างดี เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* เป็นจังหวะที่ทรงพลังและสร้างความกดดันให้บรรยากาศรอบข้างดิ่งลงจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนกอดอกอยู่ที่ปลายโต๊ะประชุมยาวตัวใหญ่ เอกสารแบบร่างโปรเจกต์จัดนิทรรศการครั้งสำคัญถูกกางแผ่หลาอยู่ตรงหน้า เธอยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกคนสำคัญที่เพิ่งก้าวเข้ามา เพราะมั่นใจว่าเสียงฝีเท้านั้นเป็นของใคร... พิมพ์มาดา ภัณฑารักษ์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบระดับกริบและสายตาพิฆาตที่พร้อมจะเขมือบดีไซเนอร์ทุกคนลงท้องได้ทุกเมื่อ "คุณพิมพ์มาดาครับ! แขกคนสำคัญจากกระทรวงมาถึงแล้วครับท่าน!" เสียงของเจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานละล่ำละลักรายงานตามหลังมาติดๆ ทว่าพิมพ์มาดาไม่ได้สนใจเสียงนั้น สายตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูคู่นั้นกวาดมองลงมาที่แบบร่างบนโต๊ะทันทีที่เธอเดินมาถึงตำแหน่งหัวโต๊ะ ใบหน้าเรียบตึงไร้รอยยิ้ม รัศมีแห่งความเย่อหยิ่งและจริงจังแผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง "นี่น่ะเหรอคะ... ผลงานที่คุณรินรดาใช้เวลาถมเทกับมันมาเป็นสัปดาห์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องประชุมลงอย่างไม่ไว้หน้า รินรดาคลายแขนที่กอดกันไว้ออก ชemไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำหยาดเหงื่อและไอเดียของเธอเป็นครั้งที่สองแน่ ดีไซเนอร์สาวเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ดวงตากลมโตฉายแววพยศและท้าทายอย่างชัดเจน "มีปัญหาตรงไหนเหรอคะ คุณพิมพ์มาดา หรือว่าสายตาของคุณมันแคบเกินกว่าจะมองเห็นความร่วมสมัยในแบบที่ฉันตั้งใจสื่อสาร" รินรดาย้อนถามทันควัน น้ำเสียงเจือความเยาะหยันเล็กน้อย "ความร่วมสมัยเหรอคะ?" พิมพ์มาดายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อีกฝ่ายเกลียดที่สุดในชีวิต มันคือรอยยิ้มของคนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า "ฉันเรียกว่าความมักง่ายค่ะคุณรินรดา สีโทนนี้ จัดวางแบบนี้ คุณเอาสมองส่วนไหนคิดว่ามันจะเข้ากับโบราณวัตถุล้ำค่าอายุหลายร้อยปีในห้องจัดแสดงจริงได้ นี่มันนิทรรศการประวัติศาสตร์นะคะ ไม่ใช่แฟชั่นโชว์กิ๊กก๊อกตามห้างสรรพสินค้า" เพล้ง! เหมือนมีเสียงกระจกแตกกระจายในอากาศ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง แขกจากกระทรวงที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงกับชะงักฝีเท้า ยืนมองศึกย่อมๆ ระหว่างสองสาวคนเก่งด้วยความระaายใจ รินรดากัดฟันกรอดจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน ความทรงจำเลวร้ายในอดีตที่เคยถูกปฏิเสธงานอย่างไร้เยื่อใยผุดวาบขึ้นมาในหัว แต่วันนี้... เธอจะไม่ยอมถอยเด็ดขาด ร่างเพรียวสาวเท้าเข้าไปใกล้หัวโต๊ะอีกนิด ระยะห่างระหว่างเธอกับพิมพ์มาดาลดลงจนแทบจะกลั้นหายใจร่วมกัน "ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะคะ..." รินรดาโน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน แต่แฝงด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมเผาไหม้ "ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่วาดออกมาเองล่ะคะ หรือว่าดีแต่ยืนกอดอกชี้นิ้วสั่งชาวบ้านไปวันๆ โดยไม่มีปัญญาเข้าใจงานศิลป์จริงๆ กันแน่!" พิมพ์มาดาไม่ถอยหนี เธอ1ก้าวเข้าประชิดยิ่งกว่าเดิม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูเจือจางปะปนกับความดุดันในแววตาคู่สวยที่มองตรงเข้ามาในดวงตาของรินรดา หัวใจของภัณฑารักษ์สาวเต้นผิดจังหวะไปชั่วเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปจนน่าโมโห "ถ้าฉันทำเอง คุณคงไม่มีที่ยืนในวงการนี้หรอกค่ะ รินรดา" พิมพ์มานากระซิบตอบช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน "งั้นก็ลองดูสิคะ!" รินรดาท้าทาย ดวงตาคู่สวยระยิบระยับด้วยเพลิงอารมณ์ที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด องศาความเดือดในห้องประชุมตอนนี้ร้อนระอุเสียยิ่งกว่าเตาหลอม ไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างสองสาวคู่นี้อีกแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล และสายตาของทั้งคู่ยังคงประสานกันอย่างไร้การยอมแพ้ เสียงปรบมือเบาๆ แต่ออกมาจากบุคคลที่ไม่คาดคิดที่สุด ก็ดังขึ้นจากประตูทางเข้าด้านหลัง "โอ้โห... สมคำร่ำลือจริงๆ ครับ บรรยากาศการทำงานของทีมนี้ดู... เร่าร้อนดีแท้" เสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของประธานกรรมการบริหารคนใหม่—คนที่ทั้งรินรดาและพิมพ์มาดาต่างก็ไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 3 ด้วยกันนะคะ สการ์เล็ตโรสซาบซึ้งใจในทุกคอมเมนต์และการติดตามจริงๆ ค่ะ