ทนายผู้รู้ความลับ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่หนักแน่นและเป็นระเบียบ ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ บิดหมุนอย่างเชื่องช้าท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้ทางออก กลิ่นอายจางๆ ของไม้จันทน์หอมผสมผสานกับกลิ่นอายอับชื้นของคราบฝนโชยเข้ามาก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาในห้องชันสูตรศพอันเงียบงัน ธามในชุดกาวน์สีขาวยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะสแตนเลส ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองผู้มาเยือนด้วยความระแวดระวัง ในมือของเขายังคงถือคีมหนีบชิ้นเนื้อเยื่อที่ถูกเก็บมาจากร่างไร้วิญญาณบนเตียง ภายใต้แสงไฟนีออนสีขาวโพลน เงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูปก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ รองเท้าหนังขัดมันกระทบกับพื้นกระเบื้องเกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะจะโคน ผู้มาใหม่หยุดยืนอยู่ห่างจากโต๊ะชันสูตรเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมปลาบภายใต้เปลือกตาที่หรี่ลงเล็กน้อยกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างไร้ลมหายใจบนเตียง นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวหรือความรังเกียจแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความลึกลับที่ยากจะคาดเดา "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว แพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักวิทยาศาสตร์อย่างคุณธาม ยังคงง่วนอยู่กับซากอดีตมนุษย์อีกหรือครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง รวิศคลายปมเนกไทเล็กน้อยก่อนจะล้วงมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกง ท่าทีผ่อนคลายนั้นตัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดของห้องชันสูตรอย่างสิ้นเชิง ธามวางเครื่องมือในมือลงช้าๆ เขาถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างใจFเยือกเย็น ดวงตาคมจ้องมองชายแปลกหน้าผู้ก้าวล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามยามวิกาล "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ต้อนรับแขกยามวิกาล คุณรวิศ... หรือผมควรจะเรียกว่าทนายผู้รับทำคดีให้ศพไร้ญาติคนนี้ดีล่ะครับ" รวิศแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา กลับกัน มันยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาลึกลับน่าค้นหามากขึ้นไปอีก "ผมไม่ได้มาในฐานะแขกยามวิกาล และก็ไม่ได้มาเพื่อสร้างความวุ่นวายครับคุณธาม... ผมมาในฐานะ 'ที่ปรึกษาทางกฎหมาย' และผู้ได้รับมอบอำนาจโดยชอบธรรม ในการขอเข้าตรวจสอบสำนวนคดีและการชันสูตรพลิกศพของเคสนี้" เอกสารปกสีน้ำตาลเข้มแผ่นหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะทำงานใกล้ตัวอย่างนุ่มนวล แต่เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ธามเหลือบมองเอกสารแผ่นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับทนายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวงกฎหมายและความเชื่อโบราณ "คุณรู้ได้อย่างไรว่าผมกำลังทำเคสนี้อยู่?" ธามถามเสียงเรียบ สัมผัสพิเศษบนปลายนิ้วของเขายังคงรู้สึกถึงรอยแผลเป็นจากคำสาปที่ติดอยู่บนร่างผู้ตาย พลังงานด้านลบยังคงวนเวียนอยู่ในอากาศราวกับพยายามส่งเสียงกระซิบ "คนตายไม่ได้พูดความจริงเสมอไปหรอกครับคุณธาม แต่ความลับมักจะมีกลิ่นอายของมันเอง... และกลิ่นของคดีนี้ มันโชยมาแตะจมูกผมตั้งแต่ตอนที่ศพยังไม่ทันถูกส่งมาถึงมือคุณเสียด้วยซ้ำ" รวิศก้าวเดินช้าๆ เข้าใกล้โต๊ะชันสูตร สายตาคมก้มลงมองรอยประทับสีดำบนลำคอของศพ รอยที่วิทยาศาสตร์เรียกว่ารอยช้ำจากการรัด แต่ในมุมมองของไสยเวทโบราณ มันคือ 'ตราระงับวิญญาณ' ที่ถูกลงอาคมไว้เพื่อปิดปากผู้ตาย ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ปฏิเสธว่าความรู้เรื่องไสยเวทของรวิศมักจะเข้ามาเติมเต็มช่องว่างที่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่อธิบายไม่ได้ แต่ในฐานะแพทย์ เขายังคงยึดมั่นในหลักฐานเชิงประจักษ์ "รอยนี้... ทางห้องปฏิบัติการยืนยันว่าเป็นรอยนิ้วมือของมนุษย์ แต่แรงกดและองศาการบีบมันผิดธรรมชาติเกินกว่าที่คนทั่วไปจะทำได้" "เพราะมันไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ธรรมดาอย่างไรล่ะครับ" รวิศเอ่ยแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นจนธามต้องเงยหน้าขึ้นมอง "สิ่งที่คุณกำลังผ่าพิสูจน์อยู่ ไม่ใช่แค่เหยียบยั้งคดีฆาตกรรมธรรมดา แต่คุณกำลังไปแตะต้อง 'สัญญา' ที่ถูกทำขึ้นด้วยเลือดและวิญญาณ... สัญญาที่กำลังจะหมดอายุในอีกสามวันข้างหน้า" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชันสูตรอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่ง ธามรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวลดลงอย่างฮวบฮาบ ลมหายใจของเขาปรากฏเป็นไอจางๆ แม้ว่าเครื่องปรับอากาศจะตั้งไว้ที่อุณหภูมิปกติ รวิศไม่ได้ขยับเขยื้อnไปไหน เขายังคงยืนนิ่ง จ้องมองไปยังร่างไร้วิญญาณด้วยสายตาที่ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง "คุณต้องการอะไรกันแน่ รวิศ" ธามตัดสินใจถามตรงๆ ความอดทนต่อการเล่นสงครามประสาทมีขีดจำกัด แม้เขาจะสนใจในข้อมูลที่อีกฝ่ายถืออยู่ก็ตาม ทนายหนุ่มหันกลับมาสบตา ประกายตาคู่นั้นคมปลาบราวกับใบมีดผ่าตัด "ผมต้องการช่วยคุณปิดคดีนี้... ก่อนที่ 'ผู้ตรวจทาน' อีกคน จะเดินทางมาถึงที่นี่เพื่อทำลายหลักฐานทั้งหมด" ยังไม่ทันที่ธามจะได้เอ่ยปากซักถาม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของอาคารนิติเวชก็ดังสนั่นขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งชั้น ไฟสำรองสีแดงฉานกะพริบวับวาบสลับกับความมืดมิด หน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานดับวูบลงก่อนจะปรากฏข้อความแปลกประหลาด—ชุดอักษรโบราณที่ไม่เคยมีอยู่ในระบบฐานข้อมูลใดๆ วิ่งพล่านบนหน้าจอด้วยความเร็วสูง รวิศหรี่ตาลง รอยยิ้มจางๆ หายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเคร่งขรึม "ดูเหมือนว่าเราจะคุยกันเพลินไปหน่อย... เขามารอรับศพก่อนกำหนดเสียแล้วล่ะครับ" ประสะตูเหล็กหนาหนักของห้องชันสูตรส่งเสียงกรีดร้องราวกับถูกแรงมหาศาลกระชากจากภายนอก รอยร้าวสีดำเริ่มแผ่ขยายไปตามผนังปูนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังก้าวใกล้เข้ามาทุกที... ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ