ศพที่สามไร้รอยแผล

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอบอวลผสมผสานกับความเย็นยะเยือกติดลบของห้องผ่าศพใต้ดิน โรงพยาบาลศูนย์กลางมหานครแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล เช่นเดียวกับความลับที่มักถูกซุกซ่อนไว้ใต้ผ้าดิบสีขาว ธามยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะสเตนเลสไร้รอยต่อ แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสะท้อนบนใบหน้าคมสันที่ฉายแววเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างไร้วิญญาณเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่ประธิวประต่อกันระหว่างหลักวิทยาศาสตร์และสัญชาตญาณอันมืดดำที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต นี่คือศพที่สามในรอบสัปดาห์ หากมองด้วยตาเปล่า ร่างของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์บนเตียงดูสมบูรณ์แบบราวกับกำลังนอนหลับใหล ผิวพรรณยังคงมีความยืดหยุ่น กล้ามเนื้อได้รูป ไม่มีร่องรอยการถูกทำร้าย ไม่มีรอยฟกช้ำ กระดูกทุกชิ้นใต้ชั้นผิวหนังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไม่มีการแตกหักจากการฆาตกรรมหรืออุบัติเหตุใดๆ ทั้งสิ้น ทว่า... มีบางอย่างผิดปกติอย่างมหันต์ ธามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปลายเรียวนิ้วสวมถุงมือยางยื่นออกไปสัมผัสหน้าอกข้างซ้ายของผู้ตายตามขั้นตอนการตรวจสภาพเบื้องต้น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนผิวหนัง เยื่อใยบางเบาอันมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าก็แผ่ซ่านความร้อนรุ่มราวกับเหล็กเผาไฟเข้าสู่ปลายนิ้วของเขา ภาพหลอนทางสายตาปรากฏขึ้นวูบหนึ่ง... บนร่างที่ดูไร้ริ้วรอยนั้น แท้จริงแล้วถูกพันธนาการไว้ด้วยเส้นด้ายสีดำนับพันเส้นที่ถักทอเป็นอักขระโบราณ รัดรึงดึงทึ้งดวงวิญญาณให้จมดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึก ดวงตาของศพที่ควรจะปิดสนิท กลับเบิกโพรงขึ้นในมิติที่คนธรรมดามองไม่เห็น พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของธาม *“เขากลืนกินเรา... และเจ้าจะเป็นรายต่อไป”* ธามชักมือกลับอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้ลมหายใจจะเริ่มติดขัด แต่สายตาของแพทย์นิติเวชหนุ่มก็ยังคงกวาดมองรายละเอียดบนร่างนั้นอย่างละเอียดรอบคอบ "ไม่มีรอยแผลแม้แต่รอยขีดข่วน... แต่ไร้วิญญาณโดยสิ้นเชิง" ธามพึมพำกับความเงียบงัน น้ำเสียงของเขาสุขุมแต่แฝงความไม่ราบเรียบในใจ ในฐานะแพทย์ผู้ยึดมั่นในตรรกะและเหตุผล ธามพยายามหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์มาหักล้างภาพหลอนที่ตนเพิ่งพบเจอ ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน? สารพิษที่ไม่ทิ้งคราบ? หรือความผิดปกติทางระบบประสาทของตัวเขาเองที่อดนอนติดต่อกันสามวัน? แต่เสียงสะท้อนจากอักขระไสยเวทที่ยังหลงเหลือความอุ่นร้อนบนปลายนิ้วกำลังบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา และไม่ใช่วิทยาศาสตร์แขนงใดในโลกที่จะอธิบายได้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอกดึงธามกลับสู่ความเป็นจริง ประตูห้องผ่าศพถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ดวงตาสีเข้มคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองบรรยากาศภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างไร้วิญญาณบนเตียง และสุดท้ายคือใบหน้าของธามที่ยังคงตึงเครียด "คุณดูเหมือนคนเพิ่งเดินผ่านนรกมาสดๆ ร้อนๆ เลยนะครับ หมอธาม" เสียงนุ่มทุ้มแต่น่าเกรงขามของรวิศดังขึ้น ทนายความหนุ่มผู้มีชื่อเสียงด้านการว่าความคดีซับซ้อนและมีความรู้ลึกซึ้งเกี่ยวกับศาสตร์โบราณกาลก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะผ่าศพ รวิศไม่ได้แสดงอาการตกใจเมื่อเห็นสภาพศพที่ไร้รอยแผล ตรงกันข้าม เขากลับหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับกำลังอ่านหนังสือที่เปิดค้างไว้ "คุณมาทันเวลาพอดี รวิศ" ธามถอนหายใจยาว พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ช่วยดูนี่หน่อย... ร่างกายสมบูรณ์ทุกประการ ผลตรวจเลือดเบื้องต้นไม่มีสารพิษ แต่ผมสัมผัสได้ถึง... บางสิ่งที่อยู่นอกเหนือตำราแพทย์" รวิศโน้มตัวลงต่ำ สายตาคมกริบพิจารณาผิวหนังของผู้ตายอย่างละเอียด ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบสันกรามเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น "นั่นไม่ใช่ร่องรอยการฆาตกรรมด้วยอาวุธครับ แต่มันคือ 'การพรากวิญญาณแบบสมบูรณ์' ร่างกายนี้เป็นเพียงเปลือกหอยที่ไร้ซึ่งไข่มุก... และถ้าผมเดาไม่ผิด อักขระที่ถูกลงบนร่างนี้น่าจะเป็นฝีมือของคนคนเดียวกับเมื่อสองเคสก่อน" ธามหันขวับมามองสหายร่วมทางสายตาคม "คุณหมายความว่า..." "ใช่ครับ" รวิศเงยหน้าขึ้นสบตาธาม แววตาของทนายความหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะด้วยความกังวลที่หาได้ยากยิ่ง "นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมเพื่อชิงทรัพย์หรือความแค้น แต่เป็นการบูชายัญวิญญาณ และคนร้าย... กำลังจงใจส่งสารท้าทายคุณโดยเฉพาะ" บรรยากาศในห้องผ่าศพพลันเย็นเยียบลงอีกหลายองศาเมื่อเสียงเตือนภัยระบบระบายอากาศฉุกเฉินดังขึ้นพร้อมกับไฟนีออนบนเพดานที่กระพริบไหวติดๆ ดับๆ ในวินาทีที่ความมืดโรยตัวปกคลุมห้องผ่าศพ ดวงตาของศพที่นอนอยู่บนเตียงสแตนเลสก็ขยับไหวอย่างน่ากลัว ริมฝีปากที่ควรจะแข็งทื่อตามสภาพความตายกลับยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบิดเบี้ยว พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหูของทั้งสองคน— *"พวกแก... มาช้าเกินไป"* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปพร้อมกันนะครับ