เส้นขนานที่เริ่มบรรจบ

“ถ้าคุณยังคิดจะเอาเอกสารชุดนี้ไปกองไว้บนโต๊ะทำงานฉันอย่างไร้ระเบียบแบบเมื่อวาน เตรียมตัวหาโปรเจกต์ใหม่ทำได้เลยค่ะ คุณรินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราकारीบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องคลังสมบัติโบราณที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ รินรดาชะงักมือที่กำลังจะวางแฟ้มผลงานออกแบบชิ้นเอกลงบนโต๊ะทำงานของภัณฑารักษ์สาว หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววพยศขึ้นมาทันทีตามสัญชาตญาณของคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ให้ตายเถอะ ผู้หญิงอะไร... จุกจิก ยุ่มย่าม และน่าหงุดหงิดเป็นบ้า! รินรดากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองพิมพ์มาดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ท่าทางของอีกฝ่ายดูเนี้ยบตั้งแต่เส้นผมสีดำสนิทที่ถูกรวบเก็บอย่างเป็นระเบียบ ปลายเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบอย่างไร้รอยยับ ไปจนถึงแว่นตากอบกาลทรงเหลี่ยมบางที่ช่วยขับให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นดูน่าเกรงขามขึ้นเป็นกอง คนอะไรจะเป๊ะได้ขนาดนี้ หายใจเข้าออกเป็นระเบียบข้อบังคับหรือไงกันนะ “ฉันไม่ได้วางกองเรี่ยราดสักหน่อยค่ะคุณพิมพ์มาดา แค่... วางไว้ให้มันหยิบใช้ง่ายตามหลักสรีรศาสตร์ต่างหากล่ะคะ คนเราจะได้ไม่ต้องเสียเวลามานั่งกางแฟ้มทีละเล่ม” รินรดาลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ พร้อมกับเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนมั่นใจในตรรกะของตัวเอง “หลักสรีรศาสตร์ หรือความขี้เกียจสันหลังยาวของตัวคุณเองกันแน่คะ” พิมพ์มาดาถอดแว่นสายตาช้าๆ วางลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แววตานิ่งสนิทคู่นั้นทรงพลังเสียจนรินรดาเผลอสะดุดลมหายใจไปชั่วขณะ “ที่นี่คือหอศิลป์และคลังโบราณวัตถุ ไม่ใช่สตูดิโอแฟชั่นข้างถนนของคุณ ความเป็นระเบียบคือความปลอดภัยของชิ้นงาน ถ้าคุณยังแยกแยะระหว่างความติสต์แตกกับความรับผิดชอบไม่ได้ ก็อย่าหวังเลยว่างานแสดงแฟชั่นโชว์การกุศลครั้งนี้จะผ่านมือฉันไปได้ง่ายๆ” คำพูดเชือดเฉือนนั้นทำเอารินรดาเลือดขึ้นหน้า กำปั้นเล็กๆ กำเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ อยากจะกรี๊ดใส่หน้าสวยๆ นั่นสักสามทีติด แต่ติดตรงที่สายตาคู่คมของพิมพ์มาดาที่กวาดมองสำรวจแฟ้มผลงานในมือเธอด้วยความละเอียดลออ มันกลับดึงดูดความสนใจของเธอไปเสียก่อน ปฏิเสธไม่ได้เลย... แม้มนุษย์ป้าเจ้าระเบียบคนนี้จะปากร้ายเป็นพิษ แต่วิธีการที่พิมพ์มาดาไล่สายตานิ้วเรียวยาวพลิוףกระดาษทีละแผ่นอย่างทะนุถนอม มันกลับสะท้อนความใส่ใจและหลงใหลในคุณค่าของสิ่งของตรงหน้าอย่างแท้จริง รินรดากวาดสายตามองสำรวจรอบห้องจัดแสดงที่ตอนนี้ถูกจัดระเบียบใหม่โดยฝีมือของภัณฑารักษ์สาว จากเดิมที่เคยคิดว่ามันน่าเบื่อและอึดอัด ตอนนี้ทุกซอกทุกมุมกลับถูกจัดวางแสงและเงาได้อย่างลงตัว โครงสร้างของโบราณวัตถุถูกขับเน้นให้โดดเด่นขึ้นมาด้วยการจัดวางที่คำนึงถึงมุมมองของคนดูเป็นหลัก เหมือนกับ... เหมือนกับงานศิลปะที่มีชีวิต หรือบางที... สิ่งที่เธอเคยคิดว่ามันคือความ ‘จุกจิกน่ารำคาญ’ แท้จริงแล้วมันอาจจะเป็น ‘ความใส่ใจในรายละเอียดขั้นสูงสุด’ ที่ดีไซเนอร์หัวรั้นอย่างเธอไม่เคยมีมาก่อนกันแน่นะ? ความคิดนั้นทำให้รินรดาชะงักไป ความมั่นใจที่เคยมีล้นอกเริ่มสั่นคลอน เมื่อนึกถึงผลงานออกแบบชุดคอลเลกชันล่าสุดของตัวเอง ที่มักจะถูกพิมพ์มาดาติงเรื่องความปลอดภัยของเนื้อผ้าและโครงสร้างที่อาจไปเกี่ยวพันกับตู้จัดแสดงโบราณวัตถุล้ำค่า ตอนนั้นเธอดื้อรั้นเถียงหัวชนฝา แต่พอมาลองยืนมองมุมนี้... มุมที่มองผ่านสายตาของคนที่รักและปกป้องงานศิลปะจริงๆ เธอกลับเริ่มมองเห็นจุดบอดของตัวเอง “มองอะไรคะ มีอะไรติดอยู่บนหน้าฉันหรือไง” พิมพ์มาดาเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าดีไซเนอร์สาวเงียบไปนานผิดปกติ แถมยังยืนจ้องหน้าเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม จากความขุ่นเคือง กลายเป็นความครุ่นคิดและ... บางอย่างที่อ่านไม่ออก “เปล่าค่ะ...” รินรดาซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้รอยยิ้มมุมปาก เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แนววานิลลาผสมความสะอาดสดชื่นลอยมาแตะจมูก จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เหมือนจะแคบลงถนัดตา “แค่กำลังคิดว่า... คนที่หน้าตาบึ้งตึงแล้วก็ใจร้ายตลอดเวลาอย่างคุณเนี่ย ถ้าเวลาเผลอยิ้มออกมาจริงๆ จะหน้าตาเป็นยังไงนะ” พิมพ์มาดาชะงักไปนิด ดวงตาสวยคมไหววูบชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิมอย่างรวดเร็ว “เรื่องนั้นคงไม่มีวันเกิดขึ้นกับคนอย่างคุณหรอกค่ะ เพราะตราบใดที่คุณยังสร้างภาระให้ฉันไม่เว้นแต่ละวัน หน้าตาของฉันก็คงจะมีแต่ความหงุดหงิดนี่แหละ” “ปากแข็งเป็นบ้าเลยนะคะ” รินรดาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความรู้สึกต่อต้านในตอนแรกเริ่มเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความท้าทายแปลกๆ ที่แล่นพล่านอยู่ในอก เธอโน้มตัวลงไปใกล้พิมพ์มาดามากขึ้นจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนคนระเบียบจัดต้องเผลอกลั้นหายใจ “งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะคะคุณภัณฑารักษ์ ถ้าโปรเจกต์นี้สำเร็จและคุณยอมรับในผลงานของฉันเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้คุณ... ยิ้มให้ฉันดูให้ได้” พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นสบตากับประกายระยิบระยับในดวงตาคู่สวยของรินรดา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวกลับกระตุกวูบอย่างไม่รู้สาเหตุ ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นนี้กำลังทำให้สมาธิที่เธอสะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเดียว “มั่นใจเกินไปแล้วนะคะ คุณรินรดาถอยออกไป—อุ๊ย!” ในจังหวะที่พิมพ์มาดากำลังจะเอื้อมมือมาผลักไหล่บางให้ออกห่าง ท่อนแขนเรียวของรินรดาก수เอื้อมไปปัดโดนกองแฟ้มเอกสารหนาที่วางหมิ่นเหม่ริมขอบโต๊ะเข้าอย่างจัง! แฟ้มเอกสารและสมุดบันทึกประวัติศาสตร์โบราณเล่มหนาร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่... ปัญหาคือในจังหวะที่รินรดาพยายามจะคว้าแฟ้มพวกนั้นไว้ ร่างเพรียวบางของเธอกลับเสียหลักถลาล้มลงไปทับร่างของพิมพ์มาดาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หมุนอย่างแรง! ความนุ่มและอุ่นของร่างที่ทับลงมาทำให้พิมพ์มาดากลั้นหายใจกึก ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าลมหายใจรินรดาเป่ารดริมฝีปากอิ่มของเธออยู่รอมร่อ กลิ่นหอมเฉพาะตัวของดีไซเนอร์สาวโชยเข้าจมูกจนสมองขาวโพลนไปหมด ส่วนรินรดาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือข้างหนึ่งค้ำยันพนักพิงเก้าอี้ไว้ ส่วนมืออีกข้าง... ดันไปทาบอยู่บนอกอุ่นๆ ของพิมพ์มาดาพอดีเป๊ะ! บรรยากาศในห้องคลังโบราณเงียบกริบลงทันตาเห็น มีเพียงเสียงหัวใจของใครบางคนที่เต้นรัวเร็วจนดังแข่งกับนาฬิกาโบราณบนผนัง “เอ่อ... คือว่า ฉันไม่ได้...” รินรดาอ้าปากจะแก้ตัว ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อเผลอไลחוสายตามองลงไปยังริมฝีปากของคนที่อยู่ใต้ร่าง พิมพ์มาดานิ่งค้างไป สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์เฉพาะหน้าที่ใกล้ชิดเกินพิกัดนี้ ดวงตาสวยคมฉายแววปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำพูดใดออกมาทำลายความเงียบ ประตูไม้บานใหญ่ของห้องคลังโบราณก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังแทรกเข้ามากลางอากาศ “คุณพิมพ์มาดาครับ ผมเอาเอกสารอนุมัติงบประมาณล็อตใหม่มาให้—เฮ้ย! ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ!” เสียงอุทานอย่างตกใจและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนของ ‘กรณ์’ รองผู้อำนวยการหนุ่มไฟแรงที่ยืนค้างอยู่ตรงหน้าประตูดึงสติทั้งคู่ให้กลับคืนมา รินรดารีบดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วแสง ใบหน้าร้อนผ่าวราชาถูกไฟลน ส่วนพิมพ์มาดาก็รีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไม่แพ้กัน ขอบคุณนะคะรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคน ที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 5 แล้ว หวังว่าจะฟินจิกหมอนกับเคมีคู่กัดคู่นี้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!