รอยประทับสีชาด

"พวกแก... มาช้าเกินไป" เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งกรอบที่เสียดสีกันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บศพที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอ ธามหยุดมือที่กำลังจะหยิบมีดผ่าตัดลงทันที เขาไม่ได้หันไปมองต้นเสียงที่นั่งอยู่บนเตียงสแตนเลสข้างๆ ทันที แต่เขากลับนิ่งงัน สัมผัสถึงความกดอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันในห้องนี้ "คุณไม่ใช่ผู้ตาย" ธามเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติ เขาพยายามยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล แต่กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งกลับเจือจางด้วยกลิ่นหอมประหลาดของดอกไม้ป่าที่ตายซาก "ธาม... ถอยออกมา" เสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการดังมาจากมุมมืดหน้าประตูห้อง รวิศก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนกับดวงตาเรียบเฉยของทนายความหนุ่มที่บัดนี้ดูเคร่งขรึมกว่าปกติ ในมือของเขาไม่ได้ถือสำนวนคดี แต่เป็นด้ายสีแดงเส้นบางที่ขดม้วนอยู่ในอุ้งมือ "ศพนี้ไม่มีชีพจรมาสามชั่วโมงแล้ว รวิศ" ธามพูดพลางหันไปมองร่างของชายหนุ่มนิรนามบนเตียงที่เขากำลังชันสูตรอยู่ "แต่รอยประทับที่หน้าอกนั่น... มันเพิ่งปรากฏขึ้น" บนแผ่นอกของร่างไร้วิญญาณ ไม่ใช่รอยช้ำจากแรงกระแทกหรือบาดแผลฉกรรจ์ตามที่ธามเคยเห็นมานับร้อยศพ ทว่ามันคือ 'อักขระสีชาด' ที่ขดตัวเป็นรูปร่างคล้ายดวงตาที่กำลังร่ำไห้ เส้นสายของมันดูราวกับเส้นเลือดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังจริงๆ มันขยับเขยื้อน... ช้าๆ แต่หนักแน่น "อย่ามองจ้องมันตรงๆ ธาม!" รวิศคำรามเบาๆ ก่อนจะดีดตัวเข้ามาประชิดข้างกายเขา มือหนาเอื้อมมาปิดตาธามไว้แน่น "มันไม่ใช่รอยสัก แต่มันคือตราประทับแห่งการพันธนาการดวงวิญญาณ ใครก็ตามที่มองเห็นมันด้วยตาเปล่าเกินสามวินาที วิญญาณของคนผู้นั้นจะถูก 'จองจำ' เข้าไปในห้วงเวลาแห่งความตายแทนที่ร่างนี้" ธามกัดฟันแน่น เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากรอยประทับนั่น แม้จะปิดตาอยู่ แต่ภาพของอักขระสีชาดยังคงติดตาเหมือนรอยไหม้บนเรตินา เขาพยายามใช้เหตุผลในฐานะหมอนิติเวชมาหักล้างสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ในวินาทีที่เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าเย็นเยียบวิ่งผ่านกระดูกสันหลัง เขาก็รู้ว่าวิทยาศาสตร์ไม่มีคำอธิบายให้สิ่งนี้ "มันไม่ได้พูดกับเรา" ธามกระซิบ พยายามควบคุมลมหายใจ "มันไม่ได้พูดกับเราในตอนแรก... มันกำลังพูดกับใครบางคนที่อยู่ในห้องนี้ต่างหาก" รวิศลดมือลง แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างนั้นอย่างไม่วางตา "ธาม คุณมองเห็นมันจริงๆ ด้วยสินะ... สิ่งที่คนอื่นไม่เคยเห็น" "ผมเห็นมันขยับ" ธามสวนกลับ พลางมองอักขระสีชาดที่บัดนี้เริ่มเปลี่ยนสีจากแดงฉานกลายเป็นสีดำสนิทราวกับหมึกที่หยดลงในน้ำ "ไม่ใช่แค่ขยับ แต่มันกำลัง 'เขียน' อะไรบางอย่างบนผิวหนังของผู้ตาย... เหมือนบันทึกการส่งมอบ" รวิศขมวดคิ้ว "การส่งมอบ?" "ใช่ เหมือนใบสั่งงาน" ธามก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจคำทัดทาน ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นที่ปนเปไปกับความหวาดกลัว เขาโน้มตัวลงไปใกล้รอยประทับนั้นจนเกือบชิด อักขระสีดำเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างที่อ่านออกได้ยาก แต่มันกลับแจ่มชัดในมโนภาพของธาม—มันคือชื่อ 'รวิศ' "รวิศ... หลบไป!" ธามผลักร่างทนายความหนุ่มออกไปในเสี้ยววินาทีที่อากาศรอบตัวระเบิดออกด้วยแรงดันมหาศาล เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วห้องเก็บศพ ไฟฟลูออเรสเซนต์ระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทิ้งให้ห้องตกอยู่ในความมืดมิดที่ถูกครอบงำด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ของกำมะถัน ความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง พร้อมกับแสงสีแดงก่ำที่เปล่งออกมาจากรอยประทับบนร่างศพ มันส่องสว่างดุจดวงไฟในความมืด และในจังหวะนั้นเอง ร่างที่ควรจะตายสนิทไปแล้วก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว มือที่เคยแข็งทื่อกลับขยับขึ้นมาคว้าข้อมือของธามไว้แน่น ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันคลาย "ยังไม่จบ..." เสียงเดิมที่เคยเอ่ยทัก กลับดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้มาจากปากของศพ แต่มันดังมาจากภายในหัวของธามโดยตรง "รอยประทับนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวเขา... แต่มันกำลังถ่ายโอนมาสู่เจ้า" ธามก้มมองข้อมือของตนเองภายใต้แสงสีแดงที่สั่นไหว ผิวหนังบริเวณที่ถูกจับเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีชาด อักขระแบบเดียวกับที่อยู่บนศพกำลังคืบคลานขึ้นมาบนแขนของเขาอย่างรวดเร็วราวกับปรสิตที่โหยหาโฮสต์ใหม่ "ธาม!" รวิศพุ่งเข้ามา คว้าข้อมืออีกข้างของธามไว้ ความเย็นจากมือของทนายความปะทะกับความร้อนรุ่มของตราประทับจนเกิดเสียงซ่าเหมือนเหล็กแดงถูกจุ่มน้ำ "อย่าฝืนรับมัน! ถ้านายยอมรับคำสาปนี้ วิญญาณของนายจะถูกดึงเข้าสู่คดีที่ไม่มีวันปิดลงได้ตลอดกาล!" "ปล่อยผม รวิศ... ผมต้องเห็น... ผมต้องเห็นชื่อคนฆ่ามัน!" ธามตะโกนกลับด้วยเสียงที่เปลี่ยนไป ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่ดวงตาของเขากลับเบิกกว้าง เห็นภาพนิมิตบางอย่างที่พุ่งเข้าใส่สมอง—ภาพของชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิท กำลังยืนยิ้มอยู่หลังบานประตูห้องเก็บศพที่ถูกล็อคตายจากด้านนอก รวิศชะงัก สายตาเขาเหลือบไปมองที่ประตูห้องที่สั่นสะเทือนเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าที่สุดเท่าที่ธามเคยได้ยินมา "ธาม... หยุดเดี๋ยวนี้ คนที่นายเห็นในนิมิตนั่น... เขาไม่ใช่คนตาย แต่นั่นคือเจ้าของศพที่แท้จริงที่ยืนจ้องเราอยู่ตั้งแต่ต้น" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่หนักแน่นและเป็นระเบียบ ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ บิดหมุนอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ทางออก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดบทนี้นะครับ